Dit was zo’n week die je niet in de koude kleren gaat zitten. Het begon al met het overlijden van Ridgeback Bas. Bas is 12 jaar geworden en was zeer geliefd door zijn Hans. Maar zijn overlijden bracht voor mij heel veel herinneringen met zich mee. We namen hem, als ‘extra’ hond mee vanuit de mega fokkerij in Eersel. Dat was eerst nog een twistpunt want volgens de fokker was hij raar. Dat ben ik volgens velen ook dus dat hield mij niet tegen. Vanwege plaatsgebrek verbleef Bas in pension. Zijn ‘rare’ gedrag bleek al snel verklaarbaar, Bas had door eerdere verwondingen fijt (botrot) in zijn staart. Twee operaties en twee amputaties verder behoefde hij enorm veel nazorg die onze Nathaly hoofdzakelijk voor haar rekening heeft genomen. Na deze financiële aderlating voor de stichting hadden we een fysiek gezonde Ridgeback die mentaal niet een rugzakje maar een volle vrachtwagen aan doorstane ellende met zich mee droeg. Toen we in zijn geschiedenis doken bleek hij ooit te hebben toebehoord aan een oudere dame, woonachtig op een boerderij. Hij was geliefd maar had geen ervaring buiten het erf. Toen de oude dame overleed werd Bas op Marktplaats ter overname aangeboden en zodoende in de fokkerij beland. De eerder zo geliefde hond die slechts een rustig leven had gekend moet totaal negatief overweldigd zijn geweest en zijn vermoedelijke verweer was hem duur komen te staan. We hebben gevreesd voor onherplaatsbaarheid maar als een geschenk uit de hemel kwam alleenstaande Hans op zijn pad. Door zijn tomeloze inzet heeft Bas nog een groot aantal jaren mogen ervaren dat er ook nog hele geduldige engelen op aarde leven. Dank, dank, dankjewel daarvoor!
Een dag later werden wij totaal overrompeld door de dood van Dali. In 2014 kruiste deze herderjongen in volle vaart, op de vlucht, het pad van vrijwilligster Jolanda. Zij deelde haar zorgen met mij en voor we het wisten waren we in de ban van, en op zoek naar een Mechelaar die duidelijk wanhopig en niet te stoppen, op de vlucht was. Hij en wij hebben echt bizarre dingen gedaan en doorstaan. Ik reed op een zaterdagavond naar de andere kant van Nederland om een vangkooi te kopen. Ik heb op handen en voeten, centimeter voor centimeter, een talud langs een viaduct beklommen omdat iemand beweerde dat de hond daar lag. Het bleek een grillig uitziend houten blok. De hond zelf werd aangereden op een industrieterrein maar wist zich gewond en wel toch nog uit de voeten te maken. Twee dagen later stak hij gedurende de vrijdagmiddagspits tot tweemaal toe de A58 over. Verder regende het zichtmeldingen maar het betrof steeds lokaties waar hij was geweest en niet opnieuw werd gezien. Op maandag telefoon van het distributiecentrum van de ALDI met de vraag of we op zoek waren naar een herdershond want die kwam daar met regelmaat eten. Met de onvoorstelbaar toffe medewerking van de medewerkers aldaar mochten we de vangkooi plaatsen. Het resulteerde in een telefoontje om 5 uur in de ochtend, de hond zat in de vangkooi. Volkomen relaxed en met het besef dat aan zijn vlucht een einde was gekomen. Ik ben toen even naast de vangkooi gaan liggen, heb de letters ALDI gehusseld en hem Dali genoemd. Zonder enige stress hem 2 riemen omgedaan en als vanzelfsprekend sprong hij de auto in. Eenmaal op het stichtingsadres bleek de hond recent twee dure operatieve ingrepen te hebben ondergaan. De hechtingen waren nog intact. Hij bleek ook een brandwond te hebben opgelopen en een herstellende ingeklapte long. De dierenarts heeft hem destijds rond de 3 jaar geschat. Dali werd gecastreerd en geobserveerd. Zijn hoogtepunten werden de dagelijkse wandelingen met Jolanda. En toen duidelijk was dat er werkelijk niemand naar de hond op zoek was mocht hij vertrekken naar zijn ultieme voor altijd thuis-huis bij zijn grote liefde Jolanda en haar man Ivor. Dali had zich vanaf de eerste vluchtige blik al in haar hart genesteld maar nu dus ook volwaardig familielid in huis en dagelijks leven. En na een zorgvuldige introductie/kennismaking met de al daar aanwezige dieren werd de verhuizing een feit. En vanaf die dag leefde hij zijn gedroomde leven! Dagelijkse boswandelingen, voetballen, watjes- en schoothondjes-gedrag tentoonstellen en meer van dat al. Ik ben er altijd dankbaar voor geweest want ondanks dat het een absolute lieverd en een grote schat was had Dali ook nogal wat wensen waaraan volgens mij uitsluitend Jolanda 24/7 gehoor aan kon geven. Want lieve mensen, wat was dit de absolute match made in heaven. En aan die twee-eenheid kwam afgelopen week, ruim 12 jaar na zijn veiligstellen een einde. We zijn er allemaal zeer door aangedaan maar en kunnen ons geen voorstelling maken van het verdriet én gemis, de leegte die hij achterlaat in huis en harten van zijn Jolanda en Ivor! Ik schreef het al onder de post op Facebook: sterkte lijkt zo’n loze kreet want Jolanda ik wens je zoveel meer!
