Het is allemaal nogal wat

Op donderdag werd Mimi opgehaald. Dankjewel Marcia en Peter voor wederom om lange rit ten gunste van één van onze hondjes. Ook ontzettend lief dat jullie ook even op haar willen passen. En ik merk nu pas de impact van de terugkomst van Mimi. Ik heb dat eigenlijk een beetje verdrongen. Maar er zou om een bijzondere, niet fijne reden, een ander hondje naar Thea gaan zodra Thea terug was gekeerd van haar vakantie. En dat lukt nu natuurlijk niet. Dat is triest want dat alles was zorgvuldig voorbereid zodat ook dat hondje vanuit de huidige situatie kon doorgroeien naar herplaatsing. Zonder dat het hondje erop achteruit zou gaan en we haar huidige pleeg om geheel andere redenen konden ontlasten. Om die reden vind ik mezelf dan, terwijl ik zit te piekeren, volledig futloos in een hoekje. Want dan is alles wat zo zorgvuldig was uitgedacht en voorbereid opeens weer helemaal anders. Het valt ook ongelooflijk tegen wanneer een plaatsing waar je zoveel vertrouwen in had dan zodanig mislukt. In het begin alles meer dan goed. Daarna komen er probleempjes waarin haar pleeg, zo ook ik veel tijd en energie hebben gestoken om het op te lossen. En dan toch dit besluit, een besluit dat niemand goed doet want zeker voor het hondje is het een bijzondere rotervaring. Voor ons daarbij wederom een ‘wake up call’ dat we nooit te snel mogen vertrouwen op een goede afloop. Normaal gesproken is het ook een minder groot probleem dat een hondje terugkomt maar nu loopt een, om trieste redenen zorgvuldig uitgedacht plan in het honderd en dat verlamd mij op de één of andere manier. Dan zit je oplossingen te bedenken totdat het in je hoofd gaat tollen en dan besluit je uiteindelijk dat het belang van Mimi voorop staat en het aan mij is om dit naar ieders tevredenheid op te lossen. Terwijl ik mezelf realiseer dat juist deze gebeurtenissen mij niet in de koude kleren gaan zitten komt er een oplossing. Die lieve Betty, ervaren pleeg, wil zich over het hondje ontfermen. Ook zo iemand om heel erg zuinig op te zijn. En dan heeft mijn totaal versleten gemoed toch weer iets om blij mee te zijn. Er is veel aan de hand met een aantal mensen die mij zeer dierbaar zijn. En daarbij draait mijn eigen gecompliceerde wereldje ook op volle kracht door. Daarnaast wacht een berg te organiseren, te regelen, ingewikkelde opdrachten. Een aantal spreekwoordelijke leeuwen te temmen en waar ik niet aan toe kom. Terwijl dat wel rust zou geven wanneer dat wel het geval zou zijn. Op vrijdag weer op volle kracht vooruit. Veel hulp en dan is het zaak om die hulp zo effectief mogelijk in te zetten. Dierenarts Sofie kwam de hele meute enten, jaarlijkse entingen. Nog veel controle dingetjes. Oogjes van Mariëlle, de tanden van Mafkees, de mankementjes van oude Macha en ga zo maar door. Tussentijds honden aan de wandel. Mensen die op mij staan te wachten omdat het anders loopt dan ik het bedacht. Chaos! Dierenarts Sofie had Sarah bij, een dierenarts in spe die de afrondende stage doet bij Sofie. Sarah komt uit een diervriendelijke familie die al sinds jaar en dag dieren vanuit de stichting adopteerden. Van stokoude herder Prins tot gevonden kittens. Grietje met het gespleten voorpootje, Marie met het afwijkende bewegingsapparaat. Sarah was destijds nog een heel jong meisje met een duidelijk toekomstbeeld, ze wilde dierenarts worden. Nu is haar droom op een haar na werkelijkheid en het was een feestje om haar hier als dierenarts aan het werk te zien. Trots op haar en voor de dieren dolblij met een schat van een toekomstige dierenarts. Fijn dat die mega-ent-klus hier ook weer is geklaard. Op vrijdag waren er hier 2 stagiaires aanwezig, Veronique is vanwege een blokstage een aantal weken achtereen op alle werkdagen aanwezig. Tinne heeft een schooljaar lang alle vrijdagen een stagedag, uiteraard op de vakanties na. Superfijne meiden die ook gisteren weer tof hebben gewerkt. Nog even de gewoonte oppikken om aan het einde van de dag een rondje te maken langs alle verblijven zodat er zeker niets en niemand wordt vergeten. Van vrijdag op zaterdag nauwelijks geslapen. Ik had het daarbij ook nog koud dus onder twee dekbedden op de bank. Hielp ook al niet. Het piekeren houdt mij wakker… en dan ben je de daarop volgende dag ook helemaal niets waard. En zo voelt het ook. Eerst onder een warme douche, daarna boodschappen gedaan. Lichtpuntje, met onze Yo gaat het naar omstandigheden goed. Er is zelfs al zicht op dat ze naar huis zou mogen. Fantastisch! Morgen weer een nieuwe dag waaraan we dan met frisse moed opnieuw beginnen.

Weergaven: 123