Zoals ik al schreef werd zaterdag de kleine kitten Isabel opgehaald. Ze heeft zich wonderbaarlijk snel weten te settelen in haar nieuwe liefdevolle omgeving alleen moet huisgenoot poes Fien nog niets van haar hebben. Dat is natuurlijk bijna altijd zo, dat behoeft een gewenningsperiode. Op zondag vertrok poes Loes naar haar nieuwe thuis helemaal in Duiven en daarvoor had ik wel een klein knoopje in mijn maag. Niet omdat we geen vertrouwen hadden in de adoptant want dan was de adoptie uiteraard niet doorgegaan. Maar omdat het zoveel is voor haar. Op zaterdag hier terugkomen, op vrijdag alle entingen up to date gebracht en op zondag op naar haar nieuwe, nu wel, voor altijd thuis-huis. Gelukkig zijn de veerkracht van dieren en de zorgzaamheid van haar adoptant groot want met korte tussenpozen waarop ze zich nog terugtrekt, doet ook zij het al best goed. Op maandag bracht Hans een bezoekje aan de man waarbij hondje Tess gaat proberen weer een huishondje te worden. Er werd van alles en nog wat doorgesproken en we gaan het ‘gewoon’ proberen. Nogmaals, alle vertrouwen in haar want het diertje is alweer een hele poos hier en er is van agressie nog nooit iets gebleken maar we mogen haar verhaal vanuit het verleden natuurlijk niet uit het oog verliezen. Verder is het heel simpel, mocht het niet lukken dan komt ze terug en blijft ze bij ons. Maandag deed ik ook de boodschappen, veel boodschappen want het was weer eens zover. Dan sla je de handen op lege plaatsen en eet je vanuit de ‘reserves’. Niets mis mee want die moeten ook een keertje op. Verder de hele week aan het bellen, voorbereidingen open dag van zondag 7 september. Dus geregel, geregel en nog eens geregel. En natuurlijk stuit je dan op voicemails waarin je een terugbelverzoek inspreekt zonder dat daar ooit gehoor aan wordt gegeven. Het zal uiteindelijk goedkomen maar wel altijd met bovenmatige inspanningen. Macha heeft een ontstoken oogje dus uitwassen en zalven. Gerard zijn allergie steekt zwaar de kop op vanwege het warme weer waar een hond met zoveel huidplooien natuurlijk extra gevoelig voor is. Dus Gerard wordt nu, naast het zowat dagelijks ‘uitbaggeren’ van zijn oren ook wat vaker gewassen met de speciale shampoo die zijn aangedane huid wat zou moeten kalmeren. De shampoo kost 38 euro per flesje en Gerard heeft er vanwege zijn omvang een enorme hoeveelheid nodig. Maar goed, niet klagen zolang het hem helpt! Op dinsdag was Macha op een wat hoger bed geklommen in 1 van de kattenunits. Dat mag, maar er weer afspringen had een ongewilde salto tot gevolg. Gelukkig zonder verdere schade. Macha eet op het moment heel erg goed, ruim een kilo per dag en toch valt ze nog steeds af. We weten het, het is een hond van alledag maar alle dagen tellen zolang zijn het nog naar haar zin heeft. Ik help haar ’s avonds met eten want alles is gemakkelijk wanneer een mens jouw bak vasthoudt en met een lepel het vlees steeds van de kanten afhaalt. Dat is bovendien een heel welkom intiem Els en Macha momentje. Op woensdag moest ik in de ochtend bloedprikken vanwege de nieuwe medicatie, de ingenieuze injecties die ik mezelf moet toedienen. In de wachtkamer trof ik een 14-jarige, nagenoeg blinde jongen met zijn hulphond. De jongen was ontroerend lief voor zijn hond en dat raakte mij. Vaak ervaarde ik het anders en zelfs zodanig dat ik bij de organisatie die de honden plaatst aan de bel trok en tot op het bot toe teleur werd gesteld door hun absoluut ongeïnteresseerde reactie. Hulphonden worden mijns inziens te vaak bezien als hulpmiddelen en niet als levende wezens. Vrienden die je op weg helpen, je bijstaan in je onafhankelijkheid. Iets om dankbaar voor te zijn en om zuinig op te wezen. Deze jongen was dat absoluut wel! Wat grappig was, de mevrouw achter de balie verwees de jongen door naar kamertje 5. Waarop de jongen zei: Hij kan niet lezen! Derde kamertje aan de rechterkant was een betere omschrijving. Op woensdag vroeg in de avond kwam Charlotte nog even langs om het één en ander door te spreken. De stichting gaat twee eerder en elders zwaar verwaarloosde pony’s ondersteunen en die mogen van het leven gaan genieten bij Charlotte en Patrick. Twee voormalige zielen die het niet beter zouden kunnen treffen! Vandaag, donderdag werd Germa gesteriliseerd en haar gebit moest worden nagekeken vanwege de eerder opgelopen verwondingen aan kaak en gebit. Nu had ik al eerder geconstateerd dat ze ondanks het prachtige voorjaar en de riante periode die ze al bij ons verblijft niet krols was geworden. En dat was best vreemd. Ze bleek gesteriliseerd te zijn maar geen littekenweefsel en een restant van de baarmoeder was nog in de buik aanwezig. Dus waarschijnlijk laparoscopisch gesteriliseerd. Dat maakt het helemaal bijzonder dat er destijds niemand naar haar op zoek was. Maar goed, restant baarmoeder is verwijderd, gebit nagekeken en nu is ze uiteraard ook direct gechipt. Dat voelt een stukje fijner, minder beangstigend voor wanneer ze een keertje naar buiten zou glippen. Jan mocht de afgelopen dagen hier en daar nog wat dierenvoer ophalen, heel erg blij mee!
Weergaven: 91