Maar nee hoor, het kan altijd gekker, meer bizar en nog ongelooflijker. In juli 2020 haalde ik hondje Flo op bij een grote intensieve fokkerij. Dat hondje zag er dusdanig gehavend uit dat ik besloot om op dat moment geen andere honden samen met haar te vervoeren omdat ik besmettelijkheden zoals schurft en dergelijke niet op voorhand uit kon sluiten. Dus de dag daarop werd de eveneens aan ons aangeboden herder opgehaald. Vanwege plaatsgebrek verbleef hij een poosje in een pension. Dat verliep probleemloos. Onze vrijwilligster Nathaly liet hem daar met grote regelmaat uit en zoals in een pension te doen gebruikelijk had hij daar ook, weliswaar vanachter het gaas, contact met andere honden. Toen we weer plaats hadden in de opvang kwam de herder naar hier. Helaas bleek hij een ware kattenkiller dus dat was oppassen geblazen. Pas in november 2020 werd hij herplaatst. Een jong stel wat toen nog bij ouders woonachtig was zou hem na het betrekken van de eigen woning mee verhuizen. Maar tot op dat moment zou de hele familie van hem kunnen genieten. Regelmatig contact en afgelopen februari was de hond met het jonge stel op vakantie in Zweden. Vanaf de foto’s mochten wij meegenieten. De hond droeg op dat moment een gentle leader en de meningen zijn erover verdeeld, ik persoonlijk vind dat niet zo gentle en het publiceren op de website van een geadopteerde hond die zo’n ding draagt levert steeds opnieuw een onaangename discussie op. Dat gaf ik nog te kennen middels de app. Maar goed, de reden waarom hij deze droeg werd mij niet helemaal duidelijk. Je zag de hond en de mensen op de foto’s genieten en daar draait het leven nu eenmaal om: genieten! Gisteravond was ik niet in de gelegenheid om de telefoon op te nemen en de voicemail was ingesproken door de vader van de mannelijke kant van het stel. Of ik even contact op wilde nemen betreffende de herder die hier in 2020 was geadopteerd. Wat bleek, recent had zich het zevende(!) incident voorgedaan. Dan kun je het al geen incident meer noemen… Hij had een hondje gebeten en nu stond de eigenaar op de stoep met een gepeperde rekening. En dat begrijp ik dan maar al te goed. Eigenlijk moet je nog blij zijn dat hij slechts met de rekening op de proppen kwam want als het mijn hondje was geweest dat het zevende slachtoffer was had ik wellicht anders gereageerd. Maar hoe is het in Godsnaam mogelijk dat een hond de kans krijgt om maar liefst zeven keer in de fout te kunnen gaan? Dan moet je, volgens mijn persoonlijke mening, eigenlijk al wel van enig verantwoordelijkheidsgevoel gespeend zijn… En dan krijg ik bijna last van vervangende schaamte want wie laat dat nu gebeuren? Maar dan als klap op de vuurpijl wordt het uitgelegd als zijnde onze schuld, fout want dat hadden wij er niet bij verteld. Nou, dat kon ook niet want dat gedrag vertoonde hij niet in het pension waar hij verbleef en ook niet bij ons in de opvang. Volgens de meneer verbleef de hond bij ons in een paardenstal en waren er op dat moment geen andere honden aanwezig. En dat is heel bijzonder. Want het is natuurlijk maar wat je een paardenstal noemt? Bij ons heet de unit waarin hij destijds verbleef de bulldog-kamer en de tijd dat hier buiten de herder geen andere hond aanwezig was bestond uitsluitend in onze dromen en zoals u weet, zijn die meestal bedrog. En nu meen ik het serieus, vanuit de grond van mijn hart, hoe krijgt iemand die het zover heeft laten komen zonder ooit daarover iets te laten weten het in zijn hoofd om daarover op zo’n manier te communiceren. Hebben mensen na twee en half jaar geen binding met een hond, noch enig verantwoordelijkheidsgevoel voor het dier op zich en voor zijn daden? Ik heb de communicatie maar even afgesloten met de mededeling dat op dat moment de emoties overheersen want dat ik mezelf niet voor kan stellen dat een volwassen iemand na al die tijd geen enkele verantwoording voelt, c.q. verkiest te voelen. Want de opmerking: ‘moeten wij nu de moedige beslissing nemen’, heb ik maar ingevuld met de wijze woorden dat de enige moedige beslissing is dat op diervriendelijke wijze wordt voorkomen dat de hond nogmaals in de fout kan gaan. Waarmee men de hond in kwestie beschermd, zijn omgeving en de portemonnee van de adoptant. Vervolgens heb ik de zoon uitgenodigd om contact op te nemen omdat we uiteraard mee willen denken, daar waar we kunnen hulp willen bieden. Maar we kunnen echt niet na al die tijd en zonder enige waarschuwing vooraf wederom direct in het gareel springen om andermans problemen op te lossen. En al zeker niet met mijn huidige rugproblemen.
Vanmiddag komt Sijsje terug en dat na een lange pleegperiode. Het zal voor haar wel weer even wennen zijn want jonge, energieke hondjes, ik durf ze echt niet in huis bij onze Mariëlle te plaatsen. Die heeft het op dit moment al moeilijk genoeg met de aanwezigheid van kleine, jonge Molly. Maar we gaan het zien en beleven en uiteraard onze uiterste best doen om het voor haar zo leuk mogelijk te maken. Vanochtend was Jan poes Sieske kwijt en dat is raar want als er nu eentje altijd voor je voeten loopt dan is zij het wel. Tijdens de koffie schoot mij opeens te binnen dat Sieske werkelijk overal mee naar binnenstapt. Misschien heeft ze dat gisteren ook gedaan in onze enorme deken-opslagkast? En jawel hoor, daar lag de dame parmantig te slapen op een hele hoge stapel dekens. Ze had haar vrijheid nog niet gemist!
Weergaven: 137
Ook onze hond was een moeilijke hond met andere dieren.Helaas is hij overleden maar ondanks dat het wel eens lastig was mis ik hem nog steeds.Goed om je heen kijken en andere honden ontlopen werkte bij ons wel.Als het helemaal niet anders kan zou je een muilkorf kunnen proberen,niet de beste oplossing maar beter als je hond weg doen(of erger).Ik mag toch aannemen dat je van je hond houdt en dat betekent ook de verantwoordelijkheid nemen.Ik hoop voor de herder dat jullie een goede oplossing samen kunnen vinden.
Wat toch een kloothommels. Neem me niet kwalijk.
Fietje heeft ook een hekel aan andere honden en kan lelijk uithalen. Jammer maar dan maar aangelijnd blijven.
Ze zal er haar reden wel voor hebben.
Gelukkig heeft ze tegenwoordig een ‘vaste vriend’ die ook niet echt makkelijk is . Het gaat nu, na een paar weken samen wandelen best goed maar we letten er wel goed op dat er geen confrontaties ontstaan.
Het is niet zo moeilijk hoor.