Na een (voor mij) zenuwslopende week met wat ups en downs van onze Mariëlle die sinds maandagochtend bij Sofie in de kliniek verbleef, is ons geweldige hondenmeiske weer thuis. Ik kan u niet vertellen hoeveel impact die kl**e epilepsie steeds opnieuw weer heeft. Ik slaap er niet van, ik vrees dan slechts voor het leven van ons kleine, grote hondenvriendinnetje. En natuurlijk doen we hier alles wat we moeten doen maar dan toch enigszins in een roes. Afgelopen dinsdag kwamen de vrijwilligers super vroeg vanwege de warmte en er werd snoeihard gewerkt. En die lieve Miranda heeft de buitenkamer eens even onder handen genomen. Met een geweldig stralend eindresultaat! Echt blij mee. De kleine kittentjes worden groot, ze groeien als kool. Onze Philip gedraagt zich fantastisch ondanks dat hij een aantal dagen aan de riem een ochtendwandeling moest maken vanwege schilderwerkzaamheden. Enfin, er gingen een aantal dingen goed deze week maar desondanks voelde ik mezelf overwegend een emotioneel wrak. Nu ligt Mariëlle weer lekker naast mij op de bank en ben ik een dankbaar mens. En die lange lijst dagelijkse medicatie, daar gaan we ons de komende weken wel doorheen worstelen. En ik weet niet of ik het wel mag schrijven maar ik doe het toch. Ik persoonlijk ben van mening dat er door dierenartsen, aldus volgens de betrokken families, wel heel erg snel een euthanasie advies wordt gegeven terwijl er nog opties zijn. Maar omdat er over de opties geen garantie kan worden gegeven wordt er dan geëuthanaseerd. En dat begrijp ik echt niet! Iedere kans moet toch gegrepen worden. Dood kan altijd nog, terug niet meer…
Vandaag werd teckel Takkie gecastreerd want pleeg Nathaly had haar hondjes vol, en haar dweil vuil, aan het beheersen van zijn lusten met bijbehorend markeren. Morgen komt trimster Aneska voor de nieuwste hondendametjes. En morgenmiddag volgt een stevig overleg over de (al dan niet) toekomst voor een aantal honden die elders verblijven. Wish me luck..
Weergaven: 64