Update
Update

Update

Gisteren, voor wat betreft de kleine hondjes, een tropenrooster aangehouden. Er kwamen nogal wat mensen over de vloer en als ze dan toegang hebben tot het windstille binnenpleintje wordt het daar té warm voor ze. Zeker wanneer ze zich nogal druk maken. 

Judith en Tinne kwamen Maine Coon Otto ophalen. Judith was jarig en bracht gebak mee. Er kwamen nog mensen naar een hondje kijken en hondje Mahonie werd opgehaald door zijn adoptanten. Ik had in de ochtend de hele papierwinkel voor de adopties al in orde gemaakt. Het vertrek van een hondje is altijd dubbel! De ‘Keesjes’ zijn hier ook weer een behoorlijke tijd en ze zijn het zo gewend met zijn drietjes. Hij krijgt een fantastisch leven, we hebben inmiddels al filmpjes en foto’s ontvangen. Mahonie in het zwembad, Mahonie eet een hondenijsje… Mahonie in de grootste mand terwijl die eigenlijk voor zijn huisgenoot bestemd is. Maar op het moment dat je met zo’n hondje naar de auto van de adoptanten loopt heeft zo’n hondje daar nog geen weet van. Die kijkt mij dan echt aan met een blik van: wat flik jij mij nu? En die blik gaat door merg en been! Ze krijgen het beter maar ik ben op dat moment degene die ze vertrouwde en die pleegt dan ‘verraad’. Ik weet ook niet of adoptanten weten dat ze altijd een stukje van mijn hart meenemen.. Daarom schreef ik al: het is zo ontzettend dubbel. Totdat je dan de eerste foto’s en/of filmpjes binnenkrijgt waarop je ziet dat zo’n diertje echt niet in een hoekje zit te treuren maar met een grote lach op zijn smoeltje elders de boel op stelten zet. Het is goed zo!  

Ik had de wens geuit om gisteren eens fatsoenlijk en op een ietsjes normalere tijd te kunnen eten. Dus boodschappen gedaan, heel veel boodschappen gedaan… Eten gekookt en toch weer laat gegeten omdat hier een heleboel dingen met de dieren pas mogelijk zijn wanneer de buitentemperatuur is gedaald. Maar goed, we hadden toch nog even een vleugje van een vrijdagavond én we hebben heerlijk gegeten! 

Hondje Zacht is het zachtaardige zwarte teefje wat hier sinds vorige week in opvang verblijft. Natuurlijk kennen we hier allemaal het kennelsyndroom. Ooit heeft iemand bedacht dat dat nooit meer overgaat en dat die honden reddeloos verloren zijn. Onzin! Kennel weg en dan verdwijnt op den duur ook het syndroom, geef ze tijd. De restverschijnselen hoeven geen beletsel te vormen voor een lang en gelukkig leven! Meestal uit het zich in het draaien van rondjes, dwangmatig oneindige kleine rondjes lopen. Zacht geeft op een andere wijze uiting aan haar kennelverleden. Ze loopt een bepaalde afstand langs de stenen buitenmuur, springt een keer tegen de muur op, draait om en loopt exact dezelfde afstand terug. En als ik haar niet uit die focus haal, doet ze dat urenlang. Jan vroeg: Wat doet dat hondje nu?’ Ik vertelde hem dat zij ons de afmetingen van haar kenneltje liet zien… Acht jaar lang was haar wereld niet groter dan de afstand die ze op dat moment heen en weer aflegt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.