Ik hoef u vast niet te vertellen dat we van dinsdag op woensdag een helse nacht hadden. Zo’n kleine prul tussen de vingers door zien glijden, zijn pijn zien te bestrijden en de definitieve beslissing nemen over de leven en dood is én blijft iets verschrikkelijks! Vooral als zo’n leven eigenlijk nog moet beginnen. Aan zijn lijden en dood heeft niemand schuld, het is een wrede speling der natuur… Dan zitten we in zak en as, voelen ons verslagen om vervolgens door te gaan in de wetenschap dat we het een volgende keer direct weer doen! Weer proberen! Vervolgens kwam de uitslag van het onderzoek van Skittel. Niet best! Er is niets gebroken maar alle banden, alles wat de knie enigzins op de plaats moet houden is er rats af. Geen eenvoudige opgave en ondanks mijn gebel en overleg is het nog steeds niet zeker of een hersteloperatie tot de mogelijkheden behoort. Sofie overlegt nu met een erg goed bekend staande orthopedisch chirurg. Skittel verblijft in een bench, eet gewoon goed, krijgt pijnstilling maar moet uiteraard snel worden verlost van dit gecompliceerde euvel! Dus we blijven er nog even volop mee aan de gang.
Gisteren tussendoor nog even om boodschappen. Wel met een kennelijk onmiskenbare gezichtsuitdrukking die één van de personeelsleden van de supermarkt deed besluiten om aan mij te vragen of het wel goed ging. Natuurlijk ging het mij wel goed, ik ben immers een bikkel! Zogenaamd dan hé. Oké, thuiskomen, eten koken, voeren, teckel Nors wandelen, eten naar bergen op Zoom brengen en doorrijden naar Sofie om Skittel op de halen! Later in de avond terug, eten, beetje door eten want het is alweer tijd voor de laatste ronde. Totaal op en kapot zijn tegen de tijd dat je naar bed gaat om vervolgens wakker te liggen. Er komen immers vandaag twee nieuwe honden. Waar gaan we ze laten en hoe gaan we het organiseren? Ik weet het: we zijn onverbeterlijk voor wat betreft het alsmaar doorgaan. Maar geloof mij, de dieren zijn het allemaal waard!
Weergaven: 8