Maandag dacht ik er goed aan te doen om mijn kleerkast ‘even’ op te ruimen. Dan ga ik natuurlijk ook weer opeens te rigoureus te werk want dan trek ik alle kasten leeg en besluit ik, geheel onterecht, direct de zomerkleding te voorschijn te halen en de winterkleding op te bergen. Waardoor ik nu kou lijd maar dat terzijde. Maar in plaats dat ik even mijn kast opruimde werd dat een dag vullend programma. Niet in de laatste plaats vanwege alle inkomende telefoontjes. De fokker uit Eersel blijft een hot item. Niet alleen binnen ons bestaan, we proberen hier honden goed te herplaatsen zodat we weer hulp kunnen bieden aan een paar andere hondjes. Want over de jonge, vrolijke jonge honden daar hebben we minder zorgen, die krijgt iedereen wel aan de meest geschikte vrouw/man. Maar over de oudere, meer aangedane exemplaren die veel tijd (en geld, bijvoorbeeld alleen al voor neutralisatie) behoeven, maak ik mezelf wel zorgen. Want om daar opvang aan te bieden staan de mensen niet in de rij. Maar goed, eerst de poedeltjes en de teruggekeerde Keesjes die eigenlijk veel te schattig zijn om hier in opvang te verblijven. Maar de media heeft onophoudelijk interesse in deze fokkerij en met regelmaat word ik benaderd om daar ook via de media mijn mening over te ventileren. Ik onthoud mezelf echter ieder commentaar. Het gaat ons om de honden en helemaal nergens anders om. Gelukkig hadden we maandag extra hulp dus zijn de dieren wederom niets te kort gekomen. De avonden en nachten zijn voor mijn rug nog moeilijk en dan ben ik toch weer blij met de meest heftige pijnstillers die er zijn. Met andere woorden, ik slik nog steeds morfine. En dat kent ook een keerzijde. Op dinsdag hadden we ‘een van alles wat dagje’. En dan ben je de hele dag bezig terwijl je in de avond denkt, wat heb ik nu eigenlijk gedaan. Maar goed, vrijwilligers voor de units, Bab aan de boekhouding, Joe met Jolanda aan de wandel. Onze oude Macha was van de bank gekukeld en had zich lelijk bezeerd. Niet leuk, oftewel veel zorgen. Van dinsdag op woensdagnacht ben ik verschrikkelijk ziek geweest. Overgeven! Jan nog wakker gemaakt. Niet dat dat helpt maar het is fijner wanneer iemand weet hoe beroerd ik mezelf voel. In de ochtend expres niets gegeten om het opnieuw protesteren van mijn maag te voorkomen en op woensdagmiddag rekent Joyce op mijn komst. Ook mijn pijnstillers niet in durven nemen want op een hele lege maag leek me dat geen goed idee. Blij dat ik na thuiskomst wat kon eten en de pijnstilling in kon nemen. Ik voel mezelf een beetje gebroken, waarschijnlijk door de volstrekt slapeloze nacht. Ik hoop morgen op een hele rustige koningsdag. Uiteraard laat ik de uitnodiging voor de gedecoreerde Roosendaalers op het gemeentehuis wederom aan mij voorbij gaan.
Weergaven: 70