Het waren van die dagen dat het niet eenvoudig is om een stichting te runnen. Daarvan zijn zeker niet de dieren de achterliggende reden maar de regeltjes, wetten en andere verplichtingen. We kregen op 4 oktober 2023 de toezegging grote donatie uitbreiding hondenunit. Natuurlijk, en dat is ook goed, moeten wij de gulle gevers op de hoogte houden van de vorderingen. En die zijn er maar mondjesmaat! Allemaal lieve mensen, vol begrip maar het is niet leuk om ook onze teleurstellingen met hen te moeten delen. Weet u, het komt allemaal goed maar er is van het begin af aan vertraging geweest en dat blijkt momenteel ‘gemeen goed’ voor een ieder die te maken heeft met leveranciers en uitvoerders. Uiteindelijk zijn er vrijdag en zaterdag weer werkzaamheden verricht aan het hekwerk. Desalniettemin kijken we erg uit naar het voltooien van deze units. Het ontbreken daarvan heeft ons een winter opgeleverd om nooit te vergeten… Maar altijd wanneer de wijzer twijfelde tussen vol te houden of het niet vol te kunnen houden kregen we een boost in de vorm van een geweldig filmpje of een serie foto’s van onze voormalige zorgdieren. Het is wat het is: Zij maken alles de moeite waard! Verschil in inzicht maakt het de laatste tijd ook veel moeilijker om zorg te dragen voor nog enig levensgeluk in het leven van mijn 94 jarige vriendin. Laten we eerlijk zijn, het is voor ons geen eenvoudige opgave om haar (vooral) op zondag, wanneer we geen hulp hebben van vrijwilligers voor de dieren, haar te bezoeken. Wanneer ik daar dan kom, ik kom steevast iedere zondagmiddag, en ze is totaal ‘onbereikbaar’ omdat ze haar juist voor mijn komst medicatie hebben toegediend dan is dat zo ontzettend triest. Ze heeft dan geen enkel besef van mijn bezoek waarop ze juist zo gesteld is en daarnaast verdoe ik dan volledig mijn tijd en brandstof! Op maandag overlegd met arts maar goed, mijn inziens moet ik overleggen met de verzorgers op de werkvloer die dus toestemming hebben om haar die medicatie zo nodig te verstrekken. En dan is dat zo nodig volledig vrij te interpreteren. Ik zeg het eerlijk, het huidige ‘leven’ van Joyce doet mij ontzettend veel verdriet. Terwijl ik in haar belang (meer) doe dan ik kan op ieder mogelijk denkbaar gebied! We hebben het weekend op zondagavond maar afgesloten met echt een enorme vruchtensorbet, toch een beetje ‘troost-eten’. Op maandag een dag van overleggen hondenunits, het aantal katten en hoe we ze allemaal een lang en gelukkig leven kunnen waarborgen en terwijl we besluiten dat we in het belang van onze bewoners voor het Kattenwoud een absolute opnamenstop moeten hanteren ontploft mijn telefoon en de mail van de aanvragen voor opname van katten. Katten waarvoor het Kattenwoud bedoeld was, de vuurspuwende draakjes die nergens anders te handhaven zouden zijn. Maar de allerleukste knuffelkatjes waarvoor we geen adoptanten kunnen vinden houden die plaatsjes bezet en vol is vol. Ongeacht hoe afschuwelijk dat het ook voelt! Vanochtend bleek de bediening van onze elektrische toegangspoort ontploft. De monteur heeft juist bevestigd dat het onherstelbare schade betreft. Wachten op een offerte is de enige optie en voorlopig handmatig bedienen inclusief groot hangslot wat onaangekondigd bezoek buiten moet houden en onze dieren veilig binnen moet houden. Het gaat met Macha niet heel erg lekker op dit moment, we houden haar goed in het oog en verwennen haar met (in haar ogen) onweerstaanbare lekkernijen. Vandaag heeft de Dierenbescherming een soort van eigen promo op Twitter geplaatst betreffende hun hulpverlening broodfokhonden, NVWA als bronvermelding. Ik moest even slikken. Het eerste beeld betreft onze Roemba in haar hok bij de fokker in Eersel. Het deed mij gewoon pijn om haar wederom zo angstig terug te zien. Daar komt bij dat de Dierenbescherming vergeet te vermelden dat ze ontzettend veel honden afkomstig vanuit inbeslagname hebben gedood. De als gemakkelijk herplaatsbaar geselecteerde honden gingen naar de asielen en via een aantal opslaghouders kwamen er honden die op de nominatie stonden om te gaan hemelen bij ons terecht. Dat uitsluitend omdat medewerkers en vrijwilligers van de opslaghouders hebben gevochten als leeuwen om het leven van deze dieren te sparen. En pas toen één van hen de moed had omdat online te openbaren werd onze hulp geaccepteerd. De reden daarvan is slechts de maatschappelijke druk waardoor de wrede waarheid weleens té openbaar aan het licht zou kunnen komen. Nederlandse honden worden bij bosjes gedood en wel juist daar waar ze veilig zouden moeten zijn!
Weergaven: 82