Teleurstelling

Ik moet op dit moment de moed weer even ergens vandaan zien te toveren. Dit was de week van de diepe teleurstellingen. In de eerste plaats ging de overdracht van hondje Billy-Ann niet door. Familie omstandigheden, ik weet het. Het is overmacht. Maar die problemen waren er al eerder dan afgelopen donderdag en we hadden toch Billy-Ann voor haar gereserveerd. Donderdagmiddag was er ook bezoek geweest voor Bo. Zoals ik al schreef, boven verwachting goed gegaan. Vrijdagochtend bezoek voor Vlug. Mensen hadden donderdag gebeld, alle info verstrekt. Weet waar u aan begint. Lief hondje, behoeft nog aandacht. Ook qua zindelijkheid. Hier zijn ze zindelijk maar geen garantie. Op vrijdagochtend waren de mensen vertraagd vanwege drukte onderweg. Mijn hele programma in de war maar ook verkeersdrukte is overmacht. Bij aankomst bakje koffie. Kennisgemaakt met de hondjes want Vlug en Billy-Ann waren samen binnen. Eerst nog twijfelen over alle twee de hondjes. Nee, toch maar eentje. Mogen we de hond direct meenemen. Nee, u moet er nachtje over slapen. Wandeling gemaakt met hun hond en met Vlug en Billy-Ann samen. Ging super. Nog even zitten, nog even praten. Mogen we hondje echt niet meenemen. Nee, echt niet. Bij vertrek: nou meid, ik bel je morgen. In de middag bezoek voor hondje Sam. Sam had echter alleen oog voor mij maar ja, dat is niet heel raar. De hondjes zijn altijd bij mij. Komt wel goed. De meute ging uit wandelen zonder Els want die was nog druk. En toch zijn dat eigenlijk even de leuke en gezellige dingen om te doen. Molly was een dagje met Karin mee naar huis. Gewoon om te kijken of ze herplaatsbaar is , hoe ze zich gedraagt zonder ons en zonder de roedel. Dat is goed gegaan. Maar goed, vroeg in de avond kwam Molly natuurlijk ook weer terug. Vanochtend een gemiste oproep op de telefoon. Ik bel terug, de mensen die gisteren naar Vlug waren wezen kijken. Bellen af vanwege geen garantie op zindelijkheid. En die mevrouw zag er gisteren toch echt niet uit of ze niet in staat was om een keertje te dweilen. Ik heb het op voorhand toen ze belde benadrukt, zindelijkheid behoeft aandacht! ‘Ja maar in mijn enthousiasme ben ik toch komen kijken.’ De mevrouw die was geweest voor Bo vroeg of we met Bo op bezoek konden komen. Doen we niet. Haar man twijfelde en onze Bo zal daar, weggerukt uit eigen omgeving echt niet direct de show gaan stelen. Ze zijn hier echter nogmaals welkom. Want zeker een hond zoals Bo daar moet men wel met volle overtuiging aan beginnen of anders niet aan beginnen. Er bellen mensen met veel vragen. Mensen die nog heel verdrietig zijn over het overlijden van hun eigen hondje. Ook mensen die vragen of ze vandaag naar de hondjes mogen komen kijken. Vandaag even niet. Morgen weer! Mijn teleurstelling is nu even te groot. Zoveel tijd en aandacht verloren aan mensen die het dan toch niet gaan doen. En ik weet het hoor, beter nu niet doen dan straks terugkomen maar ik vertel op voorhand er alles bij, dan overdrijf ik het nog in negatieve zin en dan toch komen. Dan doen wij ons best, de hondjes doen het rete goed. We hebben hoop en pats… een linkse en rechtse directe recht op onze hartstreek! En ik heb geen plegers waarbij de zindelijkheid extra aandacht krijgt. Als hier geplast is weet ik niet welk hondje het heeft gedaan. We zeggen alles eerlijk. Deze mensen nemen dadelijk een hondje van iemand die alles probleemloos voorspiegelt en indien het dan tegenvalt kunnen ze nergens meer met het diertje terecht. Maar eigenlijk is mijn smeekbede… Ik heb het druk, eigenlijk veel te druk, verdoe alsjeblieft mijn tijd niet want daarmee dupeert u ook de dieren.

Weergaven: 142