Op vrijdagochtend kwam trimster Aneska. Hondje Marielle was echt nodig want na de epileptische aanvallen is haar vacht altijd een puinhoop. We hadden hulp/advies nodig bij het onderhouden van de vacht van Bruintje Beer. Hondje Meiske werd geknipt. Evenals de gezichtjes van een aantal anderen. Ach, u kent het wel, nageltjes checken en haartjes tussen de voetzooltjes. Bij kleine Kansje zaten er wat ‘prut-klitjes’ onder de oogjes. Allemaal zo klein dat ik het niet aandurfde. Aneska wel maar ik was even bang dat er binnen no time drie ambulances en een brandweerwagen de poort in zouden scheuren vanwege de alarmerende kreten die de kleine liet horen. Op mijn vraag of ze haar toch niet raak knipte kreeg ik te horen dat ze nog niet eens begonnen was met knippen. Dus dan weet u het wel, ons klein dapper ding is dus tegelijkertijd een drama Queen die zijn weerga niet kent! Jan deed op vrijdagochtend een huisbezoek voor Margrietje. Helemaal in orde! Om 11.00 uur zouden de adoptiehondjes bezoek krijgen maar die mensen kwamen iets later. We hebben ze uiteraard alle gelegenheid gegeven om kennis te maken met de hondjes en ze hebben die tijd ook ruim benut. Toen we wilden gaan lunchen bleken we wederom een mega stroomstoring te hebben en na onderzoek blijken we uitbreiding capaciteiten aan te moeten vragen. Ingewikkelde opdracht. De vrijdagvrijwilligers deden de units. Vrijwilliger Cor had taart bij ter ere van zijn verjaardag en had ter gelegenheid daarvan ook maar liefst 900 euro ingezameld voor de dieren. Hoe fantastisch is dat! Er kwamen aspirant adoptanten naar kat Ringo kijken. Een donderdag geopereerd poesje wist tijdens het schoonmaken van de unit te ontsnappen en toegesnelde Jan zag haar nog juist de wijde wereld intrekken. Hondje Margrietje werd opgehaald door haar adoptanten. En omdat de stroomstoring inmiddels tijdelijk was verholpen was er later toch nog koffie bij het gebak. Tel bij al deze bezigheden nog wat talloze telefoontjes op en de keur aan medicatie die hier in sommige gevallen 5 maal daags verstrekt moet worden en dan weet u het wel. Dan kijk je niet uit om nog stapels wasgoed weg te werken, een gezonde maaltijd op tafel te zetten en om in de avonduren nog ruim twee uur te besteden aan uitlaten, voeren en naar bed brengen. Maar toch besloten we nog een poging te wagen om het ontsnapte poesje opnieuw te vangen. Wonder boven wonder is dat ook weer gelukt en de ‘bijvangst’ is een prachtige kat die ook alweer geruime tijd rondliep bij een fruitteelbedrijf. Op zaterdagochtend had ik een heleboel terugbelverzoeken. In de middag werd kat Charlie opgehaald door zijn lieve adoptant en de schat van een kat lag vlak na aankomst in zijn voor altijd thuis-huis al zeer tevreden in de armen van zijn adoptant. Ik deed boodschappen, veel boodschappen. Bij thuiskomst moet dat dan ook allemaal nog worden opgeruimd. Daarna moet er van die inkopen oa een gezonde maaltijd worden gecreëerd. Het werd boerenkoolstamp omdat Jan daar een enorme fan van is. Ik had eigenlijk besloten dat de zondag gereserveerd was voor onszelf. Dat wil zeggen, samen zorgdragen voor de dieren op de dag zonder hulp en in de middag wat schrijfopdrachten afmaken waaronder de column voor Hart voor Dieren. Maar gedurende de zaterdagmiddag belde er iemand voor hondje Dahlia. Serieuze geïnteresseerden die deze zondag konden en anders was de eerst volgende mogelijkheid 12 februari. Dus dan toch maar deze zondag. Goede kennismaking, fijne mensen die er dus ook een nachtje over moeten slapen. Er worden trouwens verdeeld over het land veel nachtjes geslapen, of wakker gelegen. Hondje Anna, in pleeg in Volendam kreeg bezoek. Ook heel goed verlopen. Twee van de puberpups in pleeg bij Patrick en Charlotte kregen ook bezoek. Mensen uit Amsterdam én uit Tiengemeente. We houden de vingers dus nog even gekruist. Hondje Gossie was ook besproken maar daar kwam een kink in de kabel. Haar aspirant adoptant moet een operatie ondergaan. Datum en herstel zijn nog onzeker en daarom besloten om voor haar open te staan voor wat op haar pad komt. Gossie adopteren is geen ‘eitje’ dus we wachten rustig af hoe het allemaal loopt. Alhoewel rustig misschien geen goed gekozen woord is voor wat betreft ons leven. Tussen de middag kregen we immers ook nog een telefoontje dat er een hondje was gevonden waarvan de chip op onze naam stond. Hij werd met de dierenambulance naar hier gebracht. Kosten 41 euro, we hebben er 45 van gemaakt. Een dolgelukkige adoptant die helemaal over haar toeren was vanwege de vermissing pikte hem hier weer op. Zich absoluut bewust van het wonder wat was geschied, een ongeschonden hondje terug in de armen sluiten na een urenlange vermissing. Het belang van een geregistreerde chip én de noodzaak van een bereikbare ambulance is hiermee wederom bewezen! Inmiddels roept het huis alweer: maak mij schoon. Schreeuwen de ramen dat ze gezeemd willen worden en benadrukken mijn buitenshuisbazen dat ik geacht word nog het één en ander te leveren… Dus aan de slag, maar in ons geval dus niet in een coalitie😉
Weergaven: 53