STEUN DE DIEREN WAAR NIEMAND ANDERS ZICH NOG OM BEKOMMERT!
Iets om over na te denken
Iets om over na te denken

Iets om over na te denken

We hadden al een nieuw bed met geweldige matrassen en een opgeknapte, voor het eerst sinds vele jaren, verwarmde slaapkamer. Gisteren arriveerde dan ook nog eens de fluffy hoeslakens en de eveneens fluffy dekbedden. Direct op bed gelegd en ons erg verheugd op het slapen gaan. Maar toch heb ik een nagenoeg slapeloze nacht achter de rug. Ik kreeg gisteren namelijk een brief, een handgeschreven brief van een familielid die in het verleden veelvuldig hier verbleef. Klaarblijkelijk was er hulp gezocht voor enige geestelijke nood en de heling behepte contact zoeken met iemand uit het verleden waarmee het, voor het gemak gezegd, mis was gelopen. Geestelijke nood is dieptriest en een handgeschreven brief maakt altijd indruk. Maar was er nog iets te herstellen? Was er überhaupt iets te herstellen? Want ik was én ben niet boos! Wellicht ooit teleurgesteld daarin maar ook dat komt ten einde met de jaren. We hebben in het verleden veel gedaan voor neven en nichten, mijn overleden man in het bijzonder. Maar zoals ik al schreef, overleden man… Dus daarin is weinig meer ‘recht te breien’. En ja, misschien heb ik wel jarenlang getracht om iets bijeen te houden wat niet bijeen te houden was? Een aantal jaren geleden bezocht ik een slaaptherapeut die dieper dook dan ikzelf ooit had gedaan en die kwam tot de conclusie dat een leven zonder kinderen, al dan niet als bewuste keuze, een leven was met voor en nadelen. Maar ook dat men nooit volwaardig deel uitmaakt van andermans familie. Dat de outsider immer wordt geofferd in geval van mogelijke conflicten en dat men geen aanspraak kan maken op de onvoorwaardelijkheid van nauwere bloedbanden. Dat heb ik goed in de oren geknoopt en op een bepaalde manier ook ‘vrede’ mee gekregen. Ik ben er eigenlijk wel een soort van (oppervlakkig) oké mee. Daarnaast lopen de te behalen doelen én het voelen in het leven nogal uiteen waardoor er vaak een gebrek aan raakvlakken is ontstaan. En dan gaat ieder zijn of haar weegs. En zoals ik al schreef, daar ben ik na verdriet, heimwee ook, inmiddels best oké mee. Maar laat de verjaardagskaartjes en de brieven vlak voor Kerst maar liever achterwege want het blijkt dan toch net het zout in nooit geheel geheelde wondjes. Ik ga de brief niet beantwoorden maar wel mijn eigen vragen. En dan kom ik tot de conclusie dat ik best veel moeite, tijd en alles wat ik had investeerde in andere mensen. Niet alleen in familie maar ook in mensen waarvan ik dacht dat het vrienden waren. In heel veel gevallen deed ik zoveel meer voor hen dan zij voor mij en in de meeste gevallen verdwenen ze boos maar zonder opgaaf van reden uit mijn leven. En daar moet je best oké mee zijn of in ieder geval worden. Dus ik oefen nog even driftig door!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Menu