Update
Update

Update

De gemoederen raken hier oververhit en niet eens vanwege de temperaturen. Maar het pas in opvang gekomen teefje is loops en dat is zo ontzettend NIET relaxed. Temeer omdat ze hier samen is gekomen met een intacte reu. En natuurlijk kunnen ze niet bij elkaar. Dat geeft ons niet alleen een extra wisseling bij iedere uitlaatsessie maar het geeft ook ontzettend veel onrust voor de dieren onder elkaar want de hormonen gieren hier over het terrein. 

Dan heb je de handen en al het andere overvol en dan blijven de aanvragen binnenstromen. Een moederpoes met twee kittens, onbenaderbaar. Moeten we ze laten lopen? Terwijl we weten hoe de kittens wellicht zullen creperen tot ze sterven aan één van de zo besmettelijke ‘straatziektes’. En als ze met veel mazzel al zouden groeien, hoeveel ongewenste nakomelingen brengen zij en hun moeder dan nog ter wereld…. Verder belde er een fokker, een intensieve fokker met de vraag voor opvang. Overvol! Zegt hij: ‘ja, als jij geen oplossing voor ze hebt dan…’ en toen verloor ik even mijn zelfbeheersing en het geduld wat ik normaliter wel op kan brengen. ‘Ja, wat dan? Wie heeft er kapitalen verdiend aan deze dieren? Ik in ieder geval niet!’ Arme dieren want de man in kwestie hing op alvorens ik al mijn grieven kon spuien maar dan weet je in je achterhoofd, trouwens ook in je voorhoofd, hoe het voor die dieren af gaat lopen.  

Maar het is even niet anders. Er reageert helemaal niemand op de dieren die we ter adoptie hebben. Dat geeft niets want we hebben opvang zonder tijdsdruk maar daardoor geen plaats voor nieuwkomers. Voor Kaya is het echter wel de hoogste tijd want zij heeft het moeilijk waar ze nu zit. Begrijp mij niet verkeerd want het is top dat het kan maar wel voor doorstroming en ze wacht al zolang om de volgende stap naar een goed hondenleven te kunnen zetten.   

Vroeg in de avond nog een fokker die ergens vanaf wilde. Hij vertelde dat het slecht is in de handel. Waarop ik aandrong op minder fokken, hij liet mij weten door te kunnen fokken want een zoetsappige stichting koopt zijn onverkochte pups op voor 300 euro per stuk zo dat hij nooit verlies lijdt. Mijn God, dat schiet niet op. Hoe kun je ze dan ooit demotiveren in het vermeerderen van zielen? Op mijn vraag waarom de hond waarvoor hij belde dan naar ons zou moeten: ‘Oh, deze heeft kwalen, is al ouder en kent eigenlijk niets dus die willen ze niet.’ Hoe barmhartig weer… 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.