We plaatsen op dit moment veel dieren en dat betekent heel veel telefoontjes beantwoorden, huisbezoeken regelen, nog meer telefoontjes en de hele papierwinkel in orde maken en houden. Heel veel informatie verstrekken en gek genoeg, ook veel incasseren want niemand is blij indien het door hen beoogde nieuwe huisdier door iemand anders werd besproken. Dat moet dan iemand ontgelden en die iemand ben ik. Dus na een hele drukke maandag waarop er een hondje bezoek kreeg en een schat van een kat naar zijn nieuwe thuis vertrok, was het voer- en bedtijd voor de honden. Toen ik Mousse binnen wilde doen verstapte hij zich op het +/- 1 cm hoge drempeltje, overgang buitensteentjes naar betonvloer ingang unit van Nors. Mousse viel, kon vanwege de positie van zijn slechte pootje niet meer opstaan en ik kon hem zomaar maar oppakken om hem naar zijn bedje te brengen. En dat was op zijn zachtst gezegd vreemd. Op dinsdagochtend naar dierenarts Sofie gebeld en die maakte gelukkig een ’tussen de middag’ plekje voor hem vrij. Pootje bleek niet de ware boosdoener want nader onderzoek wees uit dat een tumor, formaat sinasappel, in zijn pancreas hem fataal werd. We hebben Mousse in zijn slaap laten vertrekken. Dan klapperen je oren en begint je hart te bloeden en dan… moet je door alsof je zojuist niet iets vreselijks is overkomen. Dat vind ik altijd zo hard, snoeihard zelfs. Maar goed, Hans deed een huisbezoek in Tiengemeten en dat was oké. Dan kun je adoptanten én plegers van Anna het heugelijke nieuws mededelen. Jeanet deed een huisbezoek bij haar in de buurt en ook dat was helemaal goed. Dus ook Dahlia kon worden opgehaald. Na drie mislukte pogingen had ik het eindelijk voor elkaar om de dames die haar ophaalde van koffie te voorzien. Op woensdag twee huisbezoeken voor de pupjes Lien en Sien. Ook helemaal goed, dus ook dat kon geregeld worden. Zaterdag worden de jongedames opgehaald. De aspirant adoptanten bellen en overleggen, daarna hetzelfde met hun plegers. Bolenka Anna werd door haar adoptanten opgehaald bij haar plegers in Volendam. Op donderdag reed Jan naar Alkmaar om daar het aardse afscheid van een goede vriendin bij te wonen. Die lieverd had zelf nog de wens te kennen gegeven, alleen 1 onverpakte bloem en donaties voor de dieren hier. Zo bijzonder! Hier kwam er bezoek voor Lotus. Helemaal uit Meppel! Verder moeten we een gebitsbehandeling voor Gossie regelen terwijl dat eigenlijk gedaan zou moeten zijn. Maar daar ga ik u niet mee vermoeien. Wat moet, dat moet! Zelfs indien het een dubbele aderlating is voor de stichting. Op vrijdag kan ik waarschijnlijk én hoop ik op zoek naar iemand voor een huisbezoek in Meppel. Vanuit hier is het een ware wereldreis dus ik hoop om iemand dichtbij die nu roept: laat mij dat maar doen…
Weergaven: 77
En nog is het verdriet niet achter de rug.Heel veel sterkte.Een vraag:Waarom mag je je verdriet niet tonen?Ik neem aan dat iedereen daar begrip voor heeft.Sterkte.