STEUN DE DIEREN WAAR NIEMAND ANDERS ZICH NOG OM BEKOMMERT!
Nog geen feestje…
Nog geen feestje…

Nog geen feestje…

Ik ben mijn hele leven al een paardenmeisje geweest maar een nacht vol nachtmerries deed mij rond de klok van 6 uur toch besluiten om de dag vroeg te laten beginnen. En vervolgens is er de hele dag echt van alles verkeerd gegaan. Je zou bijna zeggen dat we deze dag beter in bed hadden kunnen blijven liggen maar met de ervaringen van afgelopen nacht was dat ook geen aanrader. Het begon met een opgestelde overeenkomst waarin niet alle betrokken partijen zich konden vinden. Dat resulteert dan in oeverloos heen en weer appen en mailen. Tussendoor had ik medicijnen besteld, pijnstilling voor mezelf en ook nog de botversterkers. Mailtje dat de aanvraag gedeeltelijk gehonoreerd was voor het andere moest ik contact opnemen met de apotheek. Kreeg ik na lange wachttijd de algemene apothekerslijn. Een bijzonder aardige vrouw die mij door heeft verwezen naar de assistente van de huisarts. Vanwege grote drukte in de praktijk lang in de wachtrij om vervolgens te vernemen dat er geen problemen zijn en dat de arts de aanvraag al had goedgekeurd. Oké, even mailen naar de apotheek. Tussentijds steeds kijken of er al iets gerapporteerd was op de zorgpagina over Joyce, vooral omdat het haar gisteren niet goed ging. Er kwam bezoek voor de verjaardag van Jan. Bakkie gedaan en weer door. Visite was gevallen vanwege de gladheid, cadeau was nog heel. Haar knie en broek niet. Vrijwilligster Karin kwam en begon deze middag met een extra lange wandeling met Igor. Na haar vertrek besloot ik iets te doen aan mijn zwerversuiterlijk. Weer bezoek met cadeau en slecht nieuws. Maar goed, even laten bezinken en weer door. Proberen te denken in oplossingen en niet in problemen. Even een bakkie met verkleumde vrijwilligster Karin. Daarna mijn baas aan de lijn, er dienen zich weer een nieuw soort werkzaamheden aan van april. Dat is mooi dan kan ik mezelf nog even voorbereiden, inlezen en wat ‘huiswerk’ maken voor de daadwerkelijke publicaties! Verder was hij heel lang van stof en wilde hij het één en ander bespreken, hij was anders dan anders. Aan het einde van het gesprek zei hij dat hij mij belt wanneer hij op het punt staat om van een mug een olifant te maken. Volgens hem heb ik de gave om van een kudde olifanten een vlieg te maken. Hij vindt dat zelf een groot compliment naar mij toe maar ik zal je verklappen: die eigenschap is binnen ons bestaan absoluut onmisbaar! Anders zouden we het hier echt niet volhouden. En zojuist, vroeg in de avond belde er iemand die met pijn in het hart afscheid moet nemen van haar zo geliefde poesje. Ik heb haar gezegd: waar een wil is, is een weg. En daar waar geen wil is, moet in dit geval het poesje weg. Waarop ze aanbood, eigenlijk aandrong, om mij haar levensverhaal te vertellen. ‘Nee, dankjewel! De poes mag komen via uw dierenarts, maar al de rest mag u echt gerust voor uzelf houden.’ En lieve Jan, we doen jouw verjaardag binnenkort nog een keertje over op een wel leuke dag..  Komt goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Menu