Franse Bulldog Hannie loopt op de laatste pootjes. Haar auto immuunziekte is een sluipmoordenaar en is zijn laatste fase ingegaan. Er zelf nog zin in hebben en met smaak eten is onze graadmeter en heeft dierenarts Sofie doen besluiten om nog één keer de trukendoos open te trekken en dat is tot op heden succesvol gebleken.
Eén van onze voormalige zorghondjes dat reeds een poos geleden is geadopteerd werd geschoren tijdens de hittegolf. Ze heeft een hitteslag opgelopen en die heeft ze maar ternauwernood overleefd.
Eén van onze voormalige opvanghonden van reuzeformaat heeft afgelopen week veel tumult veroorzaakt. De grote ’type watje’ hond heeft zonder aanwijsbare reden zijn tanden in zijn eigen mens gezet en dat is ronduit beangstigend. Na zoveel jaren alleen maar liefde wordt gezocht naar een reden en om een medische oorzaak uit te sluiten volgt er aanstaande maandag een MRI scan.
Hondje Lulu, in pleeg bij onze Nathaly, kreeg bezoek van aspirant adoptanten. De klik was er en na het verplichte nachtje erover slapen volgde een volmondig ja. Het huisbezoek wat Hans en Karin letterlijk en figuurlijk voor hun rekening namen was ook oké dus de dame mag aanstaande week haar koffer pakken om haar intrek te nemen in haar voor altijd thuis-huis.
Fluffy Bluffie werd onder de aandacht gebracht en dat leverde heel veel telefoontjes op. Ik deed de eerste screening en dat leverde 2 mogelijk geschikte kandidaten op. Die gaan we nu even afwachten.
Verder kreeg ik wat tegenslagen te verwerken. Moest ik een aantal eigenlijk onnodig ontstane problemen oplossen. Moeten eerder gemaakte afspraken nogmaals onder de loep worden genomen en draait er in mijn hoofd een dolgedraaide carrousel. Heb ik last van slapeloze nachten en heb ik verzuimd een vervolgafspraak te maken met betrekking tot mijn eerdere olifantsbeen. En dat is ronduit dom!
Onze opvanghondjes hier, zes stuks, komen specifieke aandacht tekort. Ze hebben het weliswaar prima naar hun zin maar hun socialisatie stagneert. Dus dat moet anders!
Aanstaande maandag komt er een zestien jarig hondje bij ons wonen. Die gaan we introduceren bij onze binnenroedel. Haar euthanasie werd op het nippertje voorkomen doordat een gecontracteerde dierenarts contact met ons opnam.
Verder regent het hier aanvragen voor de opname van dieren. Maar helaas, pindakaas. Vanmiddag nog mensen op het erf die eerder deze week ook al hadden gebeld. Maar ze waren naar het asiel geweest waar de hond oorspronkelijk vandaan komt. Daar waren ze zo onheus behandeld dat ze er gewoonweg van ontdaan waren.
Afgelopen week werd poes Hoebe gesteriliseerd, geënt en gechipt. De schat die zo mager binnenkwam en voedsel weigerde was inmiddels genoeg aangekomen om de ingreep te ondergaan. Gelukkig maar want haar eierstokken waren nogal aan het rommelen. Dat was waarschijnlijk ook de achterliggende reden van haar eerdere gesukkel en verhoging toen ze nog elders in opvang verbleef. Nu mag ze op zoek naar de meest lieve adoptanten ter wereld want zij is toch echt wel de allerliefste poes die we ooit in opvang hadden.
Er is ook nog een nieuwe kat in opvang gekomen. Die mocht er nog bij in onze jungle unit. Hij behoort toe aan de Zwerfkattenwerkgroep maar die puilen echt uit hun veel te krappe jasje. We helpen waar we kunnen…
Gelukkig heb ik hulp van Rina! Zij was hier afgelopen donderdag voor de boekhouding maar ook thuis verzet zij bergen werk, treft voorbereidingen en laat haar creatieve brein overuren draaien.
Er zijn eigenlijk nog veel meer dingen te melden maar die houdt u tegoed. Tijd om weer aan de slag te gaan..
Weergaven: 134
Ik snap echt niet waar je al die tijd vandaan haalt Heb heel veel respect voor alles wat jullie doen Maar denk ook aan jezelf groetjes aan alle medewerkers