Over de voorbije dagen kan ik kort zijn, dat was hier een kwestie van overleven. Zorgen dat je op de been bleef, dat de auto op de weg bleef en dat soort absolute aardse zorgen. Water voor de dieren. Wanneer het echt te koud werd alles steeds een paar uurtjes terug naar binnen bij de kachels. Miya tot held verklaard want ondanks dat ze nog niet heel lang rijervaring heeft kwam die er zonder te klagen zeer heldhaftig doorheen. Jan nam mijn werk buiten in de avonden over want broze botten mogen niet vallen. En steeds wanneer we dachten dat het beter werd kwam de witte wereld weerom met alle daarbij behorende ongemakken. Hondje Bo Gyi had wat hardnekkige diarree. Een vangactie verwilderde katten werd even uitgesteld vanwege niet het risico naar de dierenarts heen en weer rijden kunnen nemen. En verwilderde katten zijn niet gek. Eén keer lopen ze misschien de vangkooi in maar twee keer is vaak echt teveel gevraagd. Maar goed, niet vangen betekent wel dat ze gevoerd moeten worden. Dat is zeker nu van levensbelang. Vanwege de aanhoudende gladheid en de, voor mij, daarbij behorende beperkingen deed Jan de boodschappen en de schat doet zijn best maar het is toch anders. Ik doe de ‘wat eten we de komende dagen’ inspiratie altijd op in de winkel dus het was nu wat beperkter. Om een kleine depressie te voorkomen moet ik dan iets oppakken waar ik anders niet aan toekom, iets wat ik echt leuk en de moeite waard vind. Vanwege gebrek aan belangstelling ervoor hadden we nog een oude grenen ladenkast van Joyce in de opslag staan. Er staan meerdere meubelen van haar in de dierenunits en dat vind ik fantastisch omdat ik zeker weet dat zij dat ook zou vinden. Dus ik ben met de kast aan de slag gegaan. Kapotte delen vervangen en oude kringen weggetoverd. Daarna vonden Jan en ik hem wel woonkamer waardig dus nu staat de kast op exact dezelfde plaats waar hij ergens in de jaren 60 ook al stond. Dat voelt goed! Inmiddels zijn de kerstbomen en overige kerstversieringen weer opgeborgen. Betty deed het huisbezoek voor hondje Jippelientje. In samenwerking met een grote lieverd met een klein pension hebben we een bijna 12 jarige Heidewachtel in opvang. Altijd buiten gewoond en nu werden haar mensen te oud en werd er met spoed een oplossing gezocht. We gaan op het gemak observeren en dan kijken wat we voor haar het beste kunnen realiseren. Er komen ook andere honden maar dat is uitgesteld vanwege het weer. Verder hebben we kat Felix even apart ziten, het gaat hem niet goed. Dus even lekker dicht bij de kachel en zodra het kan, een bezoekje aan dierenarts Sofie.
Verder nog een brutale maar helaas belangrijke vraag:
Aan het einde van het jaar maak je als stichting uiteraard de balans op. De ‘dierenbalans’ sloeg overtuigend de positieve kant op want wat hebben we veel ontij kunnen keren. De administratieve financiële balans baarde mij ook geen zorgen. Maar in het begin van het nieuwe jaar kijken dan de cijfermatig gestudeerde hoofden ook even mee en die zagen dat toch ietsjes anders.
Onze tegoeden zijn specifiek gereserveerde gelden afkomstig uit een nalatenschap met duidelijk beschreven facilitaire doelstellingen. Dus zeker niet vrij besteedbaar als kostendekkend voor opvang en inkoop van medische zorg. En dat geeft opeens een andere kijk op de uitkomst van het financiële plaatje.
Het daaropvolgende gesprek was een ‘wake up call’ in duidelijke taal voor een immer iets te positieve Els. Het aantal vaste donateurs is afgenomen. Soms vanwege overlijden van de donateur maar ook de inflatie speelt een rol. Niet alle ware dierenliefhebbers zijn even kapitaalkrachtig en bij het verplicht moeten aanhalen van de broekriem, vaak onder begeleiding van een budgetcoach, worden de goede doelen als eerste geschrapt. Dat levert vaak emotionele telefoontjes op want onze donateurs blijven ons zo ontzettend graag trouw maar dat moet wel kunnen. Dus het aantal vaste donateurs is verminderd, er komen nagenoeg geen nieuwe bij terwijl het aantal vaste bewoners toeneemt. En nogal gestaag toeneemt.
Daardoor is de garantie voor hun toekomst ontoereikend. Interen op gelden die notarieel vastgesteld gespecificeerde doelen toebehoren is uit den boze. Het bestaansrecht van een stichting die levende have beheert is gestoeld op structurele inkomsten. En helaas, pindakaas… Die hebben we te weinig!
Daarom bij deze de vraag aan onze altijd zo trouwe achterban (waarop wij in geval van nood altijd mogen rekenen) of ze het zo broodnodige vaste donateursschap wellicht in overweging willen nemen. Het gaat hier immers over de toekomst van dieren die werkelijk nergens anders meer terecht kunnen. Mocht u in de gelegenheid zijn om onze dieren maandelijks te steunen: bij voorbaat zo oneindig veel dank❣️
https://dierenproject.nl/wp-content/uploads/2021/06/Automatische-incasso-donatie.pdf
Weergaven: 92
2 vaste maandelijkse giften zijn omgezet via de geprinte formulieren naar vaste donateurs….
Hoop dat er meer volgen….
Jullie kunnen op mijn vaste steun gaan rekenen zodra ik in de mogelijkheid ben om de papieren uit te printen.