Laat ik beginnen te vertellen dat ik eerder deze week tweemaal lange updates schreef voor op het dagboek. Een heel uitgebreide weergave van ons drukke bestaan. Het lezen van dit ‘boekwerk’ werd u bespaard doordat de slaap mij al typend op mijn telefoon overviel waardoor ik helaas onbewust de berichten verwijderde. Want zoiets gaat 25 keer goed maar op een bepaald moment valt de telefoon verkeerd of duwde ik waarschijnlijk per ongeluk op het verkeerde knopje waardoor de tekst volledig verdween. Afgelopen dinsdag kochten Jan en ik een huis, een speelhuis van plastic wel te verstaan. Het dient om als schuilhuis te dienen voor een aantal kleine hondjes. We hadden nog een uitloopje kunnen creëren maar daar hoort uiteraard een schuilmogelijkheid bij. Het uitloopje ligt achter een aantal units dus schaduw is gegarandeerd maar bij regen moeten ze de mogelijkheid hebben om te schuilen. Ook op dinsdag kregen we echter bezoek van lieve mensen die hier eerder waren met het oog om bij ‘Laat uw huisdier na’ haar geliefde katten van een toekomst te verzekeren wanneer de nood aan de kat zou komen. Gelukkig nam vrijwilligster Carina de honneurs van rondleidende gastvrouw vol verve op zich en konden wij zorgen dat er een huis kwam voor de drie hondjes die woensdag in de opvang arriveerde. Drie kleine, nog relatief jonge en inmiddels gecastreerde reutjes. Samen met een toffe, nieuwe vrijwilliger heeft Jan het huisje gebouwd, op pallets gezet en het verstevigd. De helaas reeds overleden moeder van deze vrijwilliger was vroeger vrijwilligster bij Joyce, hoe leuk is dat! De drie nieuwste hondjes hebben nog even tijd nodig, die krijgen ze ook maar onder het dunne laagje verlegenheid zitten volgens ons drie lieverdjes verscholen. De drie dametjes die een weekje eerder in opvang kwamen doen het al goed. Wandelen aan een riempje alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ze brengen de nachten door in onze Bulldogkamer, zijn op een klein incidenteel plasje na zindelijk en ze hebben nog niets gesloopt. Knappe meiden! Het is een kwestie van net ietsjes meer tijd voor ze vrij kunnen maken zodat ze door kunnen stromen naar liefdevolle voor altijd thuis-huizen. Voor drie van de vier hondjes die bij Nathaly in pleeg verblijven is al voldoende belangstelling en twee daarvan zijn zelfs al gereserveerd. Dat is het grote verschil van net dat kleine beetje meer huiselijkheid wat Nathaly ze kan bieden en wat hier niet lukt. Maar goed, we doen wat we kunnen en soms een beetje meer. Ze zijn afgelopen donderdag gewassen, ruiken als roosjes en we gaan voor aspirant adoptanten met geduld en hondenverstand. Poes Hoebe, die we in pleeg namen omdat haar redders, de Zwerfkattenwerkgroep West Brabant haar niet aan het eten kregen en wat hier gelukkig wel is gelukt, doet het goed. Zo goed zelfs dat ze van nog geen anderhalve kilo is gegroeid tot 2.6 kilo en ook haar lichaam geeft aan dat het haar goed gaat. De schat werd namelijk krols. Haar sterilisatie wordt ingepland. Met Roemba is het deze week wat wisselend. Een keertje niet willen eten, een keertje overgeven. Maar goed, ze is nog blij en ziet het zelf allemaal niet zo zwaar in. Ik heb nog een opvang aanvraag voor twee Springers maar die kunnen gelukkig even wachten zonder gevaar voor lijf en leden. Ik had eerder(en nu nog een beetje) een olifantsbeen. Nu ben ik dol op olifanten maar die poten en het bijbehorende formaat mogen ze zelf houden. Ik kreeg een doppler aan enkels en bovenarmen en de mevrouw die dat moest doen heeft een 22 jarige dochter die twee jaar geleden is aangevallen door twee Spaanse adoptiehonden. Het meisje is voor het leven verminkt. Onze hulp werd ingeroepen voor een kat die tijdens een verbouwing een trauma had meegemaakt maar helaas geen plaats! We denken mee want asiel had de kat geweigerd. Drie hondjes van een andere stichting die inmiddels is gestopt verbleven op de boerderij van een overleden man. Een neef en zijn vrouw zijn bezig met de boerderij en voeren de hondjes. Maar de drie sukkeltjes zijn onbenaderbaar. Twee van de drie vachten zijn verklit en de dieren zijn totaal niet gesocialiseerd. Zo sneu. We hebben aangeboden om mee te denken want asiel(en) had de dieren geweigerd. Verder werden we gebeld door een Anicura kliniek ergens in Brabant. Ze waren benaderd door de zus van een beginnend dementerende man met een 16 jarig, nog gezond hondje. Het hondje zou aanstaande week worden gedood omdat de man de zorg niet langer kan volbrengen. Het hondje komt naar ons! We hebben al zitten brainstormen want we willen haar graag introduceren binnen onze huiskamerroedel maar dat mot met volle inachtneming veiligheid voor Kansje. Die is trouwens gewogen en hiep hiep hoera: 1 kilo en 350 gram!
Weergaven: 22