Het was een week van kleine en grote verwennerijtjes.
Afgelopen zondag kwamen grote lieverds een ovenschotel brengen waar we twee dagen heerlijk van hebben gegeten. Afgelopen maandag moest hondje Hurta terug op consult bij dierenarts Sofie. Die had in eerste instantie aan een kijkoperatie gedacht maar wij zijn geen fan van narcoses die niet een heel duidelijk doel dienen. Dus werd eerder verkregen en nieuw beeldmateriaal nog eens goed bestudeerd, vergeleken en uiteindelijk besloten om op ons verzoek toch door te verwijzen naar de internist. Wanneer alles volgens planning verloopt heeft die zich inmiddels in het beeldmateriaal verdiept en hebben we maandag contact met haar.
Maar ook werd er maandag in alle vroegte begonnen met het vervangen van de stroomkabel wat natuurlijk weer vele strubbelingen kende, een aantal andere kapotte kabels tot gevolg had en uiteindelijk twee volle dagen werk betekende voor een groot aantal mannen afkomstig van diverse bedrijven. Op de glasvezelkabel na is de boel hersteld! Maar dinsdag was een bijzondere dag. De vrijwilligers kwamen in de ochtend vanwege een afspraak hier ter plaatse. Maar het was tevens Miya’s laatste (halve) werkdag. We hebben haar tijd hier afgesloten met een lach en een traan, maar ook met een heerlijke taart! En daar hadden we wel een dubbele reden voor want vroeg in de middag kwamen er afgevaardigden van een grote organisatie een enorme verrassing brengen waarover we nog niets mogen publiceren in afwachting van hun eigen berichten. Maar weet dat we ongelooflijk blij zijn met deze zeer welkome geste!
Op de vroege dinsdagavond kwam Jolanda, zoals te doen gebruikelijk, onze Joe ophalen voor het wekelijkse speelvertier. Op woensdag bleek Veroniek niet lekker. De toiletpot bleek tijdelijk de beste vriend van de arme drommel, ze heeft hem lange tijd omarmd. Maar wat een timing, Miya weg en Veroniek ziek. Jan en vrijwilliger Michiel hebben hard gewerkt en ik deed wat ik kon, inclusief de boodschappen. Gezond eten gekookt want wie hard werkt moet goed eten.
Hondje Hedget kreeg woensdag nogmaals zijn aspirant adoptant op bezoek en dat heeft geleid tot een volmondig: Ja, ik wil hem dolgraag een mooi en veilig thuis bieden. Aanstaande maandag volgt het huisbezoek. De meest geweldige, spiksplinternieuwe items voor onze kerstveiling bleven binnenstromen. Zo onvoorstelbaar veel en zo onvoorstelbaar mooi!
Donderdagmiddag was Veroniek weer paraat, bijgestaan door Michiel gaf Jan en mij de tijd en de ruimte om elders spullen uit te zoeken en mee te nemen ten behoeve van de units én de veiling. Na thuiskomst moest ik wel even bijkomen want iedere autorit is er voor mij nog wel eentje teveel.
Vrijdagochtend had ik een uitgebreid belrondje. Er is ook serieuze belangstelling voor hondje Lucas en er wordt dit weekend gekeken welke omstandigheden voor hem het meest geschikt lijken. Een oude kat die sinds lange tijd binnen een gedoogzone verblijft lijkt de komende winter daar niet aan te kunnen. In overleg komt die, na een dierenartsbezoek naar hier. Ondanks dat het Kattenwoud, een onderdeel van stichting Dier en Project, een absolute opnamestop heeft kunnen wij niet wegkijken voor het lijden van een oudje wat een snoeihard bestaan achter de rug heeft.
De vrijwilligers deden vrijdag de dierenunits en aan mij de mooie taak om zakken vol mooie, nieuwe tassen te inspecteren en te selecteren. Op zaterdag kwam een lieve vriendin een handje helpen bij de huishoudelijke taken die voor mij nu nog lastig zijn. Een andere lieverd kwam een bakkie doen. Na de lunch hield ik mezelf nog bezig met het schrijven van een aantal artikelen en een column voor mijn buitenshuisbaas want ook ik moet natuurlijk de kost verdienen. In mijn geval ook nog voor velen. Dus ook deze zondag mag ik aan het werk. Dat zal deze keer bestaan uit het redigeren van artikelen die door de stagiaires zijn geschreven en dat is vaak wel een zinvolle dagbesteding. Want wat is er nu waardevoller dan de journalisten van de toekomst de kunst van het woord mee te geven?
Weergaven: 16