Op vrijdag hadden we een uitermate productieve dag. Vrijwilligers Inge en Corina hebben samen met mij geschilderd. Miya deed de units en Jan heeft een begin gemaakt met het schoonspuiten van het witte hekwerk. Moe maar voldaan had ik in de avond een plaatpizza gemaakt. Maar diezelfde avond werd ik 3 keer gebeld met een noodhulpvraag. Een gewonde duif, een geitje buiten zijn weitje en een Poolse man die zijn kat kwijt moest. De vraag hoe ze met die hulpvraag nu bij ons terechtkwamen leverde steevast dezelfde reactie op: doorverwezen door het asiel/dierenambulance. Indien dat op waarheid berust zou dat een schandalig verzaken van zaken betreffen waarvoor ook nog eens een meer dan riante vergoeding wordt verstrekt vanuit gemeenschapsgelden. Maar dat terzijde want alle dieren zijn daaraan volledig onschuldig en volgens onze ethiek moeten zij wél worden geholpen. De gewonde duif konden we doorsturen naar de vogelrevalidatie in Klein Zundert. Geitje was weer binnen zijn weitje te krijgen door contact op te nemen met wat buurtbewoners en de naaste buurman van de afwezige eigenaar klaarde de klus. De Poolse man vroeg ik zoveel mogelijk info in de app door te sturen zodat wij, ondanks dat het niet onze taak is, toch mee konden zoeken naar een mogelijke oplossing. En nee, dat kon uiteraard niet onmiddellijk want iedereen weet dat onze opvang overvol zit met katten en daarnaast, wij hebben geen asielfunctie. We gingen laat naar bed, we slapen slecht. Voor mij is dat zowat te doen gebruikelijk maar voor Jan is het dat zeker niet. De pijn in zijn benen, veroorzaakt door rugproblemen, houden hem wakker. Maar gelukkig vielen we allebei ergens middenin de nacht in een diepe slaap. Die slaap werd om 5.15 uur wreed verstoord door een telefoontje vanuit de meldkamer van de politie. Mijn hart stond zowat stil van schrik. De agent met Limburgs accent wilde even melden dat de postbezorger melding had gemaakt van een kattenmandje met inhoud voor onze poort. Ik sprong uit mijn bed, in de kleren en was op weg naar de poort. Was het wel vertrouwd? De politie belde met nr onderdrukt, een postbezorger middenin de nacht en de agent had een niet Brabants accent. Dadelijk sta ik of wij bij de poort en krijg je een klap in je nek… Je weet het niet! Maar bij de poort troffen we alleen een zeer ontdane krantenbezorger die de wacht hield bij een kattenmand met daarin een klaaglijk miauwende, uit de kluiten gewassen, lapjeskat. Vergezeld van een paspoort waaruit diverse pagina’s zijn gescheurd maar een sticker op het kattenmandje doet vermoeden dat de Poolse man op deze nare wijze opvang voor de kat af wilde dwingen. We gaan hiervan aangifte doen maar onze zorg ging in eerste instantie vooral uit naar de kat. Dus snel een noodplekje ingericht, voer verstrekt en ontdekt dat de poes alles behalve blij was. En dat is ze nu nog steeds niet. Jammer want we kunnen haar nog niet van haar in de haast gecreëerde plekje afhalen maar het is niet anders. Ik heb dit weekend veel gewerkt voor mijn buitenshuisbaas. Deze week nog een aantal afwezige collega’s ivm vakantie dus nog even aanpoten. Column geschreven, dieren op naam gezet. Verder wacht dan altijd weer de was, het afwasmachine in- en uitladen, eten koken en de vitrinekast met dierbare inhoud eindelijk schoongemaakt. Nu moe maar voldaan en morgen is er weer een (maan)dag.
Weergaven: 100