Ik (ver)oordeel niet..
Laat ik beginnen met te schrijven dat ik onderstaand op persoonlijke titel schrijf waarmee ik wil benadrukken dat ik mijn mening uit zonder daarbij de overige ‘Dier en Projecters’ te betrekken. Persoonlijk loop ik al een kleine 40 jaar mee in ‘dierwelzijnsland’ en daarop baseer ik een mening te mogen uiten zonder daarbij open te staan voor een discussie daarover. Op eventuele commentaren zal niet worden gereageerd. Dat klinkt streng maar dat is het niet. Maar niet alles wat ik weet kan/mag zomaar openbaar worden gedeeld.
Stichting Dier en Project heeft gedurende de jaren ruim 4500 Nederlandse honden herplaatst, veelal honden die nergens anders meer welkom waren vanwege hoge medische kosten, ingrijpende behandelingen die veel nazorg behoefden en dieren die vanwege mentale beschadigingen enorm veel tijd en specifieke aandacht nodig hadden.
Een deel van die honden waren afkomstig uit de Nederlandse intensieve fokkerijen, in de volksmond ook wel broodfokkerijen genoemd hetgeen aangeeft dat mensen de kost verdienen aan het vermeerderen daarvan en de handel daarin. Daar vinden wij wat van en daar heb ik tegenover de ‘broodfokkers’ ook nooit een geheim van gemaakt. Maar het is bij de wet toegestaan en de mensen willen graag gehoor kunnen geven aan een impuls tot het kopen van een pup. Pupjes groeien niet aan bomen en de wens om evenals in een supermarkt uit diverse producten te kunnen kiezen spelen de broodfok in de kaart. De insteek van de intensieve dierhouderij, ongeacht diersoort, is zoveel mogelijk geld verdienen en er zo weinig mogelijk aan uitgeven.
Er zijn controlerende autoriteiten en in het geval van Kwispel Enzo uit Eersel (eerder bekend onder diverse andere bedrijfsnamen) werden er gedurende een aantal jaren controles uitgevoerd waarbij aanmerkingen, rapporten werden opgemaakt betreffende het fysieke en mentale dierenwelzijn.
Maar buiten een aantal opgelegde sancties werd de voortgang van het bedrijf gedoogd. Volgens verklaringen van het NVWA is dat geschied op basis van juridische formaliteiten. Als er waar dan ook onjuistheden ten koste van dieren worden geconstateerd zonder mogelijkheden tot direct ingrijpen op grond van juridische zaken schieten de wetten daarin tekort, ernstig tekort! En helaas kan ik, en met mij vele anderen, daar totaal geen invloed op uitoefenen. Wat in vele gevallen het dierenleed zal doen toenemen vanwege uitbreiding van de niet gewenste faciliteiten en activiteiten tot het vermeerderen van de desbetreffende diersoort.
En wat rest een dierlievende, relatief kleine organisaties dan anders dan hulp bieden aan de dieren?
Ze opvang bieden en voorzien in alles wat ze op medisch en mentaal gebied nodig hebben. Dat is precies wat is geschied! Gedurende een aantal jaren zijn er alleen al door deze hondenfokkerij ruim 650 exemplaren aan ons afgestaan. Het betreft de honden die de fokkerij, om wat voor reden dan ook, niet (meer) konden dienen. Een fokker/handelaar is geen verzamelaar en verleent geen gratie aan geldverslindende dieren. Bovendien zijn de aldaar (en elders) geboden kennelfaciliteiten niet datgene wat u en wij in gedachten hebben bij een liefdevolle, huiselijke oude dag waarbij honden worden bezien als familieleden.
We hebben gezamenlijk meer dan onze uiterste best gedaan om ze allemaal te voorzien van alles wat hun hondenhartje begeerd. Hebben we daarbij fouten gemaakt? Jazeker! Een aantal kwamen er retour na een mislukte herplaatsing, een klein aantal haalden wij retour omdat hen niet de zorg werd geboden die wij voor ogen hebben. Een groot aantal van hen bleef permanent bij de voormalige plegers vanwege lichamelijke en/of mentale aandoeningen/beperkingen, of vanwege het simpele feit dat ze niet meer gemist konden worden. Soms was er ook domweg geen belangstelling of kwam het bekende dekseltje nooit bij het befaamde potje. Eén van onze voormalige zorghonden verongelukte twee jaar na herplaatsing, één werd een halfjaar na herplaatsing overleden aangetroffen nadat hij op de vlucht was geslagen bij een oppas die niet goed had opgepast. Geloof mij, dat zijn onze ergste nachtmerries! Juist dat zijn de onomkeerbare gruwelijkheden die in onze harten en geheugen staan gegrift. Verder bleven er 18 (om uiteenlopende redenen) onherplaatsbare exemplaren uit die betreffende fokkerij permanent wonen op het stichtingsadres bij Jan en mij in harten en huis.
Daarnaast deden we onder druk van de grote aantallen ‘overschot honden’, honden die de fokkerij moesten verlaten, veel meer dan we konden. We gingen in zee met mensen/bedrijven die hun (valse) beloftes niet waar konden maken waardoor we werden geconfronteerd met de verplichting tot het bieden van acute noodhulp en meer van dat soort zaken. Maar achteraf heeft dat zelfs de dieren nog gediend want ook met hen, die we eerder vanwege overbezetting niet hadden kunnen opnemen, is het allemaal dik in orde gekomen. Daarom hulde aan een ieder die destijds (al dan niet betaalde) hulp heeft aangeboden aan de dieren.
