STEUN DE DIEREN WAAR NIEMAND ANDERS ZICH NOG OM BEKOMMERT!
De achtbaan heeft storing
De achtbaan heeft storing

De achtbaan heeft storing

We zeggen het vaker, het leven is hier vaak als een onophoudelijke rit in een achtbaan. Hoge pieken, diepe dalen. En op dinsdag hadden we een fantastische stijgende lijn. Die lieve Rina heeft ons al een hele poos uit de brand geholpen door de administratie (en zoveel meer) van de stichting over te nemen. Nu heeft zij het penningmeesterschap officieel overgenomen en ik kan jullie niet vertellen hoe blij ik daarmee ben. Zelf kan ik daar helemaal niets van behalve domme vragen stellen en de verkeerde dingen doen. En het geduld wat Rina daarbij aan de dag legt is werkelijk bewonderenswaardig. Een ander heuglijk feit, wat ik tegelijkertijd heel erg moeilijk vind, is dat Lena besproken is. Het echtpaar is hier geweest samen met hun hondje. Dat ging perfect. Nachtje over geslapen, huisbezoek in orde en 1e paasdag gaat ze verhuizen. Lena hangt enorm aan mij en het voelt als een soort van verraad om haar te laten vertrekken. Anderzijds, als ze aan mij kan hechten, kan ze dat zeker aan mensen die 24 uur per dag tijd voor haar hebben. Daarnaast hebben deze mensen eerder een Eerselhond gehad dus enige ervaring met de angsten en het vluchtgevaar. Maar voor deze overbezorgde ‘oma’ blijft het altijd een enorm dilemma. Uiteindelijk wint het hoofd het altijd van mijn hart maar moeilijk blijft het. Ook hebben we afgelopen dinsdag super fijn gewerkt. Weer een unit goed schoon en alle units ingespoten met anti-vlo middel. Maar zoals altijd komen hier na ieder zonnestraaltje toch weer een aantal enorme klappen met onweer. Dat begon met een werkelijk ‘ik donder van mijn stoel af’ nota voor (nog maar één van de meerdere) een week arbeidsloon van onze klussers. Vragen naar een specificatie heeft tot nu toe nergens toe geleid behalve tot een nauwelijks verstaanbare, 20 minuten durende tirade die we over ons heen kregen. Nou, dat motiveert niet echt om direct tot betaling over te gaan. Door de Buitenkampioen, leverancier van het peperdure tuinhuis, wat is gebouwd op de plaats waar eerst de oude kattenren stond, waren te weinig goothouders geleverd en moesten we twee weken wachten op nalevering. Er waren 12 speciale planken te weinig voor aan een korte zijde van de binnenkant. Dat willen ze niet geloven dus bijgekocht zonder dat zij ons daarin tegemoetkomen. Een raam is niet haaks, dus ook daarover gereclameerd. Nou, dat kan volgens hun geen kwaad! Dat kan wel zijn maar een peperduur tuinhuis dient niet te worden geleverd met een raam wat niet helemaal goed is maar volgens hun geen kwaad kan. Wie er wel kwaad kan, ondergetekende! Mens, wat ben ik hels! Ik kan mezelf zowat de tijd niet heugen dat iemand gewoon eens deed wat hij of zij beloofde. De poort is voor veel geld gemaakt. Voor de monitor wachten we nog op een lang geleden beloofde reactie. Nou, de vloer van het tuinhuis was mislukt. De baas kwam hemzelf fiksen. Ook mislukt! Nu moesten er gleuven worden gemaakt ten behoeve van de afwatering en om te voorkomen dat de houten wanden zowat constant in contact komen met water. Vandaag zou de laatste dag zijn maar het is niet klaar… Wachten op tot 8 april want dan zijn de mannen weer beschikbaar. Maar weet je, ik denk dat het onderhand als schaamteloos mag worden bezien wanneer je in ruim drie weken een bouwpakket niet in elkaar weet te krijgen. En daar ook nog eens een godsvermogen voor rekent. Het zou dus vandaag de laatste dag zijn. Je staat op een steigertje en hebt aangeboden om het Douglas hout wat nu bloot is gesteld aan de elementen in de beschermende olie te zetten. Dat doe je keurig, op één plankje na… Schiet mij maar lek! En of de dag nog niet rampzalig genoeg was liet Maaike weten niet langer de zorg voor hond Kaya te kunnen volbrengen. Nou, de nieuwe hondenunits zijn dus echt nog lang niet klaar. En ik weet het gewoon even niet meer maar dat zal u wellicht niet verbazen. Ik heb besloten dat het voor vandaag even genoeg is. Mijn frustraties, woede, verdriet en daaruit ontstane mengeling daarvan moet even kalmeren. Daarna weer schouders eronder en gaan… Want dat lukt ons immers toch steeds weer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Menu