Afgelopen zondag was het hier al vroeg een drukte van jewelste. Belgische Els kwam kleding brengen. De Yorkjes kregen bezoek en Irene, die intensief bij hun veiligstellen was betrokken, wilde ook graag kennismaken met de aspirant adoptanten. Leuk echtpaar met 12 jarige, rustige zoon. Het leek ons ideaal. De interactie die zo’n jongen meebrengt leek ons prima voor de doenerige hondjes. Maar goed, eerst dat verplichte nachtje erover slapen natuurlijk. In de middag hadden wij een afspraak dus was Veroniek hier om op de dieren te passen. Helaas had herderin Roemba geen trek voordat wij vertrokken en daar ben ik dan nooit helemaal gerust op. Bij thuiskomst bleek ze ook bij Veroniek niet te hebben gegeten. Maar gelukkig at ze later in de middag en ’s avonds toch weer wel.
Op maandag kwam al vroeg het telefoontje dat de aspirant adoptanten voor de volle 100% voor de 2 Yorkjes wilde gaan. Hans reageerde voortvarend en vertrok nog dezelfde ochtend in het gezelschap van Karin voor een huisbezoek. Alles dik in orde en de hondjes werden dinsdagmiddag al opgehaald. Naast een heleboel andere dingen deed ik op dinsdag ook nog de boodschappen want woensdag hadden we hier een redactie overleg. Dat was buiten productief ook nog gezellig. Maar op tijd een einde aan maken want na het overleg lag er nog genoeg werk te wachten.
We hebben de hele week geoefend met de 3 kleine hondjes/nieuwkomers. Ze lopen inmiddels al aardig aan een riempje. Uiteraard moeten ze nog veel leren maar het zijn zeker geen moeilijke hondjes. Nog wat vertrouwen krijgen in wat die mensen toch allemaal voor handelingen met ze willen verrichten en wat huishondvaardigheden opdoen. Maar voor adoptanten die ervaring hebben met de nog onwetende honden en in het bezit van een stabiele huisgenoot zouden we nu al wel openstaan. De vier kleintjes die in pleeg verblijven doen het ook goed maar kleine Zaza heeft nog wel wat tijd nodig. Zij is het ‘schijtebroekkie’ van het stel. Ze heeft tijd nodig en die krijgt ze!
Op donderdagochtend mocht ik naar de huisarts. Ik blijk een olifantenbeen te hebben. Hoe komt een mens eraan want ik ben dol op olifanten maar die poten moeten ze maar voor zichzelf houden. Van de arts naar een speciale verpleegkundige die echter van mening was dat de aandoening het gevolg is van een naar ongeluk in een ver verleden. En dan volgt er een ander traject. Daar mogen we dus volgende week mee door. Dus wederom een afspraak bij de huisartsengroep. Dat betekent wel dat het infuus voor mijn rug even uitgesteld wordt. Ik kan niet alles tegelijk.
Op vrijdag had ik een ware ‘hell of a day’. Mijn buitenshuisbaas zat tegen een strikte deadline aan waar niet van afgeweken kon worden en er waren nogal wat strubbelingen met het aanleveren van tekst. Dus mijn hulp werd ingeroepen. Aan het werk! Er werden geen literaire hoogstandjes van mij verwacht maar bij redigeren moet je wel de aandacht er volledig bij kunnen houden. En er was nogal wat afleiding. Daarbij moesten er in de ochtend drie kittens en een volwassen poes worden geënt. Dus Jan was al vroeg op pad. Gelukkig kwamen er een aantal vrijwilligers nog even een handje helpen. Miya deed de nieuwste hondenunits want de lieverd die de realisatie daarvan destijds mogelijk had gemaakt kwam laat in de middag een kijkje nemen naar het eindresultaat. In de middag had ik een afspraak om naar een poes te komen kijken. Niet op komen dagen. Dat is niet leuk want de planning is hier vaak heel strak en dan hou je de hele dag helemaal voor niets rekening met een afspraak die een ander gewoonweg niet nakomt. Balen! Uiteindelijk gaf mij dat wel de ruimte om bij de units nog wat werk te verrichten. Waarbij ik nog een fikse splinter in de bal van mijn hand opliep bij het versjouwen van de zware houten manden aan de buitendeur toen ik daar aan het stofzuigen was. Maar niet zeuren en weer door. Alleen bleek de splinter in de avond dermate diep te zitten, ellende te veroorzaken dat ik zelfs toestond dat Jan er hem zeer omslachtig uit ging toveren.
Omdat de Yorkjes vertrokken zijn kon de Bulldogkamer terug op orde worden gebracht voor nog 3 nieuwkomers die aanstaande woensdag arriveren.
Vandaag, zaterdag, was een drukte van jewelste. In alle vroegte werden er al drie kittens geadopteerd. De adoptant bracht 1 van mijn meest favoriete mensen op de wereld mee. Namelijk haar schoondochter Bo. Boven Mitchel adopteerde destijds Duitse herder Amon en ze hebben hem het meest fantastische leven bezorgd wat een hond zich maar kan wensen. Na het overlijden van Amon hebben zij zich over labrador Molly, voorheen Ida, bekommert. Ook hebben ze bij ons twee Maine Coons geadopteerd, waarvan eentje met kromme voorpootjes. Na de hele adoptie-papierwinkel te hebben doorlopen vertrokken de dames in het gezelschap van 3 kittens.
Inmiddels waren er al drie andere dames gearriveerd waaronder een 92 jarige in een rolstoel. Zij bezochten poes Lotje. Poes Lotje behoorde toe aan een overleden oude dame. Haar schoondochter die ooit heel veel moeite deed om Lotje bij ons op te laten nemen woont in Groningen en vroeg vanwege het ‘hier in de buurt zijn’ of ze bij hoge uitzondering zonder officiële openstelling langs mochten komen. Omdat we nog altijd staan te kijken van het feit dat er uberhaupt mensen waren die zich om Lotje bekommerde, ze was haar hele leven (en zeker ook bij aankomst in opvang) een ware kattenkop. Later, als bij toverslag, werd ze opeens een enorme knuffelpoes.
Vriendin Yo kwam geweldige mooie bloemen brengen. Waaronder ook gladiolen. Zo voelt het hier vaak: de dood of de gladiolen. De junglekamer werd leeggehaald. Er wacht nu een machine of vier was. Schoongemaakt, ingespoten tegen de vlooien en opnieuw ingericht. Want onder de noemer, help elkaar met betrekking tot het bestrijden van het enorme kattenleed, bieden we onderdak aan 3 niet aaibare katten die het elders in opvang echt niet trokken. Bovendien veel plaats innamen waar nood aan is vanwege de extreme aantallen moeders met kittens of alleen kittens die hulp behoeven. Het werd dus rond een uurtje of drie ontbijten om daarna weer aan de slag te gaan. Laat ik nu toch de pure mazzel hebben dat een vriendinnetje wat even spontaan op bezoek kwam, ook even spontaan de stofzuiger en de dweil pakte om samen met mij de boel weer enigszins toonbaar te krijgen.
Weergaven: 37