We mogen niet voorbijgaan aan het gegeven dat fokkers/handelaren ook op andere wijze afscheid mogen of kunnen nemen van hun uitgediende dieren en onverkochte waren. En toch lijkt het wel eens of mensen daar niet bij stil staan of niet stil bij willen staan. Naar aanleiding van de inbewaringneming van de in totaal ruim 600 honden die toebehoorde aan hondenfokkerij Kwispel Enzo lees ik nu met regelmaat onder het grote scala aan media berichten dat mensen via onze stichting een hondje adopteerde en zich daarbij uitlaten over de (voormalige) gesteldheid van die dieren. Dat bevreemdt mij enigszins. Het zal fokkers niet motiveren om dieren af te staan, slechts stimuleren om ze op enig andere (hier niet nader te omschrijven) wijze van het toneel te laten verdwijnen. Bovendien namen wij destijds alle verantwoording voor de dieren over, voldeden alle kosten ten behoeve van hun welzijn. Adoptanten namen geheel vrijwillig, weloverwogen en geheel geïnformeerd een nieuwe beste vriend(in) in huis die in veel gevallen wel een rugzakje met zich meetorsen maar ach, wie heeft dat niet! We waarschuwen van tevoren, aspirant adoptanten moeten er een nachtje over slapen, krijgen voor zover mogelijk een ‘gebruiksaanwijzing’ mee en kunnen altijd op ons rekenen. De dieren zijn (op één kleine uitzondering na) geneutraliseerd, de adoptanten doen slechts een vrijwillige donatie (of niet) en ons enige belang betreft de dieren. Dus waarom niet gelukkig zijn met datgene waar jezelf weloverwogen voor hebt gekozen? Ik las ook een reactie onder een artikel over Kwispel Enzo waar een adoptant bozig op reageerde terwijl haar (nog jonge) hondje niet eens daarvan afkomstig is. Zoals ik al schreef, Dier en Project herplaatste ruim 4500 honden en ‘slechts’ ongeveer 13% daarvan is afkomstig vanuit deze fokkerij. En denk eraan lieve mensen: ik weet binnen de grenzen van de wet een grote fokkerij/handelaar, die binnen deze sector veel aanzien geniet en waarvan nooit een klacht binnenkomt maar waarbij nooit één uitgediend ouderdier of onverkocht sukkeltje levend naar buiten komt. Tja, als u dat liever heeft…
Maar goed, het hoofdstuk Kwispel Enzo lijkt te zijn gesloten maar niet voor hun voormalige bewoners, de honden. Een groot gedeelte daarvan verblijft nog bij de opslaghouders. Kosten van verblijf en medische behandelingen worden getracht te verhalen op de fokker en anders zal de overheid diep in de buidel moeten tasten. Want anders dan bij ons het geval was verblijven de dieren nu bij duurbetaalde instellingen. Daarna worden de herplaatsbare honden, inclusief een vergoeding overgedragen aan de asielen. En zodoende worden de dieren, buiten voor de Nederlandse staat, opnieuw een verdienmodel. Gelukkig wel met de intentie om ze een lang en gelukkig leven te bezorgen! Maar wij weten uit ervaring dat het herplaatsen van deze dieren op korte termijn en vanuit (wederom) kennel/asielomstandigheden een ware gok zal blijken. Daarnaast kunnen we alleen maar bidden en hopen dat ze allemaal de eventuele permanente, benodigde zorg, maar vooral de tijd op een eerlijke kans gaan krijgen. Dat eventuele gedragsdeskundigen ook deskundig blijken te zijn, dat men zich realiseert dat kennelsyndroom verdwijnt nadat ze uit een kennel zijn verdwenen en zo kan ik nog wel even doorgaan. We hopen dat wij worden beoordeeld naar wat we zijn: ervaringsdeskundigen op het gebied van deze honden. Want laat ik eerlijk zijn, ik maak mezelf zorgen! Zorgen om de wat grotere honden, om de wat oudere honden, over de extreem bange honden.. Niet om de droedeltjes (koosnaampje) die ik nu in diverse promofilmpjes voorbij zie komen maar wel om de dieren waarbij het verleden sporen heeft nagelaten.
Wat mij nog rest is aan u allen mijn dankbaarheid betuigen! Het team van stichting Dier en Project, alle pleeggezinnen, alle donateurs, Maaike onze veilingmeester die steeds opnieuw kleine kapitaaltjes bijeen wist te sprokkelen met de door haar georganiseerde veilingen, Rina voor het onder de aandacht brengen van de dieren op onze website, Bab die zich door de dikke stapels rekeningen in de boekhouding heen worstelde en noem het allemaal maar op. De wandelaars, de uiteindelijke adoptanten, de dierenwinkels die ons van voer voorzagen, mijn Jan die samen met mij maar meer amper weet hoe de buitenwereld er uitziet omdat we continu zorg verleende aan talloze opvangertjes. Kortom een dikke dankjewel aan een ieder die zonder enige vorm van tegenprestatie heeft bijgedragen aan de opvang, zorg en nog zoveel meer van zo ontzettend veel dieren.
Namens de dieren: Dankjewel voor zoveel!!!
Weergaven: 202
Het laatste stuk klinkt als een soort afscheid,ik hoop dat je nog door kan gaan met het goede werk dat je doet maar besef ook dat het erg zwaar is zeker nu je rug het begeeft.Hopenlijk vergis ik me zoniet sterkte met alles en dank uit naam van elk zieltje dat je hebt gered