Met het schaamrood op de kaken schrijf ik deze veel te late update. Want wat is er veel gebeurd! Teveel om op te noemen en ik vrees dat ik een aantal dingen/gebeurtenissen vergeet te melden of slechts kort zal vermelden terwijl er emotioneel natuurlijk veel meer aan vast zit. Het goede nieuws, of beter gezegd het meest fantastische nieuws is dat Fluffy Bluffy, Lulu, Amy en Dolly, de wat oudere hondendametjes succesvol zijn geplaatst. Dus daar zijn uiteraard kennismakingsbezoekjes, de verplichte nachtjes slapen en huisbezoeken aan voorafgegaan.
Poes Hoebe woont inmiddels bij vrijwilligster Corina en wat gun ik die lieverd dit fantastische poezenleven. Voor altijd geliefd, voor altijd veilig.
Ollie, het kerngezonde zestienjarige hondje waarvoor een euthanasie afspraak stond ingepland vanwege de verslechterde gezondheidstoestand van haar baasje, arriveerde in de opvang. Wat een ongelooflijke lieverd en wat een hondenverdriet! Alles kwijt, helemaal ontheemd! Van alle rust in een seniorenwoning hier in de drukte belanden is geen sinecure. Maar wederom alle respect voor de veerkracht van dieren want inmiddels ligt ze compleet tevreden en uitermate relaxed op banken en bed bij haar gastvrouw Nique. Ze blijft van de stichting, wij betalen alle kosten en zij heeft haar gedroomde leventje! Knappe Ollie. Wel is gebleken dat ze achter liep met entingen. De trimster waar ze niet meer aan toe waren gekomen kon achterwege blijven. Een borstelbeurt klaarde de klus. Maar goed, haar portemonneetje met daarin 175 euro is uiteraard inmiddels alweer leeg. Dit alles kwam mij wel op een behoorlijke reprimande te staan want waarom zou de stichting, naast de zorg, de kosten voor haar rekening moeten nemen? Wat Jan de gewetensvraag van het jaar deed stellen. Heb ik nu teveel vertrouwen in de mensheid waardoor ik er als vanzelfsprekend vanuit ga dat mensen de hond financieel blijven steunen, met een donatie komen die enigszins recht doet aan de te verwachten kosten voor de hond? Of is juist het tegenovergestelde het geval? Dat ik juist zo weinig vertrouwen heb dat ik dan vrees voor de keuze voor de dood wanneer er een bijdrage in levensonderhoud wordt gevraagd? Ik weet het werkelijk niet. Ik vermoed dat het ‘gewoon’ mijn dierenhart is wat nog extra hard gaat kloppen voor een oudje. Anderzijds gaat die vlieger ook niet op want de nog jonge Tess waarvoor ook euthanasie in het vooruitzicht lag, nam ik destijds ook op zonder enige vorm van financiële steun. Mijn mede bestuursleden hebben gelijk. Gezien de toekomstvisie van de stichting mag én kan ik dat niet meer doen. Mij is op het hart gedrukt dat na ons nooit meer iemand die de stichting runt er een baan naast zal houden om de zorg te kunnen volbrengen voor iemand anders zijn of haar hond. En let wel, nu heb ik het ook nog over honden afkomstig van mensen die de kosten absoluut wel zouden kunnen dragen. U leest het dus goed, na 30 jaar ervaring heb ook ik nog genoeg te leren. Zeker wanneer we ambiëren om de stichting tot in lengte van dagen voort te laten bestaan.
