Gisteren was dan eindelijk de grote dag. Er was eindelijk zicht op een diagnose van Roemba’s falende gezondheid. En wat voor diagnose. Het meest frustrerende is nog dat die aan de hand van een röntgenfoto en een echo vast te stellen was. Een verlamde slokdarm. En omdat ze al jarenlang met dat euvel kampt hebben daar maag en darmen vreselijk onder geleden en schade door opgelopen. Maar goed, de overigens fantastische specialist in endocrinologie en oncologie vertelde dat het heftig en gecompliceerd is maar niet per definitie desastreus, oftewel dodelijk hoeft te zijn. Mits veel inzet van eigenaar en de bereidheid om stapje voor stapje alle problemen aan te pakken. Die is er uiteraard! Naast een tas vol medicatie in pil-, poeder-, en injectievorm, een dieetlijst om mee te beginnen moest ze rechtopstaand of rechtopzittend eten. Daar zijn speciale stoelen voor. Is dat sneu? Dat is ontzettend sneu! Maar het alternatief is nog veel sneuer! Maar ik zeg het eerlijk, ik was zowat in shock. Hoe had die schat het in hemelsnaam zolang uitgehouden terwijl er van alles wat ze at slechts fractioneel iets in haar maag terecht kwam. Nu had ik sinds afgelopen maandagmiddag geheel per ongeluk iets goed gedaan. Haar witvis, omdat dat licht verteerbaar is, in een bouillonblokje gekookt en daarna gepureerd. Bovendien had ik haar dat staande laten eten en daarom had ze dat goed binnen kunnen houden. Na een poosje buitenlopen gaf ze wel direct over. Dat blijkt te komen doordat ze door de lege maag constant een hongergevoel houdt waardoor ze buiten direct op strooptocht gaat naar alles wat zijzelf, en wij niet, eetbaar acht. Kortom, er zijn vele vragen beantwoord door de diagnose toch zijn er nog heel veel onbeantwoord die door de tijd uitgewezen moeten worden. Na de diagnose liet ik direct betrokkenen weten hoe het met Roemba nu verder moest. Die lieve Rina had via een verkoopsite binnen no time zo’n stoel gevonden. Spiksplinternieuw, super goede prijs en in Roosendaal. Die hebben we direct vastgelegd en Jan heeft die vanochtend opgehaald. Die lieve Marcia en Peter dachten dat ze nog niet meer dan genoeg deden voor de dieren van de stichting en hebben de stoel betaald. Hoe lief is dat! Inmiddels heeft Roemba er al een paar keer in gegeten. Het is geen pretje. Ik vind het verschrikkelijk maar die schat van een hond, die doet dat dan weer ‘gewoon’. De specialist heeft gezegd, ga nu niet op Google zoeken want bij deze hond is alles anders. Er is nog bloed afgenomen, alweer bloed afgenomen, en daar komt vrijdag of maandag de uitslag van binnen. We houden nu nauw contact met de specialist en we gaan alles doen om haar, ondanks alles, een fijn leven te laten leiden.
Weergaven: 83