Van vroeg in de ochtend tot laat in de avond in de weer met de voorbereidingen van de open dag. Toch zal het niet allemaal perfect zijn want het is hier vooral ‘lady’s day en night’ want de mannelijke aanpakkers zijn allemaal te zwaar geblesseerd om klussen te klaren. En in een aantal dingen/klussen zijn we dan toch wat minder handig of simpelweg niet sterk genoeg voor. Maar we doen wat we kunnen en soms, of eigenlijk heel vaak, nog een beetje meer. Dinsdagmiddag hebben de vrijwilligers extra hard gewerkt. Op woensdagochtend deed ik nog wat inkopen voor de open dag en Inge en Carina kwamen een middagje extra. Op donderdag eerst samen met Miya aan de gang. Later op de dag moest ik mezelf de maandelijkse injecties toedienen en dat kwam slecht uit omdat het geen fijne injecties zijn met hele vervelende bijwerkingen. Misselijkheid, overgeven en vermoeidheid om er maar eens een paar te noemen. Een slapeloze nacht heeft als voordeel dan ik dan wel heel vroeg aan de slag kan. Jan reed nog heen en weer met hekwerk voor maatwerkkenneltjes voor in onze laatst gebouwde hondenunits. Verkeerd gemeten of verkeerd gemaakt. Niet van belang want de consequenties zijn hetzelfde, zo passen ze niet in elkaar. Dus nieuwe poging. Inge heeft de 2 pupjes opgehaald. Ik heb ze Boots en Scout genoemd. Ze mogen tot zondag bij Patrick en Charlotte logeren omdat wij het zo onwijs, debiel, rete druk hebben. Ik kreeg dinsdag bericht van mijn huisarts. Mijn recept was herhaald maar donderdag had ik nog geen bericht van de apotheek dat het afgehaald kon worden. Dus donderdag gebeld, de hoeveelheid moet altijd worden besteld maar was binnengekomen en lag klaar. Jan laat in de middag nog even heen en weer naar Bergen op Zoom. Nou, ze konden pas op vrijdag worden afgegeven dus vrijdagochtend kon hij terugkomen. Het nut ervan? Ik weet het echt niet! Voor ons een ritje extra. Maar goed, ik heb ze weer dus ik tover mezelf wel weer door de komende dagen heen. Want dit zijn de dagen van constant over mijn ruggrenzen heen gaan. Dat lukt, totdat je vroeg in de avond een uurtje gaat zitten om bij te komen alvorens over te gaan tot de orde van de avond. Eten koken, honden voeren en naar bed brengen. De kleine hondjes een snackje in combi met knuffel en dan ben je dus zomaar nog 2 uurtjes intensief bezig. De was moet gedaan worden en gevouwen, ons afwasmachine draait overuren maar kan zichzelf nog niet in-, nog uitruimen. Omdat de kleine hondjes meer alleen zijn dan te doen gebruikelijk vinden ze het gepermiteerd om dingen die wij ze liever buiten zien doen, binnen te deponeren. Vanochtend kwam Yo al aantal dingen voor eetkraam brengen. De kramen werden geleverd. De pupjes arriveerde en vertrokken weer met Charlotte. De gehuurde stoelen en tafels werden afgegeven. Cor, Marjolein, Inge en Corina kwamen in de middag helpen. En toen konden we poes Germa nergens vinden. Ik dacht nog, die kan niet weg zijn want dan moet ze met iemand door de deur zijn gegaan en iedereen weet dat dat niet de bedoeling is. Dus dat zou dan toch gemeld worden. Maar ze kwam niet meer tevoorschijn. Ik had het niet meer. Overal gezocht. Tegen middernacht ben ik buiten bij de picknicktafel gaan zitten en maar steeds zachtjes haar naam geroepen. En ja hoor, dat zo bekende typische miauwtje. Waar kwam dat toch vandaan? Bleek ze op het dak te zitten. Kon ik er natuurlijk niet bij. Ik richting de kliko’s gelopen en zij volgde vanaf het dak. Haar naar beneden gelokt en mee naar binnen genomen. Vermoeidheid en opluchting zorgde ervoor dat de tranen over mijn wangen liepen zonder dat ik het gevoel had dat ik huilde. Toch moest ik daarna nog even aan de slag. Die arme Roemba heeft vanaf dat de kramen werden gelost al overgegeven en vanavond had ze op verschillende plekken in de Kattine haar maaginhoud geleegd. Ook op banken en bedden. Dus opruimen geblazen! Vandaag nog een stevig dagje voor de boeg. Patrick komt gelukkig nog even helpen en Veroniek zorgt gedeeltelijk voor de dieren. Zodoende kan ik mezelf nog om alle units bekommeren.
Weergaven: 63