Een beetje bijzondere week achter de rug. Ook met het weertype om van in een depressie te raken omdat het gevoelsmatig niet strookt met de tijd van het jaar. Afgelopen dinsdag was Miya vrij, had Veroniek een examen, Jan een afspraak met de huisarts en ik bij de internist. Bij info bleek dat ik met het eventueel verzetten van mijn afspraak ongeveer drie maanden vertraging op zou lopen. Dus heeft Jan zijn afspraak bij de huisarts afgezegd. En ach, we zijn de dag weer doorgekomen. Maar ik moet zeggen, we zijn vaak op zondag met zijn tweetjes en dan kom je nergens anders aan toe. Om nu de dinsdag als dag zonder hulp daar alweer direct zo kort achteraan te krijgen is best veel. Gelukkig waren er in de middag wel onze vaste vrijwilligers. Bij de internist was er niet alleen maar goed nieuws. Ik krijg vanaf volgende maand infusen. Niet ten bate van herstel maar om verdere achteruitgang tegen te gaan. Ik vind dat heftig maar ik ben dan ook een vreselijke zeikerd met naalden, infusen en andere medische ingrepen. Maar goed, er is geen keus dus dan denk ik bij mezelf: Laat het allemaal maar zoveel mogelijk ‘gewoon’ over je heen komen Adams. Bovendien, we moeten door! En dat moest ik afgelopen week zeker. Vijf rapporten voor de afzwaaiende stagiaires samenstellen. Hun tijd op de redactie bij mijn buitenshuisbaas zat er, met wisselende resultaten, op. De rapporten, mijn woorden, tellen mee voor hun eindexamens dus ik weeg mijn woorden zorgvuldig af. Ik wil geen onterechte smet werpen op hun toekomst. Dus het toetsen van hun werk en het schrijven van de eindverslagen kosten tijd. Op donderdag kwam Joke kattenvoer brengen wat ze op had mogen halen bij een enorme lieverd. Veel te lang zitten kletsen dus vertraging opgelopen bij mijn werk voor onze accountant wat nodig is om het jaar af te ronden. Op vrijdag kwam Nique. We konden voor 450 euro voer bestellen voor de zwerfkatjes dus dat hebben we gedaan. Op vrijdagavond moest ik werken. Op zaterdag heb ik mezelf opgesloten op kantoor. Telefoon zoveel mogelijk links laten liggen en aan het werk. Stroomstoring na Stroomstoring… Alle apparaten er 1 voor 1 uit maar aan de koelvriescombinatie in de bijkeuken kon het niet liggen volgens Jan. Die had hij horen aanslaan terwijl de stop erin bleef. Uiteindelijk in de avond toch die uit het stopcontact gehaald en toen bleek de storing achterwege. Koelvriescombinatie naar de vaantjes maar geen schande, het apparaat is 35 jaar oud. Op zondag waren Jan en ik weer samen dus vroeg in de benen. Doorwerken want dan kon ik in de middag alles voor de accountant gereed hebben. Niet helemaal gelukt want grote lieverds kwamen echt heel veel voer, en ook echt nog het voer wat we gebruiken, voor de reuzen afgeven. Roemba wilde vanochtend niet eten. Gelukkig vanmiddag weer wel en zojuist ook weer. Nou ja, het kan een keertje.. We moeten er maar niet direct door in paniek raken.
Weergaven: 17