Afgelopen maandag heb ik veel voorbereidend werk gedaan, dingen opgezocht en uitgeprint voor een afspraak later deze week. Daarbij tussendoor veel papieren uitgezocht en opgeruimd. Veel extra hulp. Vrijwilligster Judith had dochter Tinne bij en Karin wandelde er samen met stagiaire Veronique er met de hondjes wederom lustig op los ondanks de regen. Op dinsdag verder aan het kantoor en daar begint nu schot in te komen. Maar het is natuurlijk een megaklus om ieder papiertje te bekijken en te beoordelen of bewaren noodzaak is of nog de moeite waard is. Gelijk maar even alles bij elkaar gezocht om mijn belastingaangifte te laten doen. Jan reed in de ochtend om een grote voerdonatie en daarna om onze nieuwe gast in de spreekwoordelijke herberg. Hondje Tess die we opnemen binnen de opvang vanwege onhoudbaarheid in de thuissituatie. Een gedragsdeskundige rapporteerde dermate negatief dat de door de eigenaren benaderde opvangen/asielen het hondje niet meer op wilde nemen. Ze is hier, we hebben haar kennis laten maken met Marley en Whoopi en sindsdien wonen zij gedrieën gezellig samen in de linkse nieuwe unit. Het is nog pril maar tot nu toe gaat het fantastisch. Eerst op het gemak wennen en observeren. Ik vraag mezelf namelijk af of dat op voorpootjes staan bij plassen en poepen iets is wat ze zichzelf heeft aangeleerd nadat ze op zeer jeugdige leeftijd aan haar heupen werd geopereerd of dat het nog voortkomt uit ongerief wat ze nu nog ondervindt van haar bewegingsapparaat. Maar alles op het gemak. We hebben gisteren voordat we gingen slapen stiekempjes bij haar door het raam gekeken en toen lag de dame uitgeteld op het tweepersoonsbed. Daar lag ze vanochtend nog. Ik had gisteren ons beddengoed gewassen, voor het naar bed gaan in bad en mezelf verheugd op een nacht lekker slapen. Helaas kreeg Mariëlle halverwege de nacht een epileptische aanval en toen was het uiteraard gedaan met de nachtrust. Ook met mijn gemoedsrust want och germe, dat kleine kwetsbare wurmpje. Jan en ik zouden vanmiddag samen naar de accountant en een wijzeraadsman gaan maar vanwege Mariëlle bleef Jan thuis en ging ik alleen. Het betrof Jeroen van Loon en dat is de man die niet alleen mij maar ook de opvang heeft gered in de inktzwarte periode na het overlijden van mijn man Kris. Fijn om hem überhaupt weer te zien en te spreken. Mariëlle bleef de hele dag vrij van aanvallen maar zojuist, vroeg in de avond begon het weer. Hopen, bidden en duimen… is buiten de medicatie op tijd verstrekken het enige wat we kunnen doen….
Weergaven: 89