En dan drink je op vrijdagochtend je kopje koffie en zie je ineens vanuit je ooghoeken dat Belma onrustig wordt. Vanaf dat moment beland je in een nachtmerrie. Belma is benauwd, ontzettend benauwd! Ik belde Sofie, assistente moest overleggen. Breng haar maar! Jan met haar daarheen want hier moest nog gevoerd worden en de medicijnen die daarbij uit worden gedeeld is voor iemand anders niet te doen. Voordat Jan terug was had Sofie al gebeld, Belma verbleef in de zuurstoftent. Op een moment dat het haar beter zou gaan werd ze nader onderzocht, de volgende uren waren cruciaal. Vroeg in de middag kreeg ik te horen dat er op de echo een bobbel te zien was op één van de hartkleppen waardoor die niet goed meer konden sluiten. Daardoor ontstonden er een soort van bubbels/wolkjes in haar bloed en nu wellicht een embolie in de longen. Daar zou ze bloedverdunners voor moeten krijgen waardoor echter de bubbels/wolkjes ook in aantal zouden toenemen. Na overleg de cardioloog gebeld. Dat is een keitoffe man die eerder onze Roos nog maandenlang reservetijd wist te bezorgen zonder verlies van levenskwaliteit. We mochten komen, hij woont maar 20 minuten bij Sofie vandaan maar maakte zich zorgen over het transport. Daarnaast vertelde hij dat ze na onderzoek zowat op zeker wederom nog zuurstof nodig zou hebben. Hij drong erop aan nogmaals met Sofie te overleggen over transport en eventuele opvolging. Ik belde Sofie maar die was inmiddels naar de school van haar jongens en daarna huisbezoeken. De assistente zou haar proberen te bereiken met de vraag mij te bellen. Ik hoef niemand te vertellen wat dat met je doet. Je moet afwachten terwijl je weet dat er niets af te wachten is. Dan duurt een kwartiertje gevoelsmatig een halve dag… Daarbij hadden we hier een afspraak met twee meisjes die een examenwerkstuk moesten maken over diverse dierenopvangen en ze waren eigenlijk nergens welkom. Dus ik had natuurlijk weer gezegd dat ze welkom waren. Gelukkig heeft Inge ze even opgevangen bij binnenkomst en Miya de rondleiding gegeven en de vragen beantwoord. Nu ik erover nadenk is het wel bijzonder om Miya zo te zien groeien, meer zelfvertrouwen te zien ontwikkelen. Verder Godzijdank ook weer veel hulp van de vrijwilligers Cor, Marjolein, Inge en Corina, we kunnen echt niet zonder hen! Want buiten dat het een ontzettend fijn clubje mensen is, verzetten ze bergen met werk. Maar goed, ik telefonisch overleg met Sofie die terugbelde. De zorgen van de cardioloog besproken, met hindernissen want Sofie belde vanuit de auto met een niet hele goede verbinding. Tel daar een groot aantal blaffende honden en druk pratende mensen bij op en dan weet u dat het, mij toch al uitbrekende zweet mij inmiddels over de rug gutste. Sofie was duidelijk, ze mocht na onderzoek terugkomen voor zuurstof maar ze zei wel dat ik rekening moest houden met een fatale uitslag. Over het transport… Hadden we een keuze? We zouden ervoor gaan! En ik was nog steeds in de Tita-tovenaar fase betreffende de cardioloog, dus ik ging nog steeds uit van een ‘dit overlevende’ Belma. Jan reed naar Sofie om haar op te halen en ik bleef thuis omdat de wereld doordraait. Dan zit je in je hoofd mee te rekenen, hij zal nu ongeveer daar zijn en Belma zien. Zou het hen zo tegenvallen dat hij het niet aandurft om haar mee te nemen of…? En dan gaat de telefoon en wanneer je dan in het scherm al ziet dat het Jan is weet je eigenlijk al dat het niet goed is. Want tegenwoordig zie je stellen die elkaar de hele dag door bellen of appen, ook zonder dat ze iets te melden hebben maar zo’n stel zijn wij dus helemaal niet. Wat bleek, Jan had Belma in niet geheel tegenvallende conditie meegenomen vanuit de zuurstoftent maar amper 300 meter bij de kliniek vandaan was het misgegaan. Belma was weggevallen, schuim op haar bekje en uit haar neusje. Jan was direct teruggereden naar de kliniek. Daar was dierenarts Sarah en het enige wat voor ons nog resteerde was haar de laatste ellende besparen. Onze Belma, ze is niet meer. Uiteraard bracht Jan haar mee naar huis. Jan heeft haar grafje gegraven maar ik heb haar vannacht in haar eigen vertrouwde rotan huisje laten liggen. Ik kon haar nog niet laten gaan. Vandaag heb ik wat onnozele, geen spoed eisende handelingen verricht. Magnetron schoongemaakt, Kattine wat opgeleukt want na het overlijden van onze Mousse, eerder deze week, wilde ik zijn plekje veranderen. Dat soort dingen. Twee van de drie pupjes die in pleeg verbleven werden vanmiddag opgehaald. Dat is allemaal goed gegaan. Gelukkig zeer ervaren plegers die dat allemaal prima hebben geregeld zonder mij daarbij nodig te hebben. En dat was zeker vandaag heel erg fijn! Een aantal telefoontjes, wat mailtjes en wat betalingen gedaan en voor de rest mezelf ‘vastgehouden’ aan de dieren! Onze lieve Lotus is ook besproken, Hans doet dinsdag het huisbezoek en dat is zo fijn! Rond de klok van 17.30 uur deze namiddag hebben Jan en ik onze Belma begraven. Haar (nep)kaarsje brand bij haar grafje maar zijzelf zal voor altijd onze harten verlichten.
Weergaven: 39
Verschrikkelijk, hartverscheurend. Ik zie die kleine nog voor me met Sofietje, 😭😭😭😭😭😭😭