STEUN DE DIEREN WAAR NIEMAND ANDERS ZICH NOG OM BEKOMMERT!
Oei…, dat doet pijn!
Oei…, dat doet pijn!

Oei…, dat doet pijn!

Eerder deze week moesten we boegbeeld Poetin laten vertrekken nadat hij werd getroffen door een aantal embolisch in liezen en later ook in zijn mooie kattenkoppie. In de late uurtjes van de vrijdagavond bleek onze Koetje het tijdelijke voor het eeuwige te hebben verwisseld en vanochtend bleek onze Robin in zijn slaap te zijn overleden. Dan denk je echt even, geef mijn portie maar aan Fikkie maar onze ‘Fikkies’ gaven direct blijk het erg op prijs te stellen om hun eigen porties te behouden en maakte zelfs luidruchtig gewag van de uitdrukkelijke wens dat die porties hoognodig uitgeserveerd diende te worden. Want dat is nu eenmaal de realiteit hier! De dieren houden ons bij de les en verplichten ons om door te gaan om ook om te relativeren. Voeren, medicatie uitdelen en wanneer we dan daarna aan een bakkie koffie zitten passeren herkomst, verleden van de overleden dieren de revue. Poetin, zijn naam sprak boekdelen, had voordat hij hier kwam een aantal serieuze verwondingen toegebracht aan mensen die het goed met hem voor hadden. Een aantal mislukte pogingen van goedbedoelende mensen die dachten de Poetin-klus wel te kunnen klaren onderstreepte zijn onherplaatsbaarheid. Dat gegeven maakte dat hij nergens anders welkom was en op verzoek van het asiel waar hij destijds verbleef kwam hij naar hier. Hij kreeg hier zijn relatieve vrijheid, werd absoluut milder maar bleef wel ‘de vos’ die zijn streken nooit helemaal verloor. Koetje die als verwilderde kitten, samen met zijn broer Felix, zijn heil zocht in een schuurtje bij een hondenfokker die ook nog eens woonachtig is aan een extreem drukke weg. Geen veilig onderkomen maar gelukkig wist de fokker de kittens te vangen en kwamen zij naar het Kattenwoud. In tegenstelling tot zijn broer Felix werd Koetje nooit een allemansvriend. Hij sukkelde al een jaartje met kwaaltjes en door neurologische schade was hij enigszins onstabiel in zijn bewegingsapparaat en had hij een scheef koppie. Geheel op eigen initiatief nam hij zijn intrek in onze voerkamer want waar kun je nu nog beter verblijven dan heel erg dichtbij al dat lekkers. En een ieder die de voerkamer betrad werd ook door hem verleid tot het uitdelen van een lekkertje. Afgelopen week besloot Koetje te ‘verhuizen’ naar één van onze poezenwoonkamers met vrije in- en uitloop. Ook goed! Slapend op een riante bank is hij daar in de late uurtjes van vrijdagavond toch nog onverwacht overleden. Robin kwam samen met zijn zusje Manouk in het jaar 2009 naar het Kattenwoud. Jonge jongens hadden bij een Belgische dierenwinkel twee kittens ter verkoop aan geboden. Ze bleken echter totaal niet sociaal en tot op de dag van vandaag is het een raadsel hoe het de jongens is gelukt om de diertjes te vangen en om de eigenaar van de dierenwinkel te doen geloven dat het verkoopbare exemplaren betrof? Ze werden bij onze dierenarts Sofie ter doding aangeboden want niemand zit op een paar niet sociale, vuurspuwende kittens te wachten. Dit alles speelde zich af toen mijn (in 2010 overleden) man Kris heel erg ziek was. Sofie bracht ze hier toen ikzelf niet aanwezig was en plaatste ze binnen onze kattenren. De kleine wriemels verkozen echter al snel wat meer vrijheid want ze bleken klein en fijn genoeg om door het gaas in en uit te kunnen lopen. Gelukkig begrepen ze de ‘room-service’ en dat deed hen besluiten om toch bij ons te verblijven. Zodra ze oud genoeg waren werden ze gevangen en geneutraliseerd. Dat was hun laatste nare ervaring want sindsdien hebben ze blakend van gezondheid hun relatief vrije leven geleefd binnen ons Kattenwoud. Zus Manouk heeft eerder een klik met de hier aanwezige honden dan met  soortgenoten. Robin kon tegenover ons zijn genegenheid wel tonen maar wel volgens zijn regels en met inachtneming, het respecteren van zijn comfortzone. En dan opeens overheerst de dankbaarheid voor alles wat je deze bijzondere dieren mocht bieden toch weer het verdriet! Het zijn de dieren die ons laten relativeren en accepteren. En ondanks dat het niet altijd meevalt zijn we er voor ze, in vreugde en verdriet. Maar dat is andersom ook zo! Verdriet betekent ook mooie herinneringen want wanneer het samenzijn niet mooi was geweest zou er bij het afscheid ook geen verdriet zijn. En verdriet is nooit een reden om geen mooie herinneringen meer aan te willen gaan, want het creëren daarvan is immers de zin van het leven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Menu