Update

Op zondagochtend vroeg aan de slag want in de middag op bezoek bij Yo in het ziekenhuis. Op maandag ging zij voor onderzoek naar Breda om later die dag weer terug te keren naar ziekenhuis in Roosendaal. Hier op maandag beetje bijzondere dag. Vrijwilligster Karin kwam wandelen maar nu natuurlijk niet meer met Molly. Die het overigens fantastisch doet in haar nieuwe thuis. En dat is fijn om te horen. De 2 hondjes, Marley en Whoopie die nu dus even samen gescheiden van de rest gehuisvest zijn vanwege hun overgewicht, wandelen dagelijks en ook steeds een beetje verder. Vandaag zijn ze zelfs met Charlotte en Veronique in de auto mee geweest naar het zandpad verderop. Even wat anders, nieuwe route, nieuwe geurtjes. Dat moet het leuk houden. Gisteren was één van de vrijwilligers verhinderd maar dat werd allemaal super opgelost. Miranda komt sowieso altijd al in de ochtend en kan buiten de Kattine ook alvast wat extra’s mee poetsen. Stagiaire Veronique doet het ook echt super. Hele toffe meid om hier te hebben. Alles bij elkaar verliep de dinsdag toch nog vlot en zodoende konden Jeanet en Carina op tijd de handen en voeten weer opwarmen na een middag in de kou. Want koud was het! Op dinsdag vernamen we eerst dat Yo op woensdag naar Breda zou gaan voor de operatie. Niet veel later bleken de plannen gewijzigd, op die middag nog naar Breda om op woensdag de operatie te ondergaan. Die is inmiddels achter de rug. Het werd uiteindelijk een bijna 5 uur durende ingreep en nu verblijft ze op de IC. Er zullen nog een aantal zware dagen volgen en dan op naar beter! Ik word bedolven onder de goed nieuws berichten betreffende de honden die in de zomer van 2023 vanuit diverse opslaghouders naar ons kwamen. Honden die eerder inbeslaggenomen waren bij de zogenaamde horrorfokker en vanuit de opslaghouders onherplaatsbaar waren. Hun leven werd op het nippertje gespaard omdat door een medewerker van één van die opslaghouders naar buiten was gekomen dat ook deze honden nog gedood zouden worden. Een aantal mensen hebben met ons mee geknokt om hun leven te sparen. Ze kwamen naar hier en de meeste werden na een aantal maanden herplaatst. Zodoende zijn er een aantal nu ongeveer een jaar bij hun adoptanten én dat blijkt de tijd waarop mensen wat dat betreft de balans opmaken. Die dus in alle gevallen van de honden die in de zomer kwamen positief uitpakt. Dan hopen we toch echt dat we met het bieden van de juiste faciliteiten hebben laten zien, dat alles ook anders kan en dat dierenlevens gespaard kunnen worden. Want eigenlijk is het bizar. De honden worden ergens weggehaald omdat het ze aan de zorg ontbrak. Dan zou je als dier zijnde dus mogen verwachten dat je gered bent, dat het je vanaf dat moment beter gaat. In de praktijk is dat helaas veel te vaak niet het geval en moeten ze hun redding met de dood bekopen. Daar zijn, buiten een aantal onkundige gedragsdeskundigen, geen poppetjes als daaraan schuldig aan wijzen. Het is een verouderd systeem wat van voor naar achter herzien zou moeten worden. Maar goed, de geluksvogels die de dodendans wisten te ontspringen doen het dus geweldig. Zelfs Igor, de echt wel, bij aankomst hier, extreem gecompliceerde Jack Russell. Maar natuurlijk kan het nooit eens allemaal goed gaan. Mimi komt terug. En Mimi is afkomstig vanuit hele andere omstandigheden dan de meeste honden die bij ons terechtkomen. Mimi werd nooit enige zorg onthouden, was alleen maatschappelijk onervaren. Na eerste opvang hier mocht ze door naar Thea. Daar werd ze na uitgebreide kennismaking, nachtje slapen, geadopteerd door een familie die eerder bij ons Keeshondje blij adopteerde. Na de adoptie waren er superlatieven tekort om het grote geluk te beschrijven. Opeens is dat omgeslagen en nu is besloten dat Mimi terug moet. Gelukkig kunnen, moeten zelfs, honden na een mismatch terug naar ons want vandaag circuleerde er wederom een noodoproep op het internet en veelvuldig op mijn mail, voor een hond via een stichting voor wie euthanasie dreigt. Het dier heeft een andere hond, een soortgenoot die hij of zij ook al geruime tijd kende, doodgebeten. En zo’n hond mag je mijn inziens niet op die manier, via noodoproep en dreiging euthanasie, ‘uitdelen’. Een stichting die geen opvang heeft voor de echte noodgevallen vind ik persoonlijk moeilijk. Want pleeggezinnen kun je dat risico natuurlijk ook niet in de schoenen schuiven. In ieder geval werd vandaag voor onze Mimi aangegeven dat de mensen niet langer voor haar willen gaan en morgen wordt ze dus al opgehaald. Verder ben ik ook vooral druk met dingen regelen. Voor nu en later! En daar moet ik nog wel even mee door. Nog wat minder leuk nieuws, één van onze vrijdag vrijwilligers stopt ermee. Altijd weer een gemis want we zijn een hecht clubje waar je eigenlijk niemand van wil missen maar de reden is begrijpelijk. Het is veel want we zijn groot en we doen ontzettend veel. En het zal niemand verbazen dat ik mezelf ook wel eens afvraag hoe wij dit allemaal al zolang volhouden. Maar eigenlijk weet ik het ook wel. De dieren, het zijn altijd weer de dieren die ons iedere minuut van de dag weten te motiveren.

Weergaven: 106