Ik vind het leven momenteel erg gecompliceerd, om niet te zeggen, verschrikkelijk moeilijk. Verdrietig ook! Ik doe al een aantal nachten geen oog dicht en kom tot niets. Van huis uit geleerd om emoties vooral zo ver mogelijk weg te stoppen maar dat wil niet zeggen dat lijf, leden en geest ze niet voelen. Ik leef in een wereld van altijd maar doorgaan! Daarnaast een druk bevolkt leven waarbij veel mensen hun grote en kleine verdrietjes met ons delen. Het overlijden van mijn zwager, het raakt mij tot in het diepste van mijn ziel. Ik heb niet veel gezellige herinneringen aan mijn jeugd. Let wel, ik was absoluut heel erg verwend maar al het materialistische kon het gebrek aan persoonlijke aandacht, gebrek aan support, gezelligheid en misschien wel het belangrijkste, een knuffel, niet compenseren. Ik herinner mezelf vooral eenzaamheid binnen een druk bestaan. Bij ieder greintje gezelligheid wat ik mezelf wel herinner was mijn zwager Kees daar onderdeel van. Die vroegere eenzaamheid binnen heel veel drukte ervaar ik nu weer een beetje. Natuurlijk heb ik Jan maar die ziet mij als de sterkste vrouw van de wereld! Els kan alles aan en dat zal ze ook wel moeten. Want anders loopt alles in het honderd of het loopt helemaal niet. Maar goed, altijd maar ‘gewoon’ doorgaan is niet zo’n vanzelfsprekendheid. Zeker niet vlak voor en na het overlijden van Kees, de onverwachte dood van jong hondje Leon, twee katten laten inslapen, twee dagen televisieopnames, 18 bezoeken van mensen waarvoor je iets kunt betekenen, een prijs winnen waarbij je verrast wordt en dat allemaal binnen 1 week. Het is misschien ook wat veel… En mocht het u verbazen, ik kan u verzekeren: ik heb gevoel. Want het doet pijn vanaf mijn haarwortels tot in het puntje van mijn tenen.
Daarnaast gebeuren er ook hele mooie dingen. De hondjes Mimi en Lexy konden terecht bij ervaren plegers Thea en Betty. De opvolging voor deze 2 was broodnodig omdat ze bleken te stagneren in hun ontwikkeling tot huishondje waardoor ze met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid toch net te onwetend zijn voor adoptanten. Dan is de kans op een niet gelukkige plaatsing te groot. Of erger nog, er is dan een grotere kans dat ze op de vlucht slaan! Ik moet er werkelijk niet aandenken. Ook creëert hun verblijf elders ruimte voor andere hondjes die vanuit de fokkerij aan ons worden overgedragen. Dus kortom, voor veel dieren is dit de ideale oplossing. Dus een hele dikke dankjewel aan Thea en Betty die hun hele leven weer tijdelijk in dienst stellen van het verder op pootjes tillen van de 2 hondjes. Maar héél veel dank aan Marcia en Peter die letterlijk én figuurlijk het vervoer vanuit Nispen naar respectievelijk Oldemarkt en Hoenderloo voor hun rekening namen! Zo onwijs, te gek lief!
Weergaven: 105