We zijn verdrietig en ook een beetje boos, het voelt zo volkomen machteloos! We hebben hem zoveel mogelijk liefde meegegeven. Maar nadat we hem met behulp van Sofie pijnloos en vrij van aanvallen de nacht door hebben gekregen, moesten we de kleine schat vanochtend laten vertrekken! Dan vraag ik me af: waarom heb je dan 9 weken geleefd? Had Hij daarboven niet anders kunnen beslissen bij de geboorte? Het is allemaal zinloos, je hersens pijnigen over vragen waarop nooit antwoorden zullen volgen. Er is echter één ding waar we vanuit onze harten overtuigd zijn, bij een volgend kneusje proberen we het weer! Slaap wel kleine schat…
Weergaven: 10