Donderdag had een grote lieverd de 3 honden, de reusachtige honden, voor ons opgehaald en een nachtje bij zich gehouden. Vrijdag heeft hij ze hierheen gebracht.
De reu is een ware reus van 9,5 jaar. Ik heb hem Giant genoemd en ik schat zijn gewicht dan ook rond de 90 kilo. Een bonk liefde waarbij de gezwellen rond zijn poten zwabberen. Het eten van 5 brokjes deed zijn bek dusdanig bloeden dat ik besloot de brokken te vermengen met vlees en jus waardoor de brokken minder hard worden. Met hem aan de riem lopen behoort niet tot de mogelijkheden. Hij wandelt met ons. Gelukkig is het een grote lieverd, ook voor de andere honden en de katten. Wel redelijk heftig doof. Ik had al een afspraak gemaakt voor de castratie maar besloten om de dierenarts eerst maar eens te laten kijken wat hij allemaal aan kan en wat de prioriteit heeft. Dus morgen eerst maar even bellen met de arts. Ik vrees dat wij zijn hospice zijn.
De twee dames, 2 van zijn fokteven die tegelijk met hem zijn gekomen terwijl er nog 3 op een plekje hier wachten, zijn hele andere koek. De grootste die overigens al de naam Kaat had, lijkt volledig blind. Ze heeft ook last van haar ogen want ze knijpt er behoorlijk mee. Waarschijnlijk heeft ook zij binnen haar 9 jarig bestaan weinig daglicht gezien. Dat wordt een afspraak bij oogkliniek Eyes. Ik heb haar wel wat pijnstilling gegeven en er wat zalf ingedaan. Uiteraard in overleg.
De kleinste teef heb ik Bab genoemd. Naar mijn overleden grote vriendin Bab in de hoop dat zij vanaf gene zijde nog wat voor het dier kan betekenen. De weg naar haar vertrouwen is lang en hulp daarbij is welkom. Met voer en lekkernijen is zij niet te verleiden. Ze eet nog maar amper. We hebben echter nog niet kunnen kijken hoe haar gebit eraan toe is.
De honden zijn 10, 9 en 8 jaar oud. We hebben niet de illusie dat ze plaatsbaar zijn maar wie weet, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. We gaan ze in hun medische behoeften voorzien en zullen met hart en ziel proberen ze in de watten te leggen. Om ze letterlijk en figuurlijk in het licht te laten leven. Maar ik zeg eerlijk, met de dames is het moeilijk om echt contact te krijgen. Ze lijken vooralsnog emotieloos..
De honden ruiken naar drie miljoen rottende palingen bij elkaar en hun vachten zien er verschrikkelijk slecht uit. Maar goed, die stank gaan we in de loop van deze week zien te bestrijden. Dat is zo ongeveer hun en onze laatste zorg.
Weergaven: 55