Afgelopen vrijdag sprak ik (met zo leek het) heel erg geschikte aspirant adoptanten. De mevrouw had eerder gebeld maar Google gaf het oude telefoonnummer wat sinds de vruchteloze poging aanleg glasvezel niet meer in gebruik is. Op tweede kerstdag had ze mobiel gebeld. Ik heb vrijdagochtend teruggebeld en toen was ze naar het paard. Uiteindelijk elkaar gesproken. Ze zouden zaterdag komen kijken. Tussen de middag appje met de vraag of het die dag nog kon. Ik half uurtje later gebeld met de vraag hoe laat ongeveer in verband met wandelen. Maar toen hadden ze hun oog al laten vallen op een pupje. Dan kun je zeggen, het waren niet de mensen met de juiste insteek… maar de teleurstelling is dan toch ook weer erg groot. Want je denkt dan mensen te spreken, te gaan zien die het concept begrijpen. De moeders die de markt hebben voorzien van handelswaar zijn nu aan de beurt voor een mooi huiselijk leven. En dan kiezen ze voor de aanschaf van een pup. Verder vrijdag gelukkig veel hulp. Maar ook veel rugpijn. In de middag werd het al vreselijk mistig en dat bleef het ook. Zelfs zo mistig dat Rina en Cor die zaterdag zouden komen, in overleg besloten om dat bezoek even uit te stellen. Inmiddels zijn we nog een aantal extreem mistige dagen verder. We durven niet met de honden de straat op vanwege de malloot die hier ergens ‘bomachtig’ vuurwerk laat knallen. Het is koud, kil en dat alles met een ongelooflijk hoge vochtigheidsgraad die ook de ruggen van zowel Jan alsmede ook die van mij geen goed doet. We wachten met smacht op wat zon.
Weergaven: 115