Confronterend
Confronterend

Confronterend

Een stagiaire vroeg, in het bijzijn van mijn buitenshuisbaas, of hard in hardheid met een d of een t werd geschreven. Ik had een tirade van hem verwacht want hij is doorgaans niet mild betreffende het ontbreken van kennis Nederlandse taal bij aspirant journalisten. ‘Bij Els is dat 50/50’, was zijn reactie. Het gaf mij stof tot nadenken want het bevat een kern van waarheid. Ik kan vrij stevig in mijn schoenen én in mijn mening staan. Anderzijds bezit ik nog een bepaalde naïviteit die zijn weerga niet kent en kan ik nagenoeg eindeloos in mensen en in vriendschappen blijven geloven. Zelden word ik gevoelsmatig totaal uit het veld geslagen maar wanneer dat zo is ben ik ook diep, heel erg diep, tot in het puntje van mijn ziel geraakt. En toevallig is dat recent geschied. Terwijl precies hetzelfde al eerder is gebeurd. Dan lijkt er een einde te komen aan leed wat al jaren mijn leven beheerst. Aan beelden die ik nooit meer van mijn netvlies krijg. Aan onbeschrijfelijke pijn, stank en nog veel meer. Aan de reden dat ik al jaren niet echt kan lachen, dat ik mezelf met regelmaat voortsleep met een gevoel van onophoudelijke onmacht. De reden dat we veel meer deden dan we eigenlijk konden waardoor we (achteraf onbetrouwbare en duurbetaalde) hulp moesten inroepen. Dat we zijn belazerd en bedonderd. Een tijd die ons alles heeft gekost, geld, geloof én vriendschappen. Dat we zijn verguisd en vergald door mensen waarvoor we zoveel deden, juist omdat we weten hoe moeilijk hetgeen is wat we (in het klein) aan hen overlieten. Want geloof mij, het allermeeste deden we zelf… Een tijd waarin we groter werden geacht dan we in werkelijkheid waren waardoor we werden geconfronteerd met leed wat we eigenlijk niet konden (ver)dragen. De dood van een aangereden hond, de (godzijdank goed afgelopen) vermissing van Molly en Fred. Weken dat mijn leven totaal in een bepaalde shockstand stond. Gisteren en vannacht had ik een niet te stelpen bloedend hart. Een volstrekt slapeloze nacht verder heb ik echter de vechtlust hervonden en gaan we er weer hard tegenaan. Met hart en ziel, desnoods harteloos en met de nodige hardheid. Nooit eerder stil gestaan bij het immense verschil tussen de d en de t buiten de spellingswijze. Maar bij deze…

Eén reactie

  1. Judith

    En dan vinden mensen het vaak nog vreemd dat je liever met dieren omgaat dan met mensen.
    Je bent niet direct anti-mens als je zoiets zegt maar dieren?
    Ik begrijp ze zoveel beter. Geen achterbaks gedrag of handelen. Ze vinden je leuk of ze vinden je niet leuk, klaar.
    Aan ons dan toch de taak om ze te laten inzien dat het echt wel leuk kan zijn maar dat is een ander verhaal.
    Sterkte er mee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Menu