Vanwege het vuurwerk, het enorme aantal honden op de vlucht die je op de socials voorbij ziet komen met slechts sporadisch een goede afloop en de angst dat het één van onze herplaatste hondjes overkomt, maakt dat ik echt helemaal niets heb met de jaarwisseling. Ik ben ook totaal vergeten om de mensen een gelukkig Nieuwjaar te wensen maar dat ik die wens voor een ieder wel heb lijkt mij wel vanzelfsprekend. Verder heb ik de winterkleding van ‘stal’ gehaald. Heb ik ondanks het voornemen tot geen voornemens een paar, hoe zal ik het noemen, streefpunten. Proberen om er vaker enigzins toonbaar uit te zien. Op tijd én gezond te eten en niet om 23.00 uur de frituur nog aan te moeten zetten voor een frietje. Kijken hoelang we het volhouden. Maar goed, de dieren want daar gaat het hier tenslotte allemaal om. Kat Hans had beetje bloed aan achterpoot, verder geen zichtbaar letsel. De volgende dag lag hij echter te slapen op een kattenbak en dat is altijd een veeg teken. Dus vrijdagochtend direct naar de dierenarts gebeld en Hans mocht komen. Hans zelf dacht daar anders over en nam de benen. De afspraak stond dus we hebben één van de nieuwe katten die op dinsdag bij een fruitteler werd weggevangen meegenomen. Een schat van een dier. Helaas was ze niet gechipt en kon de dierenarts niet voelen of ze al dan niet gesteriliseerd is. Ze heeft nu in ieder geval wel een chip, werd geënt en beschikt over een heus paspoort. Haar zwarte ‘unit-genoot’ is helaas een hele bange zwarte kater die zover mogelijk bij alles en iedereen uit de buurt blijft. We zullen beide dieren zo snel als maar mogelijk laten neutraliseren en de andere katten die daar nog zitten ook proberen weg te vangen. Op zaterdag kreeg Maine Coon Siebelt bezoek van een aspirant adoptant en haar dochter. Ik was niet om de buurt dus Jan heeft ze begeleid. Daar hoorde ik later van dat de mensen het hier zo fantastisch vonden en andere ervaringen hadden met een opvang. Dochter had een week stage gelopen bij asiel Roosendaal en was toen huilend thuis gekomen met de mededeling dat ze daar echt nooit meer terug naar toe wilde. Dus ik zeg tegen Jan, laat mij daar mij buiten want het asiel, de gemeente én DierenLot gebruiken mij al als drogreden om de klachten niet serieus te hoeven nemen. Want zolang het asiel een zelfbedachte persoonlijke vete van mijn kant als reden kan aandragen en zichzelf daarbij zorgvuldig koestert in de slachtofferrol spreken de financiers hen ook niet aan op de misstanden en verantwoordelijkheden in deze. En ook de financiers van de misstanden zijn dolgelukkig met mij als zondebok waarmee ook zij zichzelf ontheffen van de verplichting tot enige terughoudendheid en zorgvuldigheid bij het verstrekken van subsidies/donaties. Waarop mijn Jan dus zei: ‘Ja maar Els, hoe kan dit nou? Want al zou iemand zijn best doen om iets goeds over dit asiel te willen horen, ik denk dat het überhaupt niet lukt.’ Maar goed, de lieve aspirant adoptanten moesten er het befaamde nachtje over slapen maar belde zondagochtend in alle vroegte met een volmondig ja. Vanwege dat vroege tijdstip kon alles ook nog eens op de dag zelf worden geregeld en mocht onze lieve Siebelt, na een te lange tijd in de opvang, eindelijk verhuizen naar zijn voor altijd thuis-huis. Ik moest op zondagavond mezelf mijn maandelijkse entingen toedienen. Dat resulteerde in een slapeloze nacht en mezelf een dagje absoluut gedeisd houden. En dat heb ik, voor zover mogelijk, gedaan.
Weergaven: 85
En hoe is het met Hsnd