Want met het woord spannend vat ik de afgelopen week nog het beste samen. De verjaardag van Jan op zondag 18 januari is geheel in het water gevallen door de toevallen van Mariëlle. Die waren zondag nogal heftig en frequent. En dat is ook gedurende de nacht zo gebleven. Het arme dier! Niet alleen door nachtenlang slaapgebrek was ik totaal gesloopt maar ook het jezelf zorgen maken en het gevoel van totale machteloosheid vreten energie. Zondagnacht heb ik Jan laten slapen want die reed de volgende dag, maandag dus, naar Hoenderlo. Maar eerst hebben we Marielle maandagochtend naar dierenarts Sofie gebracht. Naast de epilepsie onder controle krijgen is het dan ook belangrijk dat de rest wordt nagekeken. Dat bleek geen overbodig besluit want lever en gal trekken de inname van de stevige medicatie niet langer. Ze heeft daar 36 uur aan het infuus gelegen en mocht dinsdagavond naar huis, compleet met afbouwschema van enkele onderdelen van de medicatie. Anders dan dierenarts Sofie heb ik überhaupt het gevoel dat de epilepsie hormoongerelateerd is waardoor ik vermoed dat we de medicatie niet het hele jaar door hoeven geven omdat ze om het half jaar aanvallen krijgt. Maar goed, eerst de epileptische aanvallen achter ons laten en dan ’toveren’ met de medicatie. Jan reed maandag met hond Teske naar pleeg Betty. Teske kwam natuurlijk doodsbang en vluchtgevaarlijk in de opvang. Maar ze heeft niet alleen stappen gezet maar ook grote sprongen gemaakt. Natuurlijk zou ze permanent in opvang mogen verblijven maar wij vragen ons af of daar noodzaak toe is. Het is een zeer mensgerichte hond, een huishond en wellicht verdient ze meer dan wij haar kunnen bieden. Betty is een ervaren (Engelse Springer Spaniel) pleeg en wilde dat met veel liefde voor haar wel proberen. Maar eerlijk is eerlijk, onze kennismaking met Teske was geen spreekwoordelijk eitje. Ik vond het dus echt wel beter dat Jan haar weg zou brengen om zelf te zien hoe ze op Betty reageerde. Dat is allemaal goed afgelopen, er was onmiddellijk een goede klik tussen Teske en Betty. Ik moet zeggen, dat zijn spannende dagen. Marielle bij Sofie, hier de hele dag geen auto ter beschikking maar hopen dat er in geval van nood iemand zou willen rijden. Geprobeerd om nog ergens gedurende de maandag een tukkie op de bank te doen maar dat lukte niet erg. Het gekke is dat je dan zo moe bent dat je de hele nacht niet kunt slapen waardoor ik de dinsdag toch enigszins zombie achtig doorbracht. In de avond kwam Mariëlle dus weer naar huis en dat is dan zowel fijn alsmede spannend. Op woensdag kwam Rina voor de boekhouding en omdat er ook vanwege het afsluiten van 2025 veel werk wacht, komt ze aanstaande woensdag weer. In de middag werden er 9 hondjes gebracht. Zes oudere hondjes en drie puberpuppen. Dan is dan weer een heel geregel en gedoe en dan ben je blij dat alles weer een plekje heeft. Alles veel vrijheid tot het donker valt, dan allemaal naar binnen om er laat op de avond nog even uit te gaan. Ook weer spannend want het kan gebeuren dat wij dan met zaklamp op zoek moeten naar een hondje die er andere gedachten op na hield dan wij. Het is sowieso een heel gedoe om 9 nieuwe hondjes in het donker te kunnen mannen. Ook weer goedgekomen. Op donderdag is het dan in de ochtend extra druk. Alles moet naar buiten, alles moet eten. Een paar kregen er al een tuigje aan. En in de middag de chips uitgelezen en namen verzonnen. Jan heeft bij één van onze achterburen drie katten gevangen, die werden vrijdagochtend geneutraliseerd. Ook weer een heel gedoe maar gelukt. Bij Nathaly werden de hondjes Benthe en Romy opgehaald door hun adoptanten. Zo fijn dat die 2 samen mogen blijven. In de late avond hier hetzelfde ritueel met de hondjes en ik stiktrots want het was mij zelfs zonder enige hulp gelukt. Wat een lieve hondjes en geen spoor van voernijd of iets dergelijks. Eigenlijk moeten we, wijze lessen van mijn vader, altijd even afwachten met het beoordelen van karaktertjes en niet afgaan op de momenten dat ze nog overweldigd waren. Dat bleek vrijdagochtend. Ik was mezelf aan het optutten voor een uitje/bespreking toen Miya opeens met een gehavend hondje naar binnenkwam. Vechtpartijtje en witte Margrietje was ook niet wit meer. We deden haar in bad, gewassen met Betadine shampoo en goed nagekeken. Daarna was de volgende aan de beurt. Die was al even zwart en ook hier en daar een wondje. Kijk, die kleintjes zijn onderling natuurlijk geen moordenaars maar het is toch naar en spannend. Bovendien, zoek maar eens uit wie de aanstichter is. En vanaf dat moment zit je hier dan echt wel in de shit want dan moet je er in eerste instantie een heleboel uit elkaar houden en waar laat je die. Geen pleeg beschikbaar en dan eindig je dus wederom met benches op de eettafel in de kamer waar ’s nachts honden in verblijven en roeleer je gedurende de hele dag met honden. De geneutraliseerde katten houden uiteraard ook een verwarmde unit bezet. Zeker omdat bij één van hen de blaas aan de buikwand was verkleeft. Die moet scherp in het oog worden gehouden. Medicatie krijgen en kunnen plassen. Dat lukt tot nu toe. Maar goed, dan vind je jezelf op vrijdagavond weer terug met overal dieren die zorg behoeven en op plaatsen waar ze niet zouden moeten verblijven. Kat Ringo kreeg bezoek van aspirant adoptanten die het bekende nachtje erover moesten slapen. Maar tot op heden, het is nu zondagmiddag, niets vernomen. De twee witte Maine Coons werden opgehaald bij hun plegers nadat de adoptanten hier de papieren hadden getekend. De vrijdagnacht houden dieren die ook van mening zijn dat ze ergens verblijven waar ze niet horen, je dan uit je slaap door die mening luidkels kenbaar te maken. Op zaterdagochtend haal je dan drie keer de schouders op alvorens ze onder de berg werk te zetten. En dan vertel je jezelf dat je eerder voor hetere vuren hebt gestaan. Je komt de dag door en plaatst dan de liefste en gemakkelijkste honden op de site omdat die ook daadwerkelijk klaar zijn voor adoptie. Het wordt een latertje vanwege alle buitensporige dingen en op zondagochtend is het een vroegertje. Jan reed deze ochtend richting Alkmaar om wat oude vrienden en bekenden te bezoeken. Ik heb hulp van Veroniek en ik weet zeker dat zij en ik samen deze zondag ook weer ‘getemd’ krijgen.
Weergaven: 81