Na de dood van zo’n boegbeeld wat Macha nu eenmaal was en altijd zal blijven, probeer je dan de draad weer op te pakken. Er zat ook weinig anders op want Jan is volledig uit de running, kan zich nauwelijks bewegen en er staat dan ook een afspraak met de huisarts in de agenda. Ik moest mezelf afgelopen maandag de injecties toedienen en dan voel je jezelf een dag of twee wat ‘vaatdoekachtig’. Dat is een bekend en onontkoombaar gegeven. Nog wel overleg gehad vanwege het bloedbeeld wat na de vorige serie niet oké bleek. Maar goed, het is een beetje kiezen tussen twee afwegingen. Voor dinsdag en woensdag had ik hulp ingeschakeld bij het latexen van alle witte muren in kamer en keuken. Dat betekent in de praktijk, het hele huis op zijn kop. Maar ook de voorbereidingen vroegen om vroege inspanningen. Miya en Veroniek deden dinsdag het Aapjeshuis en woensdag het Lentehuis. Superfijn én bergen met was! Het voordeel én tevens nadeel van schilderen is dat alles van zijn plek af gaat waardoor erachter en eronder ook eens goed kan worden schoongemaakt. Hell of a job maar zo nu en dan absoluut nodig.. Op woensdagmiddag kwam Charlotte helpen en die heeft samen met mij de schilderijen terug opgehangen en waar nodig de kasten mee in geruimd. Jan en ik hebben fantastische matrassen, speciaal voor slechte ruggen. Alleen heb je een goede rug nodig om de hoeslakens op de juiste plaats te krijgen. Dat lukt dus nu even niet. Gelukkig was er een mega fleecedeken schoon en die doet nu even dienst als onderdeken. Wie niet sterk is, u weet het wel… We runnen hier natuurlijk sowieso een bijzonder huishouden. Op dinsdag, na dus een drukke dag achter de rug te hebben, om 17.00 uur nog een overleg. Jolanda kwam daarna om met hond Joe op stap te gaan. Na hun terugkeer nog wat gedronken en dan wacht het binnenhalen en voeren van de honden. Koken, eten en naar bed om er heel erg vroeg weer uit te komen. En weer door. Om er op woensdagavond achter te komen dat onwijs druk zijn een ‘mooie’ vlucht is geweest uit de harde werkelijkheid. Een leven zonder Macha. Gelukkig begint Roemba haar weg daar langzaam in te vinden. Ze heeft absoluut nog haar moeilijke momenten. Het ’s avonds naar binnen komen en Macha’s plekje leeg vinden. Maar ook zij moet leren leven met de dood en dat valt een ieder van ons zwaar, dus ook haar.
Weergaven: 83