STEUN DE DIEREN WAAR NIEMAND ANDERS ZICH NOG OM BEKOMMERT!
Pasen
Pasen

Pasen

Zoals jullie hebben kunnen zien hebben we gisteren de as van Bab uitgestrooid hier waar ze geliefd en welkom was en en altijd zal zijn. Hoe gek het ook klinkt, dat was even een paar uurtjes voor onszelf. Overpeinzingen, herinneringen, een traan maar zeker ook een lach. De stichting verloor in Bab een altijd gereedstaande penningmeester met verstand van zaken. Gekscherend noemde ik haar wel eens mijn zeer gewaardeerde partypooper. De vaak broodnodige rem tegenover deze vaak te impulsieve ik! Op mijn: ‘Ik denk dat het nu beter zal worden’, klonk steevast haar: ‘Eerst zien dan geloven.’ Op mijn enthousiaste berichtgeving over dieren die we op mochten halen: ‘Je weer toch wel wat dat weer gaat kosten? Niet alleen in geld maar ook aan zorg en geduld?’ Ik verloor en mis zoveel aan haar, het diepgewortelde wederzijdse vertrouwen maar misschien nog wel het meest de vraag: ‘Maar wat doet dit alles nu met jou?’ Ze was misschien de enige die wist hoe vaak mijn hart huilt, die wist hoeveel schade ziel en zaligheid in de loop der jaren hebben opgelopen… En dat alles nog los van het alles overheersende gevoel van onrecht om na een volledig arbeidszaam leven niet te mogen genieten van een zuurverdiend pensioen waar ze zo naar uit had gekeken. Ik kan nu alleen maar hopen dat ze meekijkt en geniet van alles wat we de dieren, mede dankzij haar, te bieden hebben. Maar aan de asverstrooing ging een vrijdag vooraf waarop we snoeihard hebben gewerkt. We zijn aan het opruimen en daar zijn we grondig mee beginnen. Waarbij al veel dank aan onze vrijdagvrijwilligers die daar keihard aan mee hebben gewerkt. Er werd een ouder, bijzonder schuw, poesje gebracht. Ze behoorde toe aan een 99 jarige dame die helaas werd opgenomen binnen een verzorgingstehuis waar huisdieren niet zijn toegestaan. Zo sneu! Verder heb meerdere keren getracht de baas van onze klussers te pakken te krijgen vanwege onenigheid over de nota(‘s). Dat is niet gelukt! Gelukkig is Patrick vrijdag ook even langs geweest om de nog af te werken dingen te bekijken en het mogelijke herstel van de mislukte vloer te bezien. Het is een pak van ons hart, Patrick gaat dat doen! Vlak voor het slapengaan nog een moeilijk gesprek met Jan, niet dat Jan moeilijk was maar ik werd even met mijn neus op de feiten gedrukt over impact het niet veel langer kunnen blijven van Kaya bij Maaike. Ik dacht daarvoor de oplossing te kunnen vinden in de nieuwe hondenunit. Totdat Jan mij even fijntjes voor rekende dat die eigenlijk al gevuld zijn. Plus het feit dat wij die hond veel minder te bieden hebben dan menig ander haar zou kunnen bieden. Oei! Zaterdag was ik druk met de voorbereidingen voor de verstrooiing. Maar ook daarna waren we druk tot ver na middernacht. Dus laat naar bed, niet kunnen slapen, erg vroeg weer op en stiekem blij met de zomertijd want zodoende was mijn slapeloze nacht een uurtje minder uitzichtloos. Verder geen probleem want we hadden toch een drukke dag in het verschiet. Hond Lena werd opgehaald. Het is waar we het voor doen, maar dat maakt het (zeker bij zo’n hond) nog niet gemakkelijk. Ieder reageert enthousiast en dan mis ik weer dat befaamde: ‘Maar wat doet het nou met jou?’ Na het ophalen van Lena snel onder de douche en bij Joyce op bezoek. Snel nog even asperges gekocht, als een speer naar huis want kat Taai-taai werd opgehaald. Nu heel even zitten, deze update typen en dan weer door. Straks in ieder geval lekker eten, iets om naar uit te kijken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Menu