Update
Update

Update

Gisteren was het echt een beetje een rare dag voor de dieren. Hier wordt het buiten-schilderwerk bijgewerkt want hier en daar is het houtwerk aan slijtage onderhevig en hebben hondentandjes en kattennageltjes wat schade aangericht. Als we daarmee de winter ingaan weten we zeker dat het blijvende schade betreft dus dan toch maar weer de schilder. En dan zijn de hondjes buiten en dan moeten ze weer naar binnen. Dan zijn ze binnen en moeten ze weer naar buiten omdat de tuindeuren open moeten staan. Na een paar keer heen en weer te zijn gegaan hebben ze daar genoeg van en besluiten om van binnen dan maar een buiten te maken want als je moet, dan moet je en dan hebben ze geen compassie met ons. Maar goed, dat is met papier en dweil weer op te lossen maar ze blijven dan altijd wat meer rellerig dan normaal te doen gebruikelijk. 

Dan wordt het einde van de middag, zijn de bedjes verschoond en staat alles klaar voor twee kleine hondjes die in de avond zouden arriveren. Even zitten met wat lekkers? Nou beter eten koken en op tijd eten want met bezoek en twee nieuwkomers wordt het een lange avond en voordat het weer eindigt in patat met mayonaise dus maar zorgen voor een heuse pot boerenkoolstamp. 

De twee hondjes arriveren en we laten ze even buiten lopen op het pleintje. Appie en Annemarie halen het poedeltje op en na wat te hebben gedronken wordt het hondjes vangen. Het kleine witje is het bangste. Terwijl ik haar al in mijn armen heb besluit ze uiting te geven aan haar angst door mij fiks in de muis van mijn hand te bijten, natuurlijk wel precies op een spiertje. Beperking van bewegingsvrijheid met die hand en een forse blauwe plek zijn daarvan de gevolgen maar het arme diertje is er immers nog slechter aan toe. Wat een wanhoop, wat een doodsangst. En weet u, ik begrijp de essentie van de intensieve fokkerijen en de handel in honden, zoveel mogelijk verdienen en er zo weinig mogelijk kosten aan maken. Ik keur het uiteraard niet goed. Maar we kunnen er simpel over zijn, dat is het beoogde doel! Maar waarom men nu nooit eens die honden een aai over de bol kan geven, waarom ze nu allemaal doodsbang van handen moeten zijn, daar kan ik met mijn pet (en overigens met de rest ook) niet bij… Arme, arme dieren!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *