Ik zou in plaats van een dagboek update inmiddels een boek kunnen schrijven over de meest recente periode. Allereerst was er na de horror, hond Bonnie die 3 dagen na plaatsing de kans kreeg om de vlucht te nemen, de grote twijfel. Moeten we dit nog wel doen? Een lang en goed gesprek met een inspecteur deed mij weer op aarde landen. Het is verschrikkelijk maar statistisch gezien gebeurt het ons zelden. Mijn verweer dat zelden toch nog teveel is vroeg hij zich af of ik mezelf beter zou voelen na nee te hebben gezegd tegen dieren die daardoor kansloos waren. We vangen namelijk geen dieren op die elders terecht kunnen, wij zijn hun enige en laatste kans. Punt! En die punt heeft in deze meerdere betekenissen. Hij heeft met die woorden absoluut een groot punt te pakken en het heeft een punt gezet achter mijn twijfels, daarmee ook achter de discussie. Op enkele komma’s na want die zijn er ook. Hele bange dieren komen altijd eerst en voor geruime tijd hier in opvang op één uitzondering voor kleine hondjes na omdat we ook een vrijwilligster hebben die zo mogelijk nog panischer is voor ontsnappers dan ondergetekende. Waarbij ik dan weer direct moet aantekenen dat dit hondjes zijn die onbekend zijn met het dagelijkse maatschappelijke leven maar geen trauma’s hebben van de manier waarop ze werden behandeld, ook geen ontberingen hebben doorstaan in onderhoud en medische zorg. Zij moeten ‘slechts’ leren om een huiselijk leven te leiden, in letterlijk en figuurlijk strelende handen. Dat is nog omslachtig genoeg maar toch heel anders dan wanneer ze in hun verleden te maken hadden met mishandeling en verwaarlozing. Ze komen vanuit een fokkerij waar dat absoluut niet aan de orde is. Maar het familiebedrijf heeft in een ver verleden de niet langer productieve ouderdieren en/of dieren met een ‘mankementje’ afgestaan aan een andere stichting. Daar bleken ze de dieren klakkeloos en zonder maatschappelijke socialisatie, ook nog ongeneutraliseerd te verkopen, zonder de chip op hun naam te hebben geschreven. Een kennelhond meegeven aan mensen die daar onwetend van zijn/geen ervaring mee hebben is gedoemd te mislukken. Denk daarbij alleen al aan wandelen aan een leiband en de zindelijkheid. De mensen die het zonder enige begeleiding of info moesten zien te stellen gingen klagen bij de fokker die zijn honden in vertrouwen en gratis had afgestaan aan de desbetreffende stichting, daarbij ging de fokkerij in uiterst ongewenste vorm over de socials en daar zaten ze natuurlijk niet op te wachten. Dat alles resulteerde in een desastreus besluit betreffende de niet langer productieve ouderdieren en voor de dieren met een mankementje. Dat heeft jaren geduurd en veel inspanningen gekost van een inspecteur om de mensen ertoe te bewegen om het anders te doen en om die diertjes aan ons af te staan. Ons is duidelijk gezegd dat ze absoluut niets (meer) van doen willen hebben met welke andere stichting dan ook dus ook voor deze niet eens intensief moeilijke hondjes zijn wij de laatste hoop.
Van onze giganten springt Bloem er absoluut tussenuit. Ik vermoed dat deze Bernerdame ooit een liefdevol thuis heeft gekend. Ik was dan ook volledig ‘over the moon’ toen twee dames aankondigde serieuze interesse te hebben om haar een liefdevol thuis te bieden. Omdat ik het bijna niet kon geloven liet ik het eerst een tikkeltje op zijn beloop. Hun hadden een andere mening en na filmpjes en foto’s te hebben doorgestuurd kwam het tot een afspraak. Maar eerst werd de bobbel in haar hals onderzocht en moest de herhaling enting worden verstrekt. We hebben daar dus een beetje haast achter gezet en gelukkig wilde onze dierenarts daaraan meewerken. Intussen waren we hier wel begonnen met het oefenen van wandelen aan de riem op straat en het gescheiden worden van soortgenoten. Alles kits alleen het advies om de bobbel met sterilisatie te laten verwijderen. Zodoende werd er op donderdag kennisgemaakt en gewandeld. Ging TOP. Omdat we Bloem niet kennen met een andere hond dan de mede-giganten en de aspirant adoptanten al een hondje bezitten is er door de dames op vrijdag gewandeld met Bloem en onze kleine mannetjesputter Sam. Probleemloos! Op zaterdag, drukke zaterdag want voorbereidingen afhaaldag veilingspullen, werd er wederom gewandeld en dit keer in het gezelschap van hun eigen hondje. Ging helemaal goed. Toen de vraag, hoe nu verder. De dames wonen in de buurt dus ik stelde voor om Bloem een paar uurtjes mee naar huis te nemen zodat ook de thuissituatie kon worden beoordeeld. Zo gezegd, zo gedaan. Appjes dat het goed ging, zaten lekker buiten met hun viertjes en opeens al (te) snel een appje dat ze Bloem terug kwamen brengen. Jan heeft haar aangenomen en zag bij binnenkomst een beetje wit rond zijn neus. Ik vroeg of er iets was gebeurd? Nee want Bloem had het super gedaan maar één van de dames werd er nerveus van en had bedacht of gevoeld dat hun hondje in de toekomst wellicht liever het enige hondje zou willen zijn. Ieder hondenliefhebber met enig begrip voor een roedel met grote honden weet dat we ons heel wat op de hals halen met een hond steeds in en uit de roedel te halen. Daar nemen we risico mee. Daarnaast verblijven onze reuzen achter op het terrein. De hele loslopende meute moet naar binnen bij vertrek en terugkeer, ook op tijden dat het hen en ons niet zozeer uitkomt. Nu hadden Jan en ik het daar op vrijdagavond over en ik benadrukte dat het uiteraard 100% goed moest gaan met het al aanwezige hondje en daar leggen niet alleen de mogelijke adoptanten de nadruk op maar ook wij. Maar ik verzekerde Jan dat deze dames er in ieder geval niet het type naar waren om na die goed gelukte afspraken af te haken met de mededeling dat ze er nog niet aan toe waren of iets dergelijks. Ze hadden ook al benoemd het moeilijk te vinden om haar na de eerste wandeling hier weer achter te laten. En nu dit! Voor zover mijn mensenkennis!
Op donderdag werden we gebeld door een meneer in Nispen. Bij de Pastorie zat een gewonde duif en die zat er al even. Wij erheen en de duif veiliggesteld. Het diertje was er slecht aan toe en dat deed ons besluiten om Miya ermee naar een vogelarts in Hoogstraten te laten gaan. Een opgelapte duif is ons wel een middagje hulp van een betaalde kracht minder én een rekening van 100 euro waard. Dus laten we zeggen dat duif Melvin, zoals hij werd genoemd, een absolute geluksvogel is gebleken want ik ken niet één opvang die dit over zou hebben voor een verloren geraakte postduif. Op vrijdagochtend stond een (verre) buurman aan de poort met een geweldig mooi, jong kittentje. De man heeft een asperge en aardbeien verkooppunt aan bedrijf/huis en één van de klanten had hem gezegd dat er een geluid uit zijn stilstaande auto kwam. Bij nadere inspectie bleek dat om het kittentje te gaan wat zich had verstopt onder de motorkap. De kleine prul had heel veel honger en zo ook de vele vlooien die ze met zich meebracht. Ze was/is te jong voor de heftige middelen tegen vlooien dus kammen, kammen en nog eens kammen. Uiteindelijk een heel klein beetje anti-vlo middel op mijn vinger gedaan en dat hier en daar op haar huidje verdeeld. Ze lijkt momenteel vlooienvrij en daarnaast heeft ze ook een wormenkuurtje gehad. Nu goed in het oog houden. Het is een enorm ondernemend kittentje en zo hoort het ook. Ik heb haar Aspe genoemd naar de detectiveserie en vanwege haar afkomst van het aspergeverkooppunt. Ook op vrijdag nog wat boodschappen gedaan voor de afhaaldag van de veilingspulletjes. Op zaterdag opruimdag want alles moet uiteraard wederom netjes zijn. Ik heb de Bulldogkamer opnieuw aangekleed want vanwege katten die daar verbleven waren er wat decoratieve spulletjes gesneuveld en andere tijdelijk opgeborgen. Verder kent u het waarschijnlijk wel, de kunstplanten behoeven toch zo nu en dan wat water om groen te blijven in plaats van grijs vanwege het stof. Jan heeft het gras gemaaid en de ‘rommel’ die was ontstaan door de harde wind en enorme hagelbuien weer opgeruimd. Onze Roemba heeft het de afgelopen dagen weer goed gedaan. Iemand vroeg hoe het met haar ging en ik bedacht dat ‘van de 20 keer dat ze eet er ongeveer 17 maaltijden haar goed bevallen’. Ik denk dat die uitleg de lading dekt en dat wij en zij daar eigenlijk best tevreden mee zijn. En nee, ze is niet sneu. Ze speelt weer buiten met de andere honden, heeft plezier in het leven en blijft stabiel op gewicht. Dan moet ik wel eerlijk zeggen dat ik mezelf dan op voorhand een beetje zorgen maak over een dag als zondag omdat dan haar regelmaat, rust en ritme verandert. Dat bleek achteraf onnodig want ze heeft de dag relaxed en hondmoedig doorstaan. Ze verblijft dan op ons binnenpleintje met toegang tot de gang en dat vindt ze dus prima. Al met al mogen we gezien de verwachtingen niet echt klagen.
Na een volstrekt slapeloze nacht zat ik zondagochtend achter mijn bakkie troost, toch een beetje op te zien tegen een drukke dag. Maar goed, niet miepen en aan de gang. Judith was als eerste present om een handje mee te poetsen in de Kattine. Niet lang daarna volgde Yo met allerhande oranje traktaties voor bij de koffie. Onze onovertroffen veilingmeesters Cor en Marjolein met de af te halen items die met militaire precisie werden gerangschikt. Hans arriveerde met de lekkerste hartige broodjes die ik sinds tijden heb geproefd. En ga zo maar door… Nog voor we van start gingen wees ik twee lieverds uit Zuid-Limburg een plekje voor hun camper en terwijl ik terugliep naar één van de verkooptafels zag ik dat er een prachtige vlinder op mijn vest was geland. Het mooie dier bleef geduldig zitten tot Cor het op de gevoelige plaat had vastgelegd. Er moest zelfs worden aangedrongen op vertrek van de vlinder. Vanaf dat moment wist ik dat het een fijne dag zou worden. Corina had nog even een boodschap gedaan voor de stichting maar was nog ruimschoots op tijd om de hele middag vol enthousiasme nog wat koopwaar aan de man te brengen. Herder Roemba heeft de dag relaxed doorstaan, Kansje heeft weer menig hart gestolen en er was een hoofdrol binnen de show weggelegd voor het schattige kittentje wat afgelopen vrijdag bij ons binnen werd gebracht. Dankjewel bijzondere vlinder om mij wederom te laten zien hoe mooi dit stukje van de wereld is. Voor de dieren maar ook voor ons, met én door al die lieve mensen die de dieren in nood niet alleen een warm hart toedragen maar ze daadwerkelijk steunen zodat we allemaal samen het ontij voor zovelen kunnen keren.
Weergaven: 66