Ik liet al kort weten dat we terug mogen kijken op een zeer geslaagde open dag. Aanloop vanaf het moment dat de poort openging totdat hij laat in de middag opnieuw weer toeging. Maar helaas heb ik in aanloop naar de open dag gedacht en gedaan alsof ik nog 18 was en letterlijk en figuurlijk alles uit de kast gehaald. Nu was ik na de vlucht van Dolly én de vlucht van Bloem, daarbovenop de totaal onverwachte dood van de 5 jarige Tess al niet opperbest. Want dat alles bracht echt veel stress met zich mee, plus een slapeloze nacht, gevolgd door heel veel gebroken nachten omdat dan alle spreekwoordelijke beren en tijgers onophoudelijk voorbij komen. Ook liet ik mezelf vorige week nog verleiden tot het ontvangen van bezoek terwijl ik dat in eerste instantie afhield vanwege het vele werk wat nog gedaan moest worden. Omdat de kaboutertjes de weg naar de Dennestraat nog niet hadden gevonden werd het voor mij dus met regelmaat nachtwerk. Er werden 15 zakken hondenbrokken geschonken en geleverd. Daar moest ruimte voor worden gemaakt. Helaas bleken ze na aflevering te ruim over de datum waardoor het ook weer door ons afgevoerd moest worden tegen betaling van 89 euro. Zonde, zonde, zonde van alle moeite, tijd, gesjouw én geld. Verder was ik zo dom om samen met een vriendin die er ook opstond om langs te komen, de drank in te gaan kopen en onbewust toch teveel lopen sjouwen. De stress, druk van alles wat nog gedaan, geleverd moest worden in combinatie met het poetsen en inrichten van de units was hoog en zwaar. En toen begaf mijn rug het volledig. Gelukkig is Charlotte ‘een halve Els’, waarmee ik bedoel dat ze op wat futiliteiten na weet wat er moet gebeuren en dat op zaterdag, na haar werk, ook in de praktijk kwam brengen. Ik ben de open dag op zondag door gekomen onder invloed van een onverantwoorde hoeveelheid pijnstilling maar nood breekt wet. Op maandag en dinsdag een aantal onderzoeken die aan het licht brachten dat een oude breuk zijwaarts is verschoven. En ik kan u verzekeren, dat doet ongelooflijk veel pijn, met pijnscheuten die als messteken aanvoelen. Dit moet langzaam beter gaan maar ik moet mezelf wel aan de regels houden en het corset dragen. Natuurlijk komen de dieren niets tekort, en ook ik ben ervoor ze. Mijn fysieke inbreng is even heel veel minder maar wat ik wel kan, er dag en nacht voor ze zijn, vinden ze fantastisch. Ze hoeven hun Els nu immers niet te delen met andere drukke bezigheden.
Weergaven: 0