We hebben best een bizarre nacht achter de rug. Nadat we de honden naar bed hadden gebracht is Roemba begonnen met huilen als een wolf. Heen en weer rennen door de Kattine en proberen alle deuren open te springen. Dus maar even de pitten laag en met haar op schoot gezeten. Jan en ik aten daarom pas om 23.30 uur maar dat maakt niet uit. Vervolgens dacht Roemba dat het een goed plan was wanneer ze aan de deur die toegang geeft tot halletje/keuken begon te krabbelen en knabbelen. Philip vond het een waanzinnig goed idee om aan de andere kant van de deur hetzelfde ten uitvoer te brengen. Waarschijnlijk wilde hij haar op die manier letterlijk en figuurlijk tegemoet komen. Ik ben natuurlijk bij de schat op de bank gaan liggen. Gedurende de nacht kwam ik met regelmaat Jan tegen die onmogelijk in bed kon blijven liggen. Jan heeft Macha naar haar graf gedragen. En dan is dat toch een behoorlijke opgave, zo’n best grote hond. Een overleden hond is natuurlijk een ‘dood’ gewicht en niet eenvoudig te tillen. Vervolgens moest de schat natuurlijk ook nog met respect in haar graf worden gelegd en aan mij heb je qua tillen natuurlijk helemaal niets. Jan heeft het allemaal netjes voor elkaar gekregen maar is nu zelf even wat minder oké. Dat hadden we allemaal kunnen voorkomen door haar op te laten halen door het crematorium maar we vonden dat Macha zo enorm bij ons hoort en zo dicht mogelijk bij ons moet blijven. Vandaar dat we die optie hebben verworpen en haar hier hebben begraven. Tijdens het dichtmaken van haar graf regende het. Op een bepaalde manier hoorde dat erbij, de hemel huilde mee. Kaarsjes gebrand voor een behouden hemelvaart van een prachtige hondenziel! Vandaag zijn Jan en ik allebei enorme wrakken maar dat zal met wat tijd wel weer goedkomen. En tenslotte is het niet meer dan terecht dat huis, onze dieren en wijzelf, ook met lijf en leden, totaal ontregeld zijn na het verlies van zo’n dierbaar lid van onze familie!
Weergaven: 111
Heel veel sterkte met dit enorme verlies voor jullie maar speciaal voor Roemba. Arm dier, nu alleen verder zonder je trouwe metgezelletje. Wat zijn wij als mensen toch machteloos als een dier zo’n verdriet moet verwerken. Knuffels voor jullie allemaal daar
Wat fantastisch wat jullie allemaal gedaan hebben
Hoop dat Roemba langzaam aan rustiger wordt Heel veel sterkte voor jullie en denk ook aan jezelf want jullie zijn onmisbaar