U weet de woensdag bestond al uit een onwijs zenuwslopende ochtend en een hele drukke middag. Dat alles volgend op een volstrekt slapeloze dinsdagnacht. Dat maakte dat ik rond de klok van 20.30 uur uitgeblust met een kopje soep op de bank zat. Even rust en aandacht voor de huiskamerhondjes. Telefoon. Ik zag de naam van de man waarbij Bloem op proef logeerde. En met een naar voorgevoel duwde ik mijn telefoon in de handen van Jan. Ik hoorde een poosje lang wat gekeuvel totdat: Maar er is wel wat gepasseerd, Bloem is gaan lopen. En toen dacht ik echt dat ik gek werd! In eerste instantie ben ik ontzettend gaan vloeken. Ze was volgens berichtgeving ongeveer een uurtje weg. Jan sprong op om ter plekke te gaan zoeken. En ik zag een gemiste oproep van Golda, een vriendin die eigenlijk maar zeer zelden belt. Die had gebeld terwijl Jan de oppas van Bloem aan de lijn had. Ze had ook een appje gestuurd. Foto van een Berner met de tekst: “Els, is dit Bloem?” Ja dus! Jan teruggeroepen, en geprobeerd Golda terug te bellen maar ik stond zo te shaken dat ik de telefoon in eerste instantie niet eens vast kon houden. Bloem bleek voor een poort te staan bij mensen die middenin Ossendrecht wonen. Die hadden een bericht met foto geplaatst op de buurtapp, Golda had dat bericht gezien en dacht Godzijdank (out of the blue) aan Bloem. Golda is met piepende banden daarheen gereden, heeft Bloem in de auto meegenomen naar haar huis en Jan heeft haar daar opgehaald. En ik, ik heb alleen maar gierend lopen huilen totdat Bloem weer thuis was. We hebben haar in de Kattine rustig laten bekomen om haar voor de nacht weer op haar eigen bedje in de nieuwe units te laten slapen. We konden haar natuurlijk niet plompverloren weer tussen de andere drie reuzinnen zetten. Bloem was veilig en dat mag een wonder genoemd worden. Ze heeft niet alleen onvoorstelbaar veel kilometers afgelegd maar bleek al voor de derde keer te zijn weggelopen. Ik kreeg opeens foto’s die eerder op het internet waren verschenen. Maar ook bericht dat ze als vermist was opgegeven bij zoekteam THON. Echter zonder haar naam dus het had daar geen belletje doen rinkelen. En Irene, coördinator van het zoekteam is hier bekend, ook met de namen van onze honden. Natuurlijk gaat Bloem niet terug, ze blijft bij ons! Zeker omdat ze in onze opinie zeer gedreven op weg naar huis was. Ze is hier thuis. Meer voorzorgsmaatregelen dan we bij Bloem hebben getroffen zijn ondenkbaar. Jan is 2 keer met Bloem daar geweest. Vrienden hebben geholpen met het vernieuwen van de omheining en het onkruidvrij maken van de riante tuin. En dan toch dit! Terwijl onze Bloem echt geen Houdini genoemd kan worden. We waren laat met de honden naar bed brengen en voeren. Toch de normale gang van zaken aangehouden qua spel en knuffels. Ook met Tess. Geen bijzonderheden. De slaap vatten was moeilijk. Verdriet, boosheid, angst en teleurstelling zinderde nog lang na in hoofd en hart. Ik had in de ochtend een afspraak in Halsteren dus vroeg uit bed. Voor vertrek moet er hier immers al heel wat werk zijn verzet. Het was al vreemd dat Tess niet voor de deur stond te trappelen om naar buiten te gaan. Om de dag door te brengen met o.a. hondenvriend Joe. Maar toen iedere vorm van reactie uitbleef bleek bij nadere inspectie dat onze Tess volledig levenloos in haar mandje lag. Tess was in haar slaap overleden. Een 5 jarig, op het oog kerngezond hondje… zomaar weg! Dan heb je gewoonweg geen idee wat ons overkomt. En dan toch weer, diep ademhalen en door. Ik beloofde mensen terug te bellen maar kan hun nummer niet meer vinden. Mensen stelde vragen, kan ik dit afgeven of wil je dat voor mij doen. Wanneer ik aangaf dat er hier nogal wat aan de gang was leken ze begrip te hebben, om vervolgens half uurtje later te vragen of ik er inmiddels al aan toe was gekomen. Maar verder met het harde werken, er tegenaan! Dat moet ook wel want er is weinig hulp zo aan de vooravond van de open dag. Hoofd en schouders recht, emoties en gevoel ‘in de diepvries’ om op een later moment te ontdooien. Het werk loopt ook wat vertraging op vanwege het weer. Regen maakt de buitenwerkzaamheden er niet gemakkelijker, noch uitnodigender op. Dus vaak is half werk hier en half werk daar maar uiteindelijk zullen we er wel komen. Het is vaker gelukt, desnoods op het tandvlees. Vandaag, zaterdag, is hondje Zaza geplaatst bij een ontzettend lieve en geduldige mevrouw waar we in geloven. Zaza is extreem bang en haar enige kans op een lang en gelukkig huiselijk leven was bij deze Marianne. Ik kan u wel vertellen dat het zowel Nathaly alsmede ondergetekende heel wat moeite heeft gekost om haar te laten vertrekken. Anderzijds, Dolly was verlegen maar niet bang en Bloem is helemaal nergens bang van en die waren dus allebei op den dool geraakt. Het leven, beter geschreven ons leven, is een rollercoaster die nooit stilstaat waardoor uitstappen niet tot de mogelijkheden behoort….
Weergaven: 42
Duidelijk dat Bloem dus voor jullie en haar reuzenvriendinnen kiest.Maar Els je kan niet blijven opkroppen,maak echt tijd om alles te verwerken want het was heel veel de laatste tijd.Telefoon een dag uit en heel jammer dan voor degene die daar geen begrip voor hebben.Beter nu 1 dag dan straks 1 maand of langer.