Zaterdag kreeg Molly bezoek. Dat was wel bijzonder. Molly is al twee jaar bij ons vanwege haar kwetsbaarheid bij aankomst in de opvang. Normaal zou ze niet herplaatst worden vanwege die kwetsbaarheid maar die heeft ze inmiddels ver achter zich gelaten. Een aantal maanden geleden is ze nog uitgebreid gecontroleerd, medisch gecheckt door dierenarts Sofie en geheel gezond bevonden. Door haar één op één contacten, wandelingen en een dagje op bezoek met én bij haar vrijwilligster Karin hebben wij geleerd dat Molly heel erg veel prijs stelt op veel meer aandacht, wandelingen, op schoot zitten en dergelijke van haar eigen mensen. Vandaar dat we voorzichtig en uitsluitend op de website plaatste dat ze eventueel ter adoptie was. De snelheid van een serieuze reactie daarop was even schrikken maar goed, soms komt dat wat goed is heel snel. Molly vond het bezoek en alle aandacht die daarbij naar haar uitging helemaal prima. Het hondje van de aspirant adoptanten vond onze Molly helemaal het einde maar wat hem betreft keek Molly nog even de kat uit de boom. Ik heb al haar mogelijke eigenaardigheden opgesomd en benadrukt. Haar rondjes draaien, de onmogelijkheid om haar in ruimte te beperken, het niet plassen aan de riem… Maar er is een goed omheinde tuin aanwezig. Ze hebben gewandeld met de 2 hondjes zonder dat Molly dacht dat daar iets vreemds aan was. Kortom, de mensen en ook wij, waren enthousiast. Vandaag de telefoon, ze gaan ervoor en een huisbezoek wordt ingepland. Hans gaat dat doen omdat hij buiten daar ervaring mee heeft, ook relatief dicht in de buurt woont. We wachten het rustig af maar zijn wel optimistisch. Het zal echter raar zijn zonder haar maar haar wensen gaan voor alles! En weet u, door de aandacht van Karin voor Molly en de manier waarop Molly daarop reageerde zou ik mezelf over haar plaatsing minder zorgen maken. Ik heb gezien hoe zij haar hele hondenhart en hondenziel zonder enige terughoudendheid aan iemand anders kan geven. De zondag heb ik grotendeels besteed aan het borstelen en kammen van poes Meisje. De poes die aan Joyce toebehoorde. Dat moest in fases want als ze het even beu is neem je vanzelf even pauze. Die pauzes worden dan gebruikt voor de dagelijkse bezigheden. Waterbakken, poep ruimen, medicijnen uitdelen, enfin, u kent dat allemaal wel! Daarnaast sta ik in dubio. De hondjes die we hier recent in opvang hadden zijn allemaal hondjes die met een beetje persoonlijke begeleiding binnen een paar weken plaatsbaar waren. Echter niet wanneer ze met maar liefst 16 man/vrouw sterk in onze woonkamer rond banjeren. En dat werkelijk niemand die daar de mogelijkheden toe had, ondanks mijn smeekbeden, voor een paar weken zo’n hondje in huis wilde nemen heeft mij helaas wat verbitterd. Voor wat betreft de Eerselhonden had ik daar bergen begrip voor want het was een hels en langdurig karwei om deze dieren op de rit te krijgen. Bovendien een taak die maar weinig mensen gegeven was om te klaren. Dus moeten we ons nu toeleggen op de moeilijke exemplaren waarbij ik mij gemakkelijk neerleg bij het feit dat het aan ons is? Anderzijds, met de gemakkelijkere hondjes kunnen we er meer verzekeren van een toekomst, een geweldige toekomst. Maar toch wel iets om over na te denken. Want jezelf in de steek gelaten voelen is echt helemaal geen goed gevoel. En ik merk aan mezelf dat ik nu bij een hulpvraag die geen dieren betreft ook vaker denk, zoek het uit! Gelukkig lengen de dagen en hebben we wederom doordeweeks, dagelijks de hulp van een schat van een stagiaire. Maar ik kan u verzekeren dat we de laatste maanden van het vorige jaar op ons tandvlees hebben gelopen. Daarbij voelde ik mezelf ook nog steeds verplicht om Jan te verzekeren dat het allemaal wel goed zou komen. En dat is het ook maar het was veel, zeker gezien alle verdrietige persoonlijke omstandigheden en gebeurtenissen. We gaan de maand februari grotendeels besteden aan nadenken, regelen, afspraken maken betreffende de toekomst. Maar eerst morgen afspraken maken voor mijn rug en rechterbeen. De pijn moet effectiever worden bestreden. Zo ook de klachten van Jan. En ik weet het hoor, we hebben onszelf geweldig overbelast met een 24/7 job, alle media aandacht, ontelbaar veel mensen over de vloer waarmee we de dieren ook belasten. Een nagenoeg onophoudelijke regenperiode en donkere dagen. En dat in een koud, kil en vochtig huis want ook daar moeten we maatregelen voor treffen. De zon schijnt, we gaan voorzichtig richting maart, veel dieren vonden hun ultieme thuis maar we moeten in de toekomst voorkomen wat ons is overkomen. En daar is het nu de tijd voor!
Weergaven: 92