Sorry voor het uitblijven van een update maar we rollen hier van het één in het ander, mits het elkaar zelfs niet overlapt. Bram, de zwarte Labrador die werd veiliggesteld, hier in opvang kwam en waarvan afstand werd getekend is al geadopteerd. Hij heeft het super goed getroffen. Op maandag hadden we hier overleg betreffende noodzaak opvang zwerfkatten die na neutralisatie niet kunnen worden teruggeplaatst op de vangplek. Dit alles leek een zinvolle bespreking maar het ware resultaat moeten we even afwachten.
Op dinsdag togen Jeanet en ik richting Den Bosch. Omdat we gekend zijn vanwege het ontbreken van enig richtingsgevoel en het totaal ontbreken van enig oriëntatie vermogen vertrokken we op tijd om niet het risico te lopen om te laat te komen. En het ging natuurlijk wederom op de gebruikelijke manier. De provinciaaltjes in de grote stad…, het is me wat! Drie parkeergarages voorbij gereden, domweg te laat gezien binnen een eenrichtingsverkeer gebied geeft niet de mogelijkheid om gemakkelijk terug te keren. Zodoende stonden we zowat in ‘Tokio’ geparkeerd. Moesten we een eind lopen in de koude wind en onderweg naar de rechtbank voelde ik een stekende pijn op mijn borst. Ik heb niets gezegd maar ik dacht wel even dat het geleden hondenleed mij alsnog hartproblemen zou bezorgen. Maar goed, eenmaal ter plaatse verdween de pijn en heb ik lijdzaam de vele uren uitgezeten. Het viel mij zwaar dat ik ondanks alles nog voor zo ontzettend veel dieren helemaal niets had kunnen betekenen. Wat mij ook niet meeviel waren de ‘schoon pratende’ pleidooien van zowel eigenaar Jan P. alsmede van zijn toenmalige partner Stephanie D., zo ook die van beide advocaten dat het overschot aan dieren was ontstaan na de Corona perikelen. De handel zou zijn gestagneerd toen er weer gereisd mocht worden. Ook het naar Nederland halen van misschien wel tienduizenden honden vanuit de Oekraïne zou zijn handel hebben beïnvloed. In de eerste plaats haalden wij er al ruim 7 jaar geleden honden op omdat er toen teveel zaten. Inmiddels waren de ‘faciliteiten’ uitgebreid maar het aantal honden nog heel veel meer en zodoende blijf je veel teveel honden houden op niet toereikende omstandigheden. Oekraïinse honden? Ik weet er 3. Twee daarvan verblijven bij een in Duitsland gevestigde stichting en 1 bij een voormalige werkneemster van Jan P. zelf. Deze rechtspraak betrof uitsluitend twee controles. Eén in december 2022 en één in januari 2023. Eerdere controles waarbij misstanden werden geconstateerd/gerapporteerd bleven buiten beschouwing. Omdat ik noodgedwongen moest ‘diepzeeduiken’ in onze administratie kwam ik nog overdrachtslijsten tegen betreffende deze Eerselhonden. Ik schrok er zelfs van met terugwerkende kracht en heb de ’totaalscore’ van één maand maar eens vastgelegd zodat ook u een beetje inzicht krijgt in deze situatie. Daarbij vraag ik mezelf nog af hoe het ons ooit is gelukt om al deze honden te socialiseren, neutraliseren, terug op pootjes te krijgen en er, indien mogelijk, adoptanten voor te vinden. Ik vond het afgelopen dinsdag een heftige dag. Emotioneel en ‘vijf uur harde houten bankzitten’ vermoeiend. Hart van Nederland wilde mij interviewen. Dat heb ik gedaan. Ik zag eruit alsof ik onder een trein had gelegen en van mijn kwartierlange verhaal werd één zin uitgezonden. Jammer.
Op de terugweg heleboel keer achter elkaar telefoon, dusdanig dat ik Jeanet vroeg om op te nemen. Hondje wat 2 jaar geleden bij ons was geadopteerd was kwijt. Irene had summier bericht op Facebook gezien, was er godzijdank ingedoken. Maar er stond geen telefoonnummer bij, alleen dat mensen een pbtje moesten sturen bij zicht. Zodoende kwam ze er pas uren later achter dat het een hondje van ons was. Verdwenen bij de Berk in Bergen op Zoom. Irene had inmiddels vriend van de adoptant gesproken. Hondje liep los, bang hondje wat dus op een parkeerplaats aan drukke weg losliep. Toen Irene vroeg hoe ze daar bijkwamen werd erdoor de man bozig gereageerd. Hondje bleek kwijt sinds 14.00 uur, het was inmiddels bijna 20.00 uur. Ik ben gaan rijden als een bezetene, heb met het thuis afzetten van Jeanet nog een paal geraakt. Toen ik thuiskwam weer contact met Irene. Die was met een aantal mede-lieverds aan het zoeken. Zij zou de leiding nemen in alles want de adoptant en/of partner waren niet aanwezig. Na mijn thuiskomst restte mij nog een aantal uren werk in de zorg voor onze dieren. De volgende ochtend in alle vroegte waren er weer veel lieve mensen aan het zoeken. Weer geen contact met de adoptant. Ik had recent nog appcontact met haar, het hondje kon aan de lange lijn zo’n plezier hebben en rondjes rennen. Aan de lijn… en nu loslopend in die drukte. Ik begreep er allemaal niets van maar al mijn ‘was ik maar, had ik maar en deed ik maar’ ten spijt, ik had de adoptant dus nooit kunnen doordringen van het belang van veiligheid en dat neem ik mezelf kwalijk. Op woensdagmiddag was ik aan de hondenwandel, samen met vrijwilligster Charlotte en 2 stagiaires. Hondje Tess had eerder zelf besloten niet met andere, dan haar bekende, honden te kunnen wandelen dus dat moest ik echt even zelf doen. Hier mag en kan veel maar ze moeten elkaar tijdens wandelingen wel gedogen. Dat hondje deed het goed. Maar eenmaal onderweg belde Irene. Ze had van ProRail gehoord dat er op dinsdagmiddag rond de klok van 16.00 uur een klein wit hondje was geschept door de trein. ProRail had dierenambulance gebeld maar die hadden daar verder geen actie op ondernomen. Irene wist een afspraak te maken met de man van ProRail, de man wist waar de levenloze resten van het hondje lagen. Held Irene heeft het gedeelte van het lichaampje wat nog intact was uit het water gehaald, mij een foto gestuurd ter identificatie en de restanten van het hondje op verzoek van de adoptant bij haar thuis afgeleverd. Irene is een held want ik durf de foto niet eens te publiceren. Toen ik haar dood op Facebook bekendmaakte vroeg ik de mensen zich te onthouden van de gebruikelijke rainbowbridge uitspraken en het vaak gebezigde ‘de hemel heeft er een sterretje bij’ want zij had nog jarenlang op aarde moeten kunnen stralen. Gewoon de keiharde realiteit en niet dat zalvende gedoe. Daar nam een klein aantal mensen aanstoot aan. Ik verwijderde die berichten maar één van de afzenders diende een klacht in (hoe flauw kun je wezen) en mijn bericht werd door Facebook verwijderd hangende het onderzoek naar intimidatie. Hou toch op zeg. Ik had het ook heel anders kunnen schrijven.
Maar goed, we moeten door! Want ook op die woensdagmiddag vond onze Nique een zwaar aangedane zwerfkat. Dierenarts Sofie gebeld, die heeft haar schema omgegooid en de kat mocht direct komen. Helaas kon ze niet anders dan besluiten om de kat verder lijden te besparen vanwege tumoren en talloze uitzaaiingen. Daarmee kwam er een einde aan het snoeiharde bestaan van één van de ontelbare sukkelaars die ons land ‘rijk’ is en waar in verhouding zo weinig voor wordt gedaan.
Toen werd ik gisteravond nog geconfronteerd met een administratief probleem waaraan wij niet schuldig zijn maar je moet dan wel de daarvoor benodigde paperassen inleveren. Dus zoeken, inscannen, mailen en er achteraan bellen. Nou, dat was dus mijn hoofdbestanddeel voor deze donderdag. En om het hoofd ook maar een klein beetje leeg te maken probeer ik zometeen even lekker aan de wandel te gaan met mijn eigen herdervriendinnetje Roemba. Even niets, alleen zij en ik.
Weergaven: 141
Ik kan me (niet echt)voorstellen dat je hele moeilijke dagen achter de rug hebt.Maar maak jezelf geen verwijten door de fouten van anderen.Je hebt naar vertrouwen een hondje geplaatst en daar is misbruik van gemaakt door anderen.
Ik kan wel een heel lelijk woord tegen Onze Lieve Heer zeggen aangaande Hummeltje maar ik vrees dat die hier niet de hand in heeft gehad.
Vreselijk.
En dan dat stomme facebook en de mensen die willen reageren met regenboogverhaaltjes. Donder op!
Dat is voor geliefde honden die jarenlang iemands steun en toeverlaat zijn geweest.