Ik heb het eerder gemeld, voormalige opvanghond Chill vertoonde 5 jaar na zijn adoptie vreemd gedrag. Na het verstrekken van pijnstilling leek er weer rust in dat grote lichaam te komen dus met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid was er sprake van pijn. Er werd in overleg besloten om een MRI scan te laten maken. Hetgeen is geschied. We hadden gedurende de dagen ervoor en op de dag zelf zowat een open telefoonlijn om alles te uit en te na door te spreken. Een hersentumor én verklevingen in de hersenen was de wrede diagnose en er werd besloten om Chill niet meer te laten ontwaken. Op maandag 3 augustus kwam er dus een einde aan het leven van Chill. Ik schreef al eerder dat zoiets ook mij niet in de koude kleren gaat zitten. Zo verdrietig voor zijn adoptanten en bij trekt zijn hele opvangperiode weer aan ons voorbij. De ingrijpende en kostbare operaties vanwege zijn bevroren ogen. Het ongeleide projectiel wat hij destijds was en waar wij mee moesten zien te dealen. Zijn adoptanten die ik inmiddels als vrienden in mijn hart had gesloten. Op woensdag werden zijn spullen hier gebracht, inclusief een enorm portret op canvas. Het was te pijnlijk. Ze gingen er een paar dagen tussenuit en even geen hond. Vooral even geen hond! Afgelopen zondag ontving ik echter een foto van de nieuwe pup. En dat deed ronduit zeer. Waarom? Wanneer men op donderdag nog geen hond wil en er op zaterdag eentje heeft dan is zo’n hond in ieder geval een impulsaanschaf en met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet afkomstig van iemand die het veel kan schelen waar zo’n hond terechtkomt. Deze pup boft, dat weet ik zeker maar is er nu weer een moederdier veroordeeld tot massa productie vanwege vraag naar de ‘eindproducten’? Toen ik wat doelloos voor mezelf uit zat te staren vroeg iemand aan Jan waar ik was. Uit zijn reactie dat ik even druk was met een mes uit mijn rug te verwijderen deed mij beseffen dat hij wist hoe ik mezelf voelde.
Afgelopen dinsdag zou Giant geopereerd worden. Dat is niet doorgegaan vanwege de uitslagen van het voorafgaande bloedonderzoek. De uitslag betreffende zijn nieren wees uit dat dit gegeven extra risico met zich mee zou brengen en toen was het aan ons om de keuze te maken. Zijn tumoren groeien maar hij lijkt topfit. Laat aan de lijn probleemloos Jan uit en zijn enthousiasme is onstuitbaar. Hij heeft nu nier -ondersteunende medicatie en we gaan in een later stadium, wederom aan de hand van een bloedonderzoek bepalen of we alsnog laten opereren of hem zolang het duurt in de watjes blijven leggen.
Afgelopen woensdag was trimster Aneska hier. Die had een druk schema. Ze heeft zelfs opvanghondje Zorro zijn pony geknipt terwijl het nog jonge reutje nog erg bang en wereldvreemd is. Afgelopen woensdag kwam er, na een behoorlijk intensieve zorgperiode ook een einde aan het leven van Franse Bulldog Hannie. Ondanks haar nog jeugdige leeftijd was de koek volledig op en moest in haar belang worden besloten dat het zo niet langer kon. Zo gestreden, toch verloren. Jan, Nique en ik hebben Hannie hier begraven.
Verder bestrijden we de warmte. Kreeg super bang hondje Zaza, in pleeg bij Nathaly, bezoek van een mogelijke aspirant adoptant. Er zijn ontwikkelingen omtrent een mogelijke thuissituatie voor Berner Bloem. En we moeten hard aan de slag met Whitney, het teefje wat hier in opvang verblijft én met de drie reutjes die eveneens hier in opvang verblijven. Morgen hebben we hier een klusdag dus vandaag veel voorbereidingen daarvoor. Ik heb gisteren nog veel werk verricht voor mijn buitenshuisbaas. En voor maandag moet ik nog een vijf pagina groot artikel schrijven over de stichting Laat uw huisdier na. Tijd, waar kan ik een beetje tijd vandaan halen…
Weergaven: 80
Drukkke en emotionele tijden achter de rug,waarvan de emotionele het moeilijkste zijn.Misschien liepen de baasjes van Chill iets tegen het lijf?Soms kan er iets op je pad komen terwijl je daarvoor besloot nu even niet.
Oh Els, hoe houdt je het vol. Zoveel respect voor jou! Heel veel sterkte!