Afgelopen vrijdag was het natuurlijk wederom heel slecht weer. Desalniettemin hebben de vrijwilligers de klus weer geklaard. Ik had eerst een lang en leerzaam gesprek met de accountant en daarna heb ik het huis gepoetst en dat was nodig kan ik u zeggen. Zo nodig dat ik daar zaterdagmiddag, na in de ochtend voor mijn buitenshuisbaas te hebben gewerkt, mee verder ben gegaan. Daarna om boodschappen. De was van Joyce gestreken. Een ommetje met Roemba en dan zit de dag er alweer op. Op zondag vroeg uit de veren want de plegers, mogelijke adoptanten van Xenia haalden haar op. Spannend, de eerste hond die van hieruit vertrekt sinds de vlucht van Lena. En waarom pleeg met optie op adoptie? Xenia joeg bij aankomst in opvang haar staart na. Stress/kennelsyndroom en best wel in heftige mate. Zoals u weet staat daar bij nagenoeg alle gedragsdeskundigen de doodstraf op vanwege uitzichtloos psychisch lijden. Hier in de opvang heeft ze dat gedrag laten varen maar de kans bestaat dat ze elders terugvalt in die vervelende gewoonte. Mocht dat het geval zijn, dan zullen we eerst hulp bieden maar indien dat niet zal baten komt ze terug naar hier als vaste bewoonster. We gunnen haar echter de kans op een leven als huishond. Tot nu toe veelbelovend maar het is nog pril. Op zondagmiddag naar Joyce, waar ik mezelf ernstige zorgen over maak. Dusdanig dat ik op de terugweg langs de Mariakapel reed om kaarsjes te branden met de vraag om barmhartigheid. Want wat is het sneu. Daarbij lijkt de ouderenzorg echt het afvoerputje van ons zorgstelsel. Triest! Bij thuiskomst over tot de orde van de dag. Aan de was, blijkt het wasmiddel op. Eten koken, stofzuigen, dweilen, Pink knuffelen, poes Meisje borstelen… Kortom een bonte mengeling van leuke en niet leuke ‘klusjes’. Ik had afgelopen donderdag herhaalmedicatie besteld maar nog steeds geen afhaalcode ontvangen dus ik begon al te denken dat er iets mis was gegaan. Dus vandaag geprobeerd de apotheek telefonisch te bereiken. Dat lukt niet want je krijgt de algemene apothekerslijn die niet door verbinden. Mailtje gestuurd en dan krijg je bericht dat ze streven naar beantwoorden binnen 2 werkdagen. Dus dan maar in de auto en erheen gereden. Het had wat voeten in aarde maar het is gelukt. De tuinman kwam snoeien omdat we de ruimte nodig hebben voor het plaatsen van hekwerk wat nog hier aanwezig is en wat nog volgens afspraak geplaatst moet worden door de man waarvan we hopen dat hij dat komend weekend toch echt een keertje komt doen. Verder hoop ik iemand gevonden te hebben, hoop ik te zijn gevonden door iemand die op hele korte termijn het hekwerk voor de kleine hondjes kan verzorgen. Zodat het leuker wordt voor de hondjes én voor ons. Iets minder plassen in huis zou mij zo ontzettend gelukkig maken. Want juist alle spulletjes waar ik wel waarde aan hecht gaan eraan. En wanneer ze veilig een paar uurtjes buiten kunnen spelen hoef ik een paar uurtjes minder paraat te staan met de dweil. Dus duimen! Want wanneer ik bijna smeek of het snel kan dan betekent dat echt wel iets. Onze tuinman had echter ook nog ontzettend naar nieuws. Hij werkte in het dagelijkse leven samen met iemand die vroeger deel uitmaakte van onze (paarden)vriendengroep. Die bleek op 1 april van dit jaar een ongeluk te hebben gehad en is een paar weken later aan de gevolgen daarvan overleden. Kippenvel! Niet veel tijd om daarbij stil te blijven staan. Zwembad gevuld voor Macha. Gewandeld met Pink en Bo. Daarna met Pink en Lena om ze daarna gedrieën in het hondenbos te laten spelen. Later nog vier van de kleine hondjes gewassen. Marley, Sam, Meiske en Faust zijn weer zijdezacht. Morgen weer een paar in bad.
Weergaven: 73