Afgelopen dinsdag wezen kijken naar een locatie waar we in samenwerking met anderen wellicht een wél diervriendelijk asiel zouden kunnen realiseren. Jonge mensen erin, voldoende begeleiding en ondersteuning om een duurzaam, toekomstbestendig asiel op poten te zetten. Voor de duidelijkheid, dat is absoluut niet onze ultieme droom maar iemand moet daarin het voortouw nemen. Helaas lijkt deze locatie voor ons gezien de staat en de financiën geen haalbare kaart maar dat wil niet zeggen dat we de zoektocht opgeven. Om 11.50 uur zou de internist bellen naar aanleiding recent bloedonderzoek ivm de onlangs verkregen injecties die ik mezelf moet toedienen. Dat kreeg nog een vervolg vanwege wat ongewenste veranderingen in het bloedbeeld. Verder gingen onze zorgen zo’n beetje dag en nacht uit naar onze oude Macha die wel erg snel achteruit ging en ook haar eetlust verloor. Op woensdag kwam Rina voor de boekhouding en nog veel meer papier/computer zaken die geregeld moesten worden. Die heeft loeihard gewerkt. In de middag kwam Charlotte langs omdat die een heleboel werk met betrekking tot de stichting Laat uw huisdier na van ons overneemt. We moeten immers garanderen dat deze stichting onder alle mogelijke omstandigheden blijft functioneren dus jongere aanwas voor stabiliteit is noodzaak. Miya en Veroniek hebben de unit van hondje Hannie schoongemaakt. Jan heeft logeetje Hannie naar huis gebracht. Normaliter hebben wij geen logeerhondjes maar Hannie is een stichtinghondje die gedurende de ziekenhuisopname en revalidatie van haar mens niet thuis kon verblijven. Vandaar de grote uitzondering in deze. Op donderdagochtend zijn Veroniek en ik begonnen met het plafond in de grote unit van Scot en Diva. Ik had daar eerder al een gaatje in het plafond gedicht en nu dus even een frisse en egale look voor het hele plafond. Peter en Marcia haalde voor ons een enorme hoeveelheid gekregen diervoeding op. Zo enorm blij mee. Later in de middag werd de Scot en Diva unit nog volledig schoongemaakt. Vanwege het niet meer willen/kunnen eten van onze Macha en het missende sprankeltje in haar ogen, wisten we wat we al zolang vreesde. Toen ze daarbij nog tekenen, geluiden die duiden op pijn liet zien en horen mochten we niet langer wachten. Dierenarts Sofie had geen auto en stelde een andere dierenarts voor. Geen sprake van! Met pijnmedicatie en knuffels zijn we de nacht doorgekomen en hebben we gewacht tot de vroege vrijdagmiddag. Er zou juist op die tijd een nieuwe vrijwilliger kennis komen maken en die had ik in de ochtend gebeld, voicemail ingesproken en appje gestuurd. Het was hen ontgaan en stond alsnog voor de poort toen Sofie hier was. Vervelend voor Macha, voor ons en voor hem naar we maken een nieuwe afspraak. We gaan Macha ongelooflijk missen maar houden ons hart vast voor Roemba. Macha was haar steun en toeverlaat. Werkelijk haar alles! Jan en ik hebben Macha begraven. Die arme Jan heeft Macha naar haar graf gedragen. Daarna de Kattine schoongemaakt, keuken gestofzuigd en de dag de revue laten passeren. Of moet ik schrijven, de realiteit tot mezelf door laten dringen. En die is hard, snoeihard… Iedere keer weer!
Weergaven